ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ କହାଯାଉଛି — ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ, କେଶବ, କେଶୀଘ୍ନ, ତାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, ମୋକ୍ଷ ଚାହିଁଥିବା ଲୋକମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। କଳ୍ପର ଶେଷରେ, ପ୍ରଭୁ ତମସ୍ ଗୁଣକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତି। ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଦେବତା ଜ୍ଞାନର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତି। ସତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ଜୀବ ମୋକ୍ଷ ପାଉଛି; ହରି ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣର ସ୍ୱଭାବ। ସତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା ହରିଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ନିଜର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହିଁ ମୋକ୍ଷ ପଥ; ଅନ୍ୟ କିଛି ମୁନିମାନେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତିନାହିଁ। ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହେଉଛି ପ୍ରାଚୀନ, ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜିବା। ଅର୍ଜୁନ, ଆମ ପୂର୍ବଜ, ନିଜର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରିଥିଲେ। ମୁନିମାନେ ଏଠାରେ ପ୍ରମାଣ; ସେମାନେ ଯାହା କହନ୍ତି, ତାହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଠିକ୍। ପରେ, ସମସ୍ତେ ଉତ୍ସାହରେ ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ଯେଉଁ ଦେବତାକୁ ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ଆଶା କରେ, ସେହି ଦେବତା ତାଙ୍କର ନିଜ ଦେବତା। କିନ୍ତୁ ଏହି ନିୟମ ସବୁବେଳେ ଲାଗୁ ହୁଏନାହିଁ, ରାଜାମାନେ, କେତେବେଳେ ଅନ୍ୟ ହୁଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଅଗ୍ନି, ଆଦିତ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ପିଣାକଧାରୀ ଦେବତା ଘୋଷିତ। ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ପାଇଁ ସୋମ, ଯକ୍ଷମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ। ରାକ୍ଷସମାନେ ପାଇଁ ଶଙ୍କର, ରୁଦ୍ର; କିମ୍ନରମାନେ ପାଇଁ ପାର୍ବତୀ। ମନୁମାନେ ପାଇଁ ଉମା ଦେବୀ, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ। ବୈଖାନସ ମୁନିମାନେ ପାଇଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ; ତପସ୍ୱୀମାନେ ପାଇଁ ମହେଶ୍ୱର। ସମସ୍ତ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ବ୍ରହ୍ମା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବତା, ସୃଷ୍ଟିର ନାୟକ। ଏହିପରି, ଯାହାଙ୍କ ଝଣ୍ଡାରେ ବିଜୟ ଅଛି, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୂଜାକୁ ଯୋଗ୍ୟ। ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତି, ସେମାନେ ପୃଥିବୀ ଶାସନ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସହରକୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ଏକ ଦାନବ ଆସିଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ତ୍ରିଶୂଳ ନେଇ, ସେ ଦଶ ଦିଶାକୁ ଗଞ୍ଜାଇଲା। କିଏ ଜୀବନ ଛାଡିଲେ, କିଏ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ। ଦାନବମାନେ ବାଣ, ପାହାଡ଼ ଶିଖର, ତଳୱାର, ଗଦା ଦେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ। ଉତ୍କ୍ରୁର ଆତ୍ମା ସେମାନେକୁ ଭୟରବ ପରି କଳ୍ପ ଶେଷରେ ବାନ୍ଧି ଦେଲେ। ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଦେହହୀନ ଦେବତାକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। କୃଷ୍ଣ ପ୍ରଜାପତ୍ୟ, ବାୟବ୍ୟ ଏବଂ ଧୃଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ। ଦାନବ ସେ ଅସ୍ତ୍ରମାନେକୁ ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲା। ମନ୍ତ୍ର ଓ ଶକ୍ତି ଦେଇ, ସେମାନେକୁ ଝାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଆର୍ତ୍ତନାଦ କଲେନାହିଁ। ସେ ଦାନବକୁ ଉଠାଇପାରିଲେନାହିଁ, ଯେଉଁ ବିକଳ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଅଟଳ ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଜୟଧ୍ୱଜ, ଜ୍ଞାନୀ ମନ ଥିବା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ସେ ପ୍ରାଚୀନ ରକ୍ଷକ, ଶ୍ରୀଙ୍କ ନାଥ, ପୀତବସ୍ତ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ଉଲ୍ଲେଖ କଲେ। ବାସୁଦେବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା ଦେବା ପାଇଁ, ସେ ଦାନବମାନେକୁ ବିଦେହକୁ ପଠାଇଲେ, ହରିଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରେ। ସେ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଦେଖାଯାଉଥିବା ମୁଣ୍ଡକୁ ପୃଥିବୀରେ ପତିତ କଲେ। ସମସ୍ତେ ସୁନ୍ଦର ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଭାଇଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ କଲେ। ତାପରେ, ମହାମୁନି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ସୁନ୍ଦର ଆସନରେ ବସାଇ, ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ, ମୁଁ ବିଦେହ, ଦାନବର ନାୟକ, ନିପାତ କରିଛି।