ଏହି ପବିତ୍ର ଗାଥାରେ, ଏକ ନିୟମିତ, ଶାନ୍ତ, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରଥମେ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞର ଦେବତାଙ୍କୁ ବିଧିବତ୍ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ଏହା ପରେ, ସେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯିବା ଉଚିତ୍। ସେ ବିଭିନ୍ନ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦେବତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରି, ନିଷ୍କାମ ଜୀବନରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ। ତାପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ହଜାର ରଶ୍ମି ଅନ୍ତର୍ଗତ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ପୂଜା କଲେ, ମୁକ୍ତି ଲାଭ ହୁଏ। ଯେ ମୂଳ ଦ୍ୱାରା ଭଗବାନଙ୍କୁ ତାପସ୍ୟାରେ ପୂଜା କରାଯାଏ, ସେହି ମୂଳ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ତାପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରାଯାଏ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ। ତାପସ୍ୟାର ଉତ୍କର୍ଷ ଦେବତାଙ୍କୁ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଆକୃତି ଅଛି, ସେ ତାପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ମହାତ୍ମା ତାପସ୍ୟା କରି, ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ସେ ନିତ୍ୟ, ଦେବତାଙ୍କର ଦେବତା, ତାପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି। ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମହାଯୋଗୀ ତାପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି। ତାପସ୍ୟା ବିନା କୌଣସି ଧର୍ମ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଦେଖାଯାଏନାହିଁ। ଏହିପରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ତ୍ରିଧନ୍ବନଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଣ୍ଡଳରେ ବସିଥିବା ମହାପ୍ରାଣ, ପୁରୁଷ, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ, ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣର ବ୍ୟବସ୍ଥା ସହିତ, ସେ ଅପରାଧ ରହିତ ଭାବରେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତାପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ସେ ମୂଳ, କନ୍ଦ ଓ ଫଳ ଦ୍ୱାରା ଚିରଯୋଗୀ ଭାବେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ସେ ମନରେ ସାବିତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲେ, ଯିଏ ବେଦମାତା ଦେବୀ। ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ସେଠାକୁ ଆସିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଚରଣରେ ମୁଣ୍ଡ ବଂକା କରି, ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲେ। “ତୁମେ ସୁନା ଆକୃତି, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ମୁଁ ତୁମକୁ ବନ୍ଦନା କରେ। ଜ୍ଞାନର ଆକୃତି, ସାଂଖ୍ୟ ଓ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଲାଭ ହେବା ଯୋଗ୍ୟ, ପ୍ରଥମ ପୁରୁଷ, ପୁରାତନ, ଯୋଗୀଙ୍କର ଶିକ୍ଷକ, ମୁଁ ତୁମକୁ ବନ୍ଦନା କରେ।” ତାପରେ, ଭଗବାନ କହିଲେ, “ଉତ୍ତମ, ଏକ ବର ଚୟନ କର; ମୁଁ ବରଦାତା।” ସେ ବିନୟପୂର୍ବକ କହିଲେ, “ମୋର ଆୟୁ ଆଉ ଏକ ଶତବର୍ଷ ଏବଂ ଅଲ୍ପ ଅଧିକ ଦିଅ।” ଭଗବାନ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ହାତ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶ କରି, ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ସେ ଶାନ୍ତ, ଦିନକୁ ତିନିଥର ନିଷ୍ପାପ ଭାବରେ ନ୍ୟାସ କରି, ମୂଳ, କନ୍ଦ ଓ ଫଳ ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ଯାପନ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ମହାଯୋଗୀ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସ୍ୱୟଂଭୂ, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ବିନା, ବ୍ରହ୍ମା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡିଯିବା କଥା ଦେଖିଲେ। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସେ ସେହି ପରମପ୍ରଭୁ, ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ହରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଉଭୟ ଲିଙ୍ଗର ଶରୀର ଧାରଣ କରି, ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ସମାନ ଚମକୁଥିଲେ। ସେ ଲାଲ ଜମା, ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗିତ, ଲାଲ ମାଳା ଓ ଲାଲ ଚନ୍ଦନରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ସାବିତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନମସ୍କାର କଲେ। “ତିନି ବେଦର ଅଂଶ ରୁଦ୍ର, ସମୟର ଆକୃତି, ସମସ୍ତର କାରଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ ବନ୍ଦନା କରେ।” ହର କହିଲେ, “ଏହି ମୋର ଗୁପ୍ତ ନାମଗୁଡିକୁ ଶୁଣ, ନିଷ୍ପାପ। ରାଜା, ସଦା ଏହି ନାମଗୁଡିକୁ ମନେ ରଖି, ପବିତ୍ର ରୁହି, ମୋତେ ନମସ୍କାର କର। ଅଚଳ ମନ ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚାରଣ କର, ତୁମର ହୃଦୟ ମୋତେ ଲଗାଇ ରଖ। ଯିଏ ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ସେ ପରମ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।” ଏହିପରେ, ରୁଦ୍ର ରାଜାଙ୍କୁ ଆଉ ଏକ ଶତବର୍ଷ ଆୟୁ ଦେଲେ। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ରୁଦ୍ର ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗିଲା। ସେ ଅଙ୍ଗରେ ଭସ୍ମ ଲଗାଇ, ତିନିଥର ନ୍ୟାସ କରି, ଶାନ୍ତ ଓ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଭାବରେ ରହିଲେ। ସମୟ ପରିଚୟରେ, ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ଏବଂ ସେ ପରମ ସମୟ ତତ୍ତ୍ୱ ପ୍ରତି ଅନୁସୂଚିତ ହେଲେ।