ଏହି ଗଢ଼ିକଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଚଳାଇବା ପାଇଁ କେହି ସକ୍ଷମ ହେଉନଥିଲେ। ସେ ଦାନବ ଏମିତି ଅଚଳ ଥିଲେ, ଯେପରି ଶେଷ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହେ। ଏହି ସମୟରେ ଜୟଧ୍ୱଜ ନାମକ ଜ୍ଞାନୀ ମନ୍ଦିର ଏକ ବିରାଟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ—ସେହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ନାଥଙ୍କୁ, ଶ୍ରୀଦେବୀଙ୍କର ପତି, ପୀତାମ୍ବରଧାରୀ ପୁରାତନ ରକ୍ଷକଙ୍କୁ। ଏହି ଭକ୍ତଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ ଭଗବାନ୍ ଭାସୁଦେବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେ ଭିଦେହକୁ ଦାନବମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ପଠାଇଲେ, ଯେପରି ଶ୍ରୀହରି ପୂର୍ବେ କରିଥିଲେ। ଭିଦେହ ଏକ ପର୍ବତ ଶିଖର ସଦୃଶ ମୁଣ୍ଡକୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇ ଦେଲେ। ଏହା ପରେ ସମସ୍ତେ ସୁନ୍ଦର ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଭାଇଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆଦର ଜଣାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ ମହାମୁନି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଚମତ୍କାର ଆସନରେ ବସାଇ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପୂଜା କଲେ। ତାଁଠାରେ ଏହି କଥା ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲା—"ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ଦାନବପତି ଭିଦେହଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିଛି। ସେ ମୋ ଶରଣ ନେଇଥିଲେ, ଏହି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଶୁଭ ଦୟା ଲାଭ କରିଛି।" ଏହିଠାରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା—"କେମିତି ଓ କେଉଁ ଉପାୟରେ ହରି, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜିବାଉଚିତ? ମୋର ଏହି ବିଷୟରେ ଉଚ୍ଚତମ କୁତୁହଳ ଅଛି, ମୋତେ ସବୁ କଥା କହ।" ତେବେ ଉତ୍ତର ମିଳିଲା—"ସେହି ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା, ତାଙ୍କର ଶରଣ ନେଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। କାମନାର ଅଲେପ୍ତ ମନରେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ।" ଏପରି ଭାବେ ବୀରମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ପରେ ସେ ନିଜ ଧାମକୁ ଚଲିଗଲେ। ତାପରେ ସେମାନେ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଅକ୍ଷୟ, ଅଲୋଭୀ, ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରାପ୍ୟ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ। ଗୌତମ, ଅତ୍ରି, ଏବଂ ଅଗସ୍ତ୍ୟ—ସମସ୍ତେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିଲେ। ସେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମୂଳକାରଣ, ପ୍ରାଚୀନ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରାଇଲେ। ଏହିପରି ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଶୁଭ ପ୍ରଭୁ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ, ଏପରି ଲାଗିଲା ଯେ କିଛି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟିଗଲା। ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ବିଷ୍ଣୁର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କଲେ। ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନ ପରେ, ଏକ ରାଜନୀ ଥିଲେ ଯାହାଙ୍କର ଶତପୁତ୍ର ଥିଲେ, ସେମାନେ ତାଳବଂଘ ନାମେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଅନ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ବୃଷ ଆଦି ଥିଲେ, ସେମାନେ ଯାଦବ ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ମଧୁ ନାମକ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଶତପୁତ୍ର ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବୃଷଣ ଏହି ବଂଶର ପ୍ରଧାନ ହେଲେ। ବୃଷଣଙ୍କର ପୁତ୍ର ଦୁର୍ଜୟ ଥିଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ଏକ ପତିବ୍ରତା ନାରୀ ଥିଲେ, ନିଜ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ। ଏକଦିନ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଦେବୀ ଉର୍ବଶୀ ମଧୁର ସ୍ୱରେ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଦୁର୍ଜୟ କହିଲେ, "ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ମୋ ସହ ରମଣ କର।" ଦୁର୍ଜୟ ଏହି ଉର୍ବଶୀଙ୍କ ସଂଗରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଅତିବାହିତ କଲେ, ଯେପରି ଅନ୍ୟ କୌମାର୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପଭୋଗ କରୁଛନ୍ତି। ଉର୍ବଶୀ ହସି କହିଲେ, "ମୁଁ ଏବେ ମଧୁର ନଗରକୁ ଯିବି।" "ମୋର ମନରେ ଆସକ୍ତି ଜଗ୍ରତି ହୋଇଛି, ତେଣୁ ଆଉ ଏକ ବର୍ଷ ରହିବି।" "ମୁଁ ପୁଣି ଏଠାକୁ ଆସିବି, ତୁମେ ମୋତେ ଅନୁମତି ଦେଉ।" "ସେଯାଏଁ, ତୁମେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅପ୍ସରା ସହ ରମଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" ଏହା ପରେ ରାଜା ନିଜ ପତିବ୍ରତା ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଦେଖି ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଭୀତ ଦେଖି, ସେ ନାରୀ ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ, "ସତ୍ୟ କଥା କହ, ମୁଁ ଏହି କଥା କିଛି ରାଜାମାନେ ପାଖରେ କହିବି ନାହିଁ।" ରାଜା କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ, ଓ ଜ୍ଞାନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତେବେ ସେ କହିଲେ, "ଯଦି ତୁମେ ଭୟଭୀତ ହେଉଛ, ରାଜନ୍, ତୁମର ରାଜ୍ୟ ନଶ୍ଟ ହେବ।" ଏହି ଭାବରେ ଦୁର୍ଜୟ କାଣ୍ବ ଋଷିଙ୍କ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ ଓ ସେଠାରେ ମହାମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଏହା ପରେ ସେ ବିରାଟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହିମାଳୟ ପାହାଡ଼ର ଢାଳକୁ ଚାଲିଗଲେ।