ଏହି କଥାରେ ଅମେ ଦେଖୁଛୁ ଯେ, ରାମ ଜମଦଗ୍ନିର ପାଇଁ ଜନାର୍ଦନ, ଅର୍ଥାତ୍ ଶ୍ରୀହରି, ମୃତ୍ୟୁ ରୂପେ ପ୍ରକଟିଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଶସ୍ତ୍ରଚାଳନାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସକ୍ତିଶାଳୀ, ପ୍ରବଳ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜୟଧ୍ୱଜ ନାମକ ଏକ ପ୍ରବଳ ରାଜା ଥିଲେ, ଯିଏ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ଭଜୁଥିଲେ। ଏହି ମହାନ୍ଭାବମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ନିବେଦିତ ଥିଲେ ଏବଂ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ପରେ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଲେ, ଯିଏ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଧରିଥିଲେ। ସେ ଆମର ପିତା ହେଲେ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଉପାସନାରେ ଲୀନ ରହିଲେ। ଏହି ପୃଥିବୀରେ ବସୁଥିବା ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ବିଷ୍ଣୁ, ଯିଏ ଜଗତର ରକ୍ଷକ, ହରି, ସେଠି ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ। ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି ଓ ପ୍ରଳୟର କାରଣ ଭାବରେ ତିନିଟି ରୂପ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି—ବ୍ରହ୍ମା ରଜୋଗୁଣରେ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ହର ତମୋଗୁଣରେ ପ୍ରଳୟ କରନ୍ତି। ଶୁଭ୍ର ବିଷ୍ଣୁ, କେଶବ, କେଶିନାଶନ, ସେଠି ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ। ତେବେ କହାଯାଉଛି, ଯେଉଁମାନେ ମୋକ୍ଷ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। କଳ୍ପର ଶେଷରେ ପ୍ରଭୁ ତମୋଗୁଣ ଆଶ୍ରୟ କରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବିନଶ୍ଟ କରନ୍ତି। ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଆପଣା ଜ୍ଞାନବଳରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତି। ସତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାଣୀ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ; ହରି ସ୍ୱୟଂ ସତ୍ତ୍ୱ ସ୍ୱରୂପ। ସତ୍ତ୍ୱରେ ଅଧିଷ୍ଠିତ ଥିବା ହରି ମୁକ୍ତି ଦାନ କରନ୍ତି, ତେଣୁ ପ୍ରଭୁ ହରଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ନିଜ ଧର୍ମକୁ ପାଳନ କରିବା ମୁକ୍ତିର ପଥ; ଏହା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ମହାର୍ଷିମାନେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ପ୍ରାଚୀନ, ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜିବା ସର୍ବୋଚ୍ଚ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। ଆମ ପୂର୍ବଜ ଅର୍ଜୁନ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଳନ କରିଥିଲେ। ଏଠାରେ ଋଷିମାନେ ଅଧିକାରୀ; ସେମାନେ ଯାହା କହନ୍ତି, ତାହା ଏକମାତ୍ର ସତ୍ୟ। ତାପରେ ସମସ୍ତେ ବଡ଼ ଉତ୍ସାହରେ ସପ୍ତର୍ଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ଏଠି ଏହି ନିୟମ ଲାଗୁ ହୁଏ—ମଣିଷ ଯେଉଁ ଦେବତାକୁ ଆଶା କରେ, ସେଇ ତାଙ୍କର ଦେବତା। କିନ୍ତୁ ରାଜାମାନେ, ଏହି ନିୟମ ସବୁବେଳେ ଲାଗୁ ହୁଏ ନାହିଁ, ଅନ୍ୟଥା ମଧ୍ୟ ହୋଇପାରେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଅଗ୍ନି, ଆଦିତ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ପିଣାକଧାରୀ ଶିବଙ୍କୁ ଉପଯୁକ୍ତ କୁହାଯାଇଛି। ଏହିପରି ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ପାଇଁ ସୋମ, ଯକ୍ଷମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସୋମ କୁହାଯାଇଛି। ରାକ୍ଷସମାନେ ପାଇଁ ଶଙ୍କର ଓ ରୁଦ୍ର, କିମ୍ନରମାନେ ପାଇଁ ପାର୍ବତୀ। ମନୁମାନେ ପାଇଁ ଉମା ଦେବୀ, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ। ବୈଖାନସ ଋଷିମାନେ ପାଇଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତପସ୍ବୀମାନେ ପାଇଁ ମହେଶ୍ୱର। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଲାଗି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମା, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପୂଜ୍ୟ। ତେଣୁ ଯିଏ ଜୟଧ୍ୱଜ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେଠି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତି, ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ରାଜ୍ୟ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ଭୟାନକ ଜଣେ ଅସୁର ତାଙ୍କ ସହରକୁ ଆସିଲେ। ସେ ତପ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭାର ତ୍ରିଶୂଳ ଉଠାଇ, ଦଶ ଦିଗକୁ ଗଞ୍ଜାଇଲେ। କିଛି ଲୋକ ଭୟରେ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କଲେ, କିଛି ଲୋକ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ। ଦାନବମାନେ ବଣ, ପର୍ବତଶୃଙ୍ଗ, ତଳୱାର, ଗଦା ଇତ୍ୟାଦି ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। କ୍ରୁର ଆତ୍ମା ଅସୁର ସେମାନଙ୍କୁ କଳ୍ପାନ୍ତରେ ଭୈରବଙ୍କ ପରି ଦମନ କଲେ। ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ସଜ୍ଜ ହୋଇ ସେମାନେ ଶରୀରହୀନ ଅସୁର ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। କୃଷ୍ଣ ପ୍ରଜାପତ୍ୟ, ବାୟବ୍ୟ ଓ ଧୃଷ୍ଣ ନାମକ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ। ଦାନବ ସେଇ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳରେ ଚୁର୍ମାର କଲେ। ମନ୍ତ୍ର ଓ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଛୁଇଁ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏକଥାରେ କୌଣସି ଗର୍ଜନ କଲେ ନାହିଁ।