ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଉତ୍ସାହରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଏଠାରେ ଏହି ନିୟମ ବ୍ୟାପକ ଭାବେ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ: ଯେଉଁ ଦେବତାକୁ ମନୁଷ୍ୟ ଆଶା କରେ, ସେହି ଦେବତା ତାଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ ଦେବତା ହୁଅନ୍ତି। ତଥାପି, ରାଜାମାନେ, ଏହି ନିୟମ ସବୁବେଳେ ଲାଗୁ ହୁଏନାହିଁ, କେବେ କେବେ ଏହା ଭିନ୍ନ ଭାବେ ଘଟେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଅଗ୍ନି, ଆଦିତ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ପିଣାକଧାରୀ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବାକୁ କହାଯାଏ। ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ପାଇଁ ସୋମ, ଏବଂ ଯକ୍ଷମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସୋମଙ୍କୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଏ। ରାକ୍ଷସମାନେ ପାଇଁ ଶଙ୍କର ଓ ରୁଦ୍ର, କିମ୍ନରମାନେ ପାଇଁ ପାର୍ବତୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଉପାସନା କରାଯାଏ। ମନୁମାନେ ପାଇଁ ଉମା ଦେବୀ, ଏବଂ ଏହା ସହିତ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଉପାସନା କରାଯାଏ। ବୈଖାନସ ଋଷିମାନେ ପାଇଁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ, ତପସ୍ବୀମାନେ ପାଇଁ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେବତା ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ। ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ, ଭଗବାନ ବ୍ରହ୍ମା—ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁ—ପୂଜ୍ୟ। ଏହିପରି, ଯେଉଁଠାରେ ବିଜୟ ଝଣ୍ଡା ତାଙ୍କର, ସେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୂଜା ସଠିକ୍ ଭାବେ ହୁଏ। ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜୟ କରି, ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଶାସନ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିବାକୁ ଏକ ଭୟାନକ ସ୍ୱରୂପ ତାଙ୍କର ସହରକୁ ଆସିଲା। ସେ ତିନିମୁଣ୍ଡିଆ ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରି, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଦଶଦିଗକୁ ଗଞ୍ଜାଇ ଦେଲା। କେହି ଭୟରେ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କଲେ, କେହି ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ। ଦାନବମାନେ ବ୍ୟାଗ୍ର ହୋଇ ବାଣ, ପର୍ବତଶିଖର, ତଳୱାର, ଗଦା ଆଦି ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେ ଭୟଙ୍କର ଆତ୍ମା ତାଙ୍କୁ ମହାକାଳର ଭୈରବ ପରି ରୋକିଦେଲେ। ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ସଜ୍ଜ ହୋଇ, ସେମାନେ ଶରୀରହୀନ ଦୈତ୍ୟ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। କୃଷ୍ଣ ପ୍ରଜାପତ୍ୟ ଓ ବାୟବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର, ଧୃଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ। କିନ୍ତୁ ଦାନବ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ମନ୍ତ୍ର ଓ ଶକ୍ତି ଛୁଇଁ ଏହି ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦାନବକୁ ଏକ ଚଳନ ମଧ୍ୟ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ; ସେ ମାସ ଶେଷର ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଅଡ଼ିଗ ରହିଲେ। ଏପରି ସମୟରେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଜୟଧ୍ୱଜ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ସେ ପୁରାତନ ରକ୍ଷକ, ଶ୍ରୀଙ୍କ ପତି, ପିତାମ୍ବର ଧାରୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇଲେ। ଭଗବାନ୍ ବାସୁଦେବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ତାଙ୍କ ଭକ୍ତଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ, ସେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଭଗବାନ୍, ହରି ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଅନୁଗ୍ରହ କରିଥିଲେ, ସେହିପରି ଭିଦେହଙ୍କୁ ଦାନବମାନେ ବିରୁଦ୍ଧେ ପଠାଇଲେ। ଭିଦେହ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ସଦୃଶ ମୁଣ୍ଡକୁ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପତିତ କରିଦେଲେ। ସେମାନେ ସୁନ୍ଦର ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଓ ତାଙ୍କର ଭାଇଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମହାର୍ଷି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଚମତ୍କାର ଆସନରେ ବସାଇ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କହିଲେ, "ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବନାୟକ ଭିଦେହଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିଛି। ସେ ମୋ ଶରଣ ନେଇଥିଲେ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଶୁଭ ଦୟା ମିଳିଛି।" "କେମିତି ଓ କେଉଁପରି ବିଧାନରେ ହରି, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ? ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ମୋତେ କୁହ, ମୋର ଏହା ଉପରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଉତ୍ସୁକତା ଅଛି।" ତାହାପରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କହିଲେ: "ସେ ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆତ୍ମା, ତାଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଅନିଷ୍କାମ ମନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ, ଭିନ୍ନ ଭାବେ ନୁହେଁ।" ଏପରି ଭାବେ ବୀର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ ନିଜ ଧାମକୁ ଚଲିଗଲେ। ସେମାନେ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ—ଅକ୍ଷୟ, ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ୟ, ନିଷ୍କାମ ଦେବ—ପୂଜା କଲେ। ଗୌତମ, ଅତ୍ରି, ଏବଂ ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ସମସ୍ତେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିଲେ। ସେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ପ୍ରାଚୀନ ଦେବ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ମୂଳକାରଣଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରାଇଥିଲେ। ଏହିପରି, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ, ଏହା ଦେଖି ମନେ ହେଲା ଯେ କିଛି ଚମତ୍କାର ଘଟିଯାଇଛି।