ମହାଦେବ, ଭୈରବ ଯିଏ ତାଳ ଲାଗି ଅଙ୍ଗରେ ଭସ୍ମ ଲଗାଇ ରହିଥିଲେ, ସେହି ସମୟରେ ଏକ ଉତ୍ତମ ଭକ୍ତ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଓ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ଛଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ଏହି ଦାନବର ନାଶ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।” ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ବିଦ୍ୱାନମାନେ ନିଜେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ମନ୍ତ୍ରରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ। ଏହି ଦାନବ ଯେତେବେଳେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ଦାନବର ନାୟକଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ଦେବମାନେ ଭୈରବ ଦେବକୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ। ତୁମେ ସେଇ ଅଗ୍ନି ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଭାବରେ ବସିଥିଲେ। ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମା, ତୁମେ ମହାଦେବ, ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ, ତୁମେ ଉତ୍ତମ ସ୍ଥିତି। ତୁମେ ଦେବମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ବିଶ୍ୱର ନୟନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶାସକ। ଭୈରବ ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳ ଶିରାରେ ନିଜକୁ ରଖି ନୃତ୍ୟ କରିଲେ—ସେ ଧର୍ମୀଜନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ। ସମସ୍ତେ ଭୈରବ ଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରିଲେ, ଯିଏ ସଂସାରରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା। ଆକାଶରେ ଅପ୍ସରାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନରେ ନିପୁଣ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ଉଠି ଶ୍ରୀଅତ୍ୟନ୍ତ ଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ। ସମୟ, ଯୋଗର ଯୁଗଳ ଏବଂ ବିଚ୍ଛେଦର କାରଣ, ଏହି ମହା ଋଷି—ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ।” ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା ରୂପ, ବାୟୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଭାଗରେ ବିଭାଜିତ ହୋଇ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଅଛ। ତୁମେ ଅନ୍ତକ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ଗଣଗଣ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ। କିଛି ଲୋକ ତୁମକୁ ଶିବ ଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତି। ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରଭେଦରୁ ମୁକ୍ତ। ଓ ନୀଳକଣ୍ଠ, ବେଦ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ତୁମେ ସଦାଶିବ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବ। ହଜାର ଶକ୍ତିର ଆସନରେ ବସିଥିବା ଦେବକୁ ପ୍ରଣାମ। ଲୋକମାନଙ୍କର ହୃଦୟରେ ବସିଥିବା ଦେବକୁ ପ୍ରଣାମ। ସଂସାରର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ଯିଏ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ଅମ୍ବିକାଙ୍କର ସଂଗୀ, ଦୟାମୟ ଦେବକୁ ପ୍ରଣାମ। ମହାପ୍ରଭୁ, ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ଏପରେ, ଶିବ ତୁଷ୍ଟ ହେଇ, ନିଜ ହାତରେ ଛୁଇଁ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ, “ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ତୁମେ ଗଣପତି ହେବାକୁ ଅଧିକାର ପାଇଛ। ଓ ଅମର, ତୁମେ ନନ୍ଦିଶ୍ୱରଙ୍କ ସାଥୀ ହେବା, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେବା।” ଗଣପତିଙ୍କର ନାୟକ, ମହାଦେବ, ଅନ୍ଧକ, ଦେବମାନଙ୍କର ସଭାରେ ଦଢ଼ ଭାବରେ ଉଭା ଥିଲେ। ତିନିଉଁ ନୀଳକଣ୍ଠ, ଜଟାଧାରୀ, ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରିଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତର ସ୍ୱାମୀ। ସୁଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁ ହସି କରି ଦେବମାନଙ୍କର ଦେବକୁ ସମ୍ବୋଧନ କରିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ସେ ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉପଜିଥିବା ଦୋଷକୁ ଦେଖୁନାହିଁ, ଏବଂ ଗୁଣକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।” କେଶବ ଓ ଅନ୍ଧକ ସହ ଏକାଠି ଶଙ୍କରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଗଲେ। ହରା, ମାଧବ ଓ ମାତୃକା ସହିତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକତା ଓ ସନ୍ତୋଷ ଲାଭ କରିଲେ। ସେ ପାହାଡ଼ର ଝିଅ, ଦେବଙ୍କର ପ୍ରିୟା, ଯେଉଁଠି ଦେବୀ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ନିବାସରେ ବସିଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଗଲେ। ଅନ୍ଧକଙ୍କୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୁଖ ଦେଲେ, ତାଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରିଲେ। ସେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ି, ଦେବଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଆଦିପୁରୁଷ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ନାଶ କରନ୍ତି। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣମୟୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅଜନ୍ମା ଓ ଅମରା। ଯେଉଁଠି ସେ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଭିନ୍ନତା ଓ ବିଭାଜନରୁ ମୁକ୍ତ, ମୁଁ ସେଠାକୁ ପ୍ରଣାମ କରେ।