ଏକ ସମୟର କଥା, ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁ ହସିକି ଦେବତାମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବଦେବ ମହେଶ୍ଵରଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରିଲେ। ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି କେବଳ ଗୁଣରେ ଥାଏ, ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଦୋଷକୁ ସେ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ, ଓ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ପରେ, କେଶବ ଓ ଅନ୍ଧକ ସହିତ, ସେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ଗଲେ। ଏଠାରେ ହର, ମାଧବ ଓ ମାତୃକାଙ୍କ ସହିତ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ସଂଯୋଗ ଓ ଆନନ୍ଦ ଲାଭ କଲେ। ତାପରେ ସେ, ପର୍ବତପୁତ୍ରୀ ଓ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ନିବାସ ଅଛି, ସେଠାକୁ ଗଲେ। ଏଠି, ଅନ୍ଧକଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁଖ ଦେଇ, ତାଙ୍କୁ କୃପା କଲେ। ଅନ୍ଧକ ଭୂମିରେ ପଡି, ତାଙ୍କର କମଳପଦକୁ ଶିର ନମାଇ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଆଦିପୁରୁଷ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ନାଶ କରନ୍ତି। ମୁଁ ସେଇ ସୁବର୍ଣ୍ଣମୟୀ, ପରମ ପବିତ୍ରା, ଅଜନ୍ମା ଓ ଅମରାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ସେଉଁଠି, ଯେଉଁଠି ସେ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଭେଦ ଓ ଭିନ୍ନତାରୁ ମୁକ୍ତ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ଗୁଣାତୀତ ଯେଉଁ ପର୍ବତରାଜ କନ୍ୟା, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଯେଉଁ କମଳପଦକୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେଇ ତୁମ କମଳପଦକୁ ପ୍ରଣାମ। ଦାନବପତି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ତାହାରେ ସେ ଅନ୍ଧକଙ୍କୁ ପୁତ୍ରରୂପେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ସେ ପାତାଳକୁ ଗଲେ। ହରି, ଅବ୍ୟକ୍ତ ରୂପେ, ସେଠି ନୃସିଂହ ରୂପେ ବସିଲେ। ଶୁଭ କାଳାଗ୍ନି ରୁଦ୍ର ତାଙ୍କର ଆତ୍ମାକୁ ପରମାତ୍ମା ସହିତ ଏକତ୍ୱ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କିଛି ଭୂକ୍ଷାର୍ତ୍ତ ଅସୁର ମହାଦେବ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ଆମେ ତିନି ଲୋକକୁ ଖାଇ ଶେଷ କରିବା ପରେ ମାତ୍ର ଆମର ଭୂକ ଶାନ୍ତି ହେବ।” ସେମାନେ ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକକୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତେବେ, ଦିବ୍ୟ ନାରାୟଣ ଚିନ୍ତନ କରିଲେ, ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ହରି ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେଠି, ଦେବମାନେ ଅବିଲମ୍ବରେ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଏହି ତିନି ଲୋକ ତୁମର, ଦୟାକରି ସତ୍ବରା ରକ୍ଷା କର।” ସେମାନେ ମହାଦେବ ଓ ନୃସିଂହ ରୂପୀ ହରିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଶମ୍ଭୁ ଓ ଅତିଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୈରବଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ। ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍, ମାତୃମାନେ ଓ ସେଷନାଗ ଏକତ୍ୱ ଲାଭ କଲେ। ଏଠି, ସେଉଁଠି ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସତର୍କ ଭାବେ ସୁରକ୍ଷିତ ରହିବା ଉଚିତ। ମହେଶ୍ଵରଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିତା, ସେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଉଭୟ ଦେଇଥାନ୍ତି। ତାଙ୍କର ରୂପ ତମସିକ ଓ ରଜସିକ, ଦେବଦେବ ଚତୁର୍ମୁଖୀ। ଏହିପରି, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଶେଷରେ ରୁଦ୍ର ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବେ। ଯେତେବେଳେ ସତ୍ତ୍ୱ ଶକ୍ତି ବଢ଼ିଯାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ସ୍ଥାପିତ କରନ୍ତି। ମୂଳ ପ୍ରକୃତି, ଅବ୍ୟକ୍ତ ରୂପେ, ଶାଶ୍ୱତ ଆନନ୍ଦ ଭାବରେ ପରିଚିତ। ସମସ୍ତେ ମହାଦେବ ଓ ହରିଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଲେ। ଏହା ଭୈରବଙ୍କର, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅସୀମ ଶକ୍ତିର ମହିମା। ଏପରି ଦିନେ, ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ବିରୋଚନ, ଯିଏ ଏହି ସବୁ ଘଟଣାର ପୁତ୍ର। ସେ ଧର୍ମରେ ତିନି ଲୋକ ଓ ତାହାର ସମସ୍ତ ଚଳିତ ଅଚଳକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ବିଶିଷ୍ଟ ମୁନି ସନତ୍କୁମାର ଏହି ନଗରକୁ ଆସିଲେ। ରାଜା ଉଠି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, “ଆଜି ନିଜେ ଯୋଗୀଶ୍ଵର, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ, ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମାପୁତ୍ର, କୃପାକରି କହ, କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି?” ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛି; ନିଶ୍ଚୟ, ତୁମେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ। ତିନି ଲୋକରେ ତୁମ ପରି ଧାର୍ମିକ ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ।