ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତି, ତାଙ୍କମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଶାସନ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ଏକ ଅସୁର ତାଙ୍କ ସହରକୁ ଆସିଲେ। ସେ ଜଳନ୍ତି ସୂର୍ଯ୍ୟପରି ଏକ ତ୍ରିଶୂଳ ଉଠାଇ, ଦଶ ଦିଶାକୁ ଗୁଞ୍ଜିତ କରିଦେଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି କିଏ ନିଜ ପ୍ରାଣ ଦେଇଦେଲେ, କିଏ ଭୟରେ ଦୌଡ଼ି ପଳାଇଗଲେ। ଦାନବମାନେ ବାଣ, ପାହାଡ଼ ଶିଖର, ତଳୱାର ଏବଂ ଗଦା ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ। ଦୀଘ୍ର ଦ୍ରଢ଼ ଆତ୍ମା ଥିବା ଅସୁର ସେମାନଙ୍କୁ ଭୟରବ ପରି କଳ୍ପାନ୍ତରେ ଅଟକାଇଦେଲେ। ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ, ଶରୀରହୀନ ଅସୁର ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। କୃଷ୍ଣ ପ୍ରଜାପତ୍ୟ, ବାୟବ୍ୟ ଏବଂ ଧୃଷ୍ଣା ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ। ଦାନବ ସେ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ତାଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ମନ୍ତ୍ର ଓ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଛୁଇଁ, ସେ ବିନା ଗର୍ଜନା କରି ଭାଲି ଫିଙ୍ଗିଲେ। ଏହି ଚେଷ୍ଟା ଉପରେ ଦାନବ କିଛି ହଲେ ନାହିଁ; ସେ ଅମାବସ୍ୟା ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଅଚଳ ରହିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଜୟଧ୍ୱଜ, ଜ୍ଞାନୀ ମନ ଥିବା, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ନାଥଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ସେ ପୁରାତନ ରକ୍ଷକ, ଶ୍ରୀର ନାଥ, ପୀତ ମେଘ ଚେହେରା ଧାରଣ କରିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ବାସୁଦେବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ତାଙ୍କ ଭକ୍ତର ଉପକାର ପାଇଁ, ସେ ହରିଙ୍କ ପରି ଦାନବମାନେ ଉପରେ ବିଦେହକୁ ପଠାଇଦେଲେ। ବିଦେହ ଦାନବର ପାହାଡ଼ ଶିଖର ପରି ମୁଣ୍ଡକୁ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଫେଲିଦେଲେ। ଏପରେ ସମସ୍ତେ ସୁନ୍ଦର ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମହାର୍ଷି କାର୍ତ୍ତବିର୍ୟ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ସେ ଏକ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନରେ ବସାଇ, ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କଲେ। ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବରାଜ ବିଦେହକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିଛି। ସେ ମୋର ଶରଣ ନେଇଥିଲେ, ଏହି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଶୁଭ ଦୟା ପାଇଛି।" "ହରି, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କିପରି ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ? ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହ, ମୋର ଏହି ବିଷୟରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଜିଜ୍ଞାସା ଅଛି।" ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କହିଲେ, "ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଆତ୍ମା ଭାବେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇଲେ, ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ତାଙ୍କୁ କାମ ରହିତ ମନରେ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ।" ଏଭଳି ଶୂରବିର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପୂଜା କରି, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ନିଜ ଧାମକୁ ଗଲେ। ତାଙ୍କମାନେ ବିଦ୍ୟାର ଦ୍ୱାରା ଅବିନାଶୀ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ, ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ଉପାସନା କଲେ। ଗୌତମ, ଅତ୍ରି ଓ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିଲେ। ସେ ଜନାର୍ଦନ, ଅଦି ଦେବ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଉତ୍ପତ୍ତିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରାଇଦେଲେ। ଏହି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ, ଏହା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଲାଗିଲା। ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ବିଷ୍ଣୁର ଲୋକକୁ ଗଲେ। ଏହିପରେ, ଏକ ମହିଳାଙ୍କର ଏକ ଶତ ପୁଅ ଥିଲେ, ସେମାନେ ତାଳବଂଗ ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ। ଅନ୍ୟମାନେ, ବୃଷ ଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ, ଯାଦବ ଥିଲେ, ନେତିକ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ମଧୁଙ୍କର ଏକ ଶତ ପୁଅ ଥିଲେ; ସେମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷଣ ଉତ୍ତମ ବଂଶପତି ହେଲେ। ତାଙ୍କ ପୁଅ ଦୁର୍ଜୟ, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଜନାନୀ ସ୍ୱାମୀ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିମୟ, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ। ସେମାନେ ଦେବୀ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ମଧୁର କଣ୍ଠରେ ଗାନ କରୁଥିଲେ। ଦୁର୍ଜୟ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ କହିଲେ, "ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ମୋ ସହିତ ମିଳନ କରିବା ଉଚିତ।" ସେ ଦେବୀଙ୍କ ସହିତ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଉପଭୋଗ କଲେ, ଯେପରି ଅନ୍ୟ ଏକ କାମଦେବ। ଉର୍ବଶୀ ହସି, କହିଲେ, "ମୁଁ ଆନନ୍ଦଦାୟି ସହରକୁ ଯିବି।