ଦକ୍ଷ, କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତିମ ହୋଇ, ନାରଦଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ। ଏହି ଶାପର ପ୍ରଭାବରେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ସନ୍ତାନ ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ଏବଂ ସେ ସନ୍ତାନହୀନ ହେଇପଡ଼ିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଶ୍ରୀମାନ୍ ପରାଶର ନାମକ ମହାନ ଋଷିଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ତପସ୍ଵୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହି ପରାଶରଙ୍କୁ ଏକ ଅପୂର୍ବ ପୁତ୍ର ମିଳିଲେ, ସେହି କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନ, ଯିଏ ଭାଗବତ ଅଂଶ ସହିତ ପୃଥିବୀରେ ଅବତରଣ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ଝିଅ କୀର୍ତ୍ତିମତୀ, ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଓ ଦୃଢ଼ବ୍ରତା, ଯୋଗର ମାତୃ ହେଲେ। ଏବେ କଶ୍ୟପଙ୍କ ରାଜବଂଶ ଉତ୍ପତ୍ତି ନେଇ ଆଉ ଶୁଣ। ସଂଜ୍ଞା ରାଣୀ, ପ୍ରଭା ଓ ଛାୟାଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ କିଏ କିଏ ଥିଲେ, ତାହା ଜାଣ। ସଂଜ୍ଞା ରାଣୀ ଯମ, ଯମୁନା ଓ ରୈବତଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ସେ ଶନି, ତାପତୀ ଓ ବିଷ୍ଟିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅନୁକ୍ରମେ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଏହିପରି, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ, ନଭାଗ, ଧୃଷ୍ଟ, ଶର୍ୟାତି ଓ ପ୍ରିଷଧ୍ର ନାମକ ନବଜନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ପରେ ସଂଜ୍ଞା ବୁଧଙ୍କ ଗୃହକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସୋମପୁତ୍ର ବୁଧଙ୍କ ସହ ବିବାହ କଲେ। ବୁଧଙ୍କୁ ପିତୃତୃପ୍ତିକର ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ। ଇଳା ତିନିପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ପୁନଃ ନାରୀ ହେଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ କମଳସମ୍ଭବ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏହି ସଂଖ୍ୟାରେ ଶତପୁତ୍ରରୁ ପ୍ରଥମଜ ଓ ଦଶ ଏବଂ ପଞ୍ଚ ଜଣ ତାଙ୍କ ବଂଶଜ ଥିଲେ। ସୁୟୋଧନଙ୍କୁ ପ୍ରଥୁ ନାମକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପୁତ୍ର ହେଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଥୁଠାରୁ ବିଶ୍ୱକା ଜନ୍ମିଲେ। ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଯୁବନାଶ୍ୱ ଗୋକର୍ଣ୍ଣକୁ ପହଞ୍ଚି, ଧର୍ମପୁତ୍ର କିପରି ମିଳିବ, ତାହା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଯିଏ ଆଦି ଓ ଅନ୍ତହୀନ ଦେବତାଙ୍କୁ ଭଜେ, ସେ ଧର୍ମପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏହିପାଇଁ, ମୂଳ କୃଷ୍ଣ, ହୃଷୀକେଶ, ମହାଯୋଗୀ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିଲେ ଧର୍ମପୁତ୍ର ମିଳେ। ଏହି ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗୌଡ଼ଦେଶରେ ଶ୍ରାବସ୍ତୀ ନଗର ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିଲା। ସେ ଧୁନ୍ଧୁ ନାମକ ଦାନବଙ୍କୁ ବଧ କରି, ଧୁନ୍ଧୁମାର ପଦବୀ ଲାଭ କଲେ। ତାପରେ ଦୃଢ଼ାଶ୍ୱ, ଦଣ୍ଡାଶ୍ୱ ଓ କପିଳାଶ୍ୱ ଜନ୍ମିଲେ। ହର୍ୟାଶ୍ୱଙ୍କୁ ନିକୁମ୍ଭ ପୁତ୍ର ହେଲେ, ଏବଂ ନିକୁମ୍ଭଠାରୁ ସଂହତାଶ୍ୱକ ଜନ୍ମିଲେ। ରଣାଶ୍ୱଙ୍କ ପୁତ୍ର ଯୁବନାଶ୍ୱ ଯୁଦ୍ଧରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ମାନ୍ଧାତୃ ନାମକ ମହାପ୍ରଜ୍ଞା ଓ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ମିଳିଲେ, ତଥା ମୁଚୁକୁନ୍ଦ ନାମକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ଯୁବନାଶ୍ୱଙ୍କ ପୁତ୍ର ହରିତ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ହାରିତ ଥିଲେ। ନର୍ମଦା ନଦୀରେ ସଂଭୂତି ଜନ୍ମିଲେ, ସେ ହାରିତଙ୍କ ପୁତ୍ର। ଅନରଣ୍ୟଙ୍କ ପୁତ୍ର ବୃହଦାଶ୍ୱ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ହର୍ୟାଶ୍ୱ ଥିଲେ। ଦେବତାଙ୍କ କୃପାରେ ସେ ଏକ ଧର୍ମପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, ଯିଏ ସୂର୍ୟଦେବଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ ଥିଲେ। ସେ ଏକ ଅତିଶୟ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ପୁତ୍ର, ତ୍ରିଧନ୍ବନ ନାମକ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ସେ ପାଠାନୁଷ୍ଠାନ, ଦାନଶୀଳ, ଧୈର୍ୟଶୀଳ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ। ବସିଷ୍ଠ, କଶ୍ୟପ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରାଦି ଦେବମାନେ ଯଥାବିଧି ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ବସିଷ୍ଠ ଓ ଅନ୍ୟ୍ଯ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଏହିପରି, ମୁଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି—ଏ ଜ୍ଞାନୀମାନେ, ୟଜ୍ଞ, ତପସ୍ୟା, କି ତ୍ୟାଗ—କେଉଁଟି ସର୍ବୋଚ୍ଚ?