କେଶବଙ୍କର ମହିମା ଏବଂ ତାଙ୍କର ଲୀଳା ଦ୍ୱାରା, ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧର ଶେଷ ହେବା ସମ୍ଭବ ହେଲା। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରୁ ଜଣେ ତ୍ୱରିତ ଯୋଧ୍ୟା ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚାଇ ଚାଲିଗଲେ। ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏବଂ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର କଳ୍ୟାଣ ପାଇଁ ସେ ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ଆସିଲେ। ଦ୍ୱିଜମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭା ପରି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ଏଠାରେ ଶିବ ନନ୍ଦୀ, ଭୈରବ ଏବଂ କେଶବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ପ୍ରଭୁ ଶିବ, କେଶବଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଘ୍ରାଣ କରି, ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଦେବୀ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ପାଦ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଭୈରବ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ। ଭଗ୍ୟଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ ଦେବୀଙ୍କ ସହିତ ଉତ୍ତମ ଆସନରେ ବସିଥିଲେ। ସେମାନେ ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ଆସି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ମହାଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ସେନା ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ। ଦେବୀମାନେ ଭକ୍ତି ଏବଂ ଉତ୍ସାହରେ ଭରିଆ, ନମସ୍କାର କରି ଗୀତ ଗାଇଲେ। ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା ଦୋଷ ଶୂନ୍ୟ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଆଦର୍ଶ ନାରୀମାନେ ପ୍ରଭୁ ଈଶାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ ରୂପ ଥିବା, ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନ ଥିବା ଏହି କିଏ?" ତେବେ, ମହାଯୋଗୀ, ଅବିନାଶୀ ଭୂତମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ପ୍ରଭୁ ଏଠାରେ ସ୍ଥିତି ହୋଇ, ନିଜକୁ ଅନେକ ଭାଗରେ ବିଭାଜିତ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଏକମାତ୍ର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅଟୁଟ, ସେହି ଭବାନୀ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁ ଭାବରେ ପରିଚିତ। ମୋତେ କେଶବ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଦେବୀକୁ ଅମ୍ବିକା ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ବିଷ୍ଣୁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, କାରଣ ଏବଂ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦାତା। ବାସୁଦେବ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ରକ୍ଷକ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଉପସ୍ଥିତ ଜଗତ୍ସ୍ୱରୂପ। ସେ ମୁକ୍ତିଦାତା, ପୁରୁଷ, ଆତ୍ମା ଏବଂ ଏକମାତ୍ର ପରମ ପଦ। ଏହି ଶାନ୍ତ, ସତ୍ୟ, ନିତ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଯାହାକୁ ଉପନିଷଦ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦ ବୋଲି କହିଛି। ଏହି ଏକମାତ୍ର ସମସ୍ତ ପଥରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ୟ। ମୁଁ ସମସ୍ତ କିଛିକୁ ଏକ ଭାବରେ ଦେଖେ—ଏହି ଜ୍ଞାନ ଯାହା ପାଏ, ସେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ। ଏକମାତ୍ର ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣ, ତେବେ ତୁମେ ଆନନ୍ଦ ପାଇବ। ଯେମାନେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋତେ ପ୍ରିୟ ନୁହଁନ୍ତି। ସେମାନେ ଅନେକ କୋଟି କଳ୍ପ ଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୁଃଖରେ ପକାଯିବେ, କିନ୍ତୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏଠାରେ ଯଥାର୍ଥରେ ବୁଝି, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କଷ୍ଟରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।" "ଯେମାନେ ନାରାୟଣ ଦେବତା ଓ ହିମାଲୟ କନ୍ୟା ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଭବାନୀଙ୍କ ଯୁଗଳ ପଦେ, ନାରାୟଣଙ୍କ ପଦ୍ମପଦେ ପ୍ରଣାମ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେମାନେ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ଏହା ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବେ ହୋଇଯାଏ।" "ମୋହବଶତଃ, ସେ ଗିରିଜାଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ପରମ ପୁରୁଷ ଦେଉଳ, ଦାନବମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ଦେଖାଦେଲେ। ସେଇ ଦେବ, କାଳରୁଦ୍ର, ସମ୍ନିଧିକୁ ଆସିଲେ। ହଜାର ବାହୁ ଥିବା ଦେବତା ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ। ସେଇ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଯାହାଙ୍କ ଦେବୀମାନେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଦେଖନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ଦେବଙ୍କୁ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିଲା। ସମସ୍ତ ଗଣମାନେ, ପ୍ରଧାନ ଗଣ ସହିତ, ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଆରୋହଣ କରି, ଶକ୍ତି ବିହୀନ ହୋଇ ଚଲିଗଲେ।