ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ବଂଶରେ ଏକ ରାଜମାତା ଥିଲେ, ଯିଏ ଏକଶେ ପୁଅଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ, ସେମାନେ ତାଳବଂଘ ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଛଡ଼ା, ବୃଷ ଆଦି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ୟାଦବମାନେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଧର୍ମକର୍ମରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ। ମଧୁଙ୍କର ଏକଶେ ପୁଅ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବୃଷଣ ବଂଶର ମୁଖ୍ୟ ହେଲେ। ବୃଷଣଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ଦୁର୍ଜୟ, ସେ ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ। ଦୁର୍ଜୟଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଏକ ପତିବ୍ରତା ନାରୀ ଥିଲେ, ସେ ନିଜର ଧର୍ମକୁ ସଦା ପାଳନ କରୁଥିଲେ। ଏକଦିନ ସେମାନେ ଉର୍ବଶୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ। ଦୁର୍ଜୟ ବହୁ ସମୟ ପରେ କହିଲେ, “ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ମୋ ସହ ମିଳନ କର।” ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତାଙ୍କ ସହ ରହିଲେ, ଯେପରି ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାମଦେବୀ ହେଉଛନ୍ତି। ଉର୍ବଶୀ ହସି କହିଲେ, “ମୁଁ ଏବେ ମଧୁର ଏହି ନଗରକୁ ଯିବି। ମୋର ମନରେ ଆସକ୍ତି ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଏହିଠାରେ ଆଉ ଏକ ବର୍ଷ ରହିବି। ପୁଣି ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିବି, ତୁମେ ମୋତେ ଅନୁମତି ଦେଅ। ସେଯାଏଁ, ତୁମେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅପ୍ସରାଙ୍କ ସହ ମିଳନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।” ଦୁର୍ଜୟ ତାଙ୍କର ପତିବ୍ରତା ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ, ରାଜା ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ ଦେଖି, ସେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ମୃଦୁ ସ୍ୱରରେ ପଚାରିଲେ, “ସତ୍ୟ କଥା କହ, ମୁଁ ଏହା କୌଣସି ରାଜାଙ୍କୁ କହିବି ନାହିଁ।” ଦୁର୍ଜୟ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ ଏବଂ ଜ୍ଞାନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତେବେ ଭୟ ଥିଲେ, ରାଜ୍ୟ ନଶ୍ଟ ହେବ। ଏହାପରେ ରାଜା କନ୍ବ ମହାର୍ଷିଙ୍କ ତପୋବନକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ମହାମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୁର୍ଜୟ ହିମାଳୟ ପାହାଡ଼ର ଢଳାଣକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଆକାଶରେ ଦିବ୍ୟ ତେଜରେ ଚମକୁଥିବା ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ସେ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଭାବିଲେ—“ସେଉଁଠି ମାତ୍ର ମୋର ଯୋଗ୍ୟା।” ସେ ମାଳା ଅଦାନ ପାଇଁ ବିଶାଳ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଏହାପରେ ଅପ୍ସରା କାଳିନ୍ଦୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକତାରେ ଗଲେ। ସେ ସାତ ଦ୍ୱୀପ ସହିତ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀରେ ଭ୍ରମଣ କଲେ। ପରେ ସେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ପାହାଡ଼ ହେମକୁଟକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଦୁହେଁ ଭୟଙ୍କର କାମବାସନାରେ ଲୀନ ହେଲେ ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ ମାଳା ପିନ୍ଧିଲେ। ରାଜା କାମରେ ଏତେ ଲୀନ ହେଲେ ଯେ, ପାହାଡ଼ର କୌଣସି ଶିଖରକୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ସେ ଦେବମାନେ ଥିବା ମହାମେରୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଲେ। ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ପାହାଡ଼ ଶିଖରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ପହଁଚିଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଦୋଷ ଶୂନ୍ୟ ରୂପରେ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ପୁଣି ମାଳା ଦେଲେ। ନିଜକୁ ସଫଳ ଭାବି, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତାଙ୍କ ସହ ରହିଲେ। ପରେ ତାଙ୍କୁ ପଚାରାଗଲା, “ହେ ରାଜା, ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ନଗରକୁ ଯାଇ କ’ଣ ସାଧିଲେ? କନ୍ବଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଏବଂ ମାଳା ନେବା—ଏହି ସବୁ କ’ଣ ଅର୍ଥ ରଖେ? କନ୍ବ ତୁମ ପ୍ରତି ଶାପ ଦେବେ, ତୁମ ପ୍ରିୟା ମଧ୍ୟ ତୁମଠାରୁ ଛିନିଯିବେ। ତୁମେ ତାଙ୍କ ପାଖରୁ ଅଲଗା ହେଲେ ନାହିଁ, ମନ ଦୃଢ଼ କରି ସେଠାରେ ରହିଲେ। ସେ ସୁରୋମାଶା, ଯାହାର ଆଖି ଅଳ୍ପାଳି ଏବଂ କେଶ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସେ ସଦା ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଥିଲେ।” ଏପରି ଭାବି, “ମୋ ପାଇଁ ଦୁଃଖ ଅଛି,” ରାଜା ନିଶ୍ଚୟ କରି ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ପୁଣି ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ଯାଏଁ, ସେ କେବଳ ବାୟୁ ଉପରେ ଜୀବନ୍ତ ରହିଲେ। ସେ ଏକ ଅପ୍ସରା ସହ ବସି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତପସ୍ୟା ଏବଂ ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ କଲେ।