କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ସେହି ସମୟରେ, କିଛି ଅଜଣା କାରଣରେ, ମୋ ଭିତରେ କ୍ରୋଧ ଜନ୍ମ ନେଲା। ଏହି କ୍ରୋଧ, ସୂର୍ୟଙ୍କ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ତିନି ଜଗତକୁ ଏକାଠା କରୁଥିବା ପ୍ରଭା ଦେଖାଉଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଶୁଭ୍ର ରୂପବତୀ ନାରୀ, ମୃଦୁ ମୁହଁ ଓ ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ମୋହିତ କରିବା ଶକ୍ତି ନେଇ, ମୋ ସମ୍ନାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ ଦିବ୍ୟ ତେଜରେ ଶୋଭିତ, ଦେବୀୟ ମାଳାରେ ଭୂଷିତ ହେଇଥିଲେ। ସେ ନିଜ ଚମକରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଥାନକୁ ଆଲୋକିତ କରି, ମୋ ପାଖରେ ବସିଗଲେ। ଏହି ଦେବୀ ମାଧବ, ମୋର ଏହି ବିଶାଳ ସୃଷ୍ଟିକୁ ବୃଦ୍ଧି କରିଥିଲେ। ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋହିତ କରି, ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରରେ ପକାଇ ଦେଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ, ଯେଉଁମାନେ କ୍ରୋଧରୁ ମୁକ୍ତ ଓ ସତ୍ୟ ଉପାସନାରେ ଲିନ, ସେମାନଙ୍କୁ ସେ ଦୂରେ ରଖିବାକୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲି। ଏହିପରି, ଅଧ୍ୟୟନକାରୀ, ତପସ୍ବୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ବଡ଼ ଯଜ୍ଞରେ ନିବେଶିତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ନିଜ ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ପୂଜାରେ ଲିନ ଲୋକମାନେ, ପ୍ରାଣାୟାମ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଆଚରଣରେ ଆନନ୍ଦ ମାନେ, ଅଥର୍ବଶିରାସ୍ ଅଧ୍ୟୟନ କରୁଥିବା ଓ ଧର୍ମ ଜାଣିଥିବା ଲୋକମାନେ, ଭଗବାନଙ୍କ ଉପାସନା ଓ ମୋର ସେବାରେ ଲିନ ଲୋକମାନେ—ସେମାନଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିବାକୁ ସେ ନିଷେଧ କଲେ। ଏହିପରି, ଯେଉଁ ଅନୁଷ୍ଠାନ ମାନେ ଦେଇଥିଲେ, ସେହି ଅନୁଷ୍ଠାନ ଅନୁସାରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। କାରଣ, ଭଗବାନଙ୍କ ସହଧର୍ମିଣୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଇଛି, ତେଣୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଦାୟିତ୍ୱ। ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ସମସ୍ତ ଚଳନ ଓ ଅଚଳନ ଜୀବଗୁଡିକ ପୁନଃ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଯୋଗଶକ୍ତିରେ, ଡକ୍ଷ, ଅତ୍ରି, ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ ତିଆରି କଲେ। ମାରୀଚି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରହ୍ମଣରେ ଲିନ, ସେମାନେ ପ୍ରକୃତ ପ୍ରବୃତ୍ତି ଅନୁସାରୀ। ପ୍ରଭୁ, ଉଭୟ ଉରୁ ଠାରୁ ବୈଶ୍ୟମାନେ ଓ ଚରଣ ଠାରୁ ଶୂଦ୍ରମାନେ ତିଆରି କଲେ। ସମସ୍ତ ବେଦର ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ଯଜ୍ଞ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା। ଏହି ଶକ୍ତି ଚିରନ୍ତନ ଓ ଅବିନାଶୀ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସ୍ୱଭାବିକ ରୂପ। ଆରମ୍ଭରେ, ସେ ବେଦମୟ ହୋଇଥିଲେ, ଯାହାଠାରୁ ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହି କ୍ରିୟାରେ ଆନନ୍ଦ ନାହିଁ; ଏହିପରି ଅନୁଷ୍ଠାନ ଅନୁସରଣ କରି ମୂଳ ଧର୍ମରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହେଉଛନ୍ତି। ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଉଲ୍ଲେଖ ନାହିଁ। ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ସମସ୍ତ ଫଳ ଅନ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଅନାସ୍ତି, ଅନ୍ଧକାର ଓ ଅପରାଧରେ ପ୍ରବେଶ କରାଯାଏ। ଯେଉଁମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ଅନ୍ତଃକରଣରେ ନିତ୍ୟ ନିଜ ଧର୍ମରେ ଲିନ, ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅଧର୍ମ ହେଉଛି ଯାହା ନିଜ ଧର୍ମକୁ ବାଧା ଦେଉଥିବା। ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଉପଲବ୍ଧି ରଜୋଗୁଣର ରୂପ, ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା ତାହାଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ତାପରେ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ବ୍ରହ୍ମା ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଜୀବିକା ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କଲେ। ତାଙ୍କ ମୁଖରୁ ଧର୍ମ ଶୁଣି, ଭୃଗୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ କଥା କହିଲେ। ଶିକ୍ଷା, ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ଛଉଟି ଦାୟିତ୍ୱ, ଦ୍ୱିଜମାନେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ହେଲା। କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ପାଇଁ ଦଣ୍ଡ ଓ ଯୁଦ୍ଧ, ବୈଶ୍ୟମାନେ ପାଇଁ କୃଷି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ଶିଳ୍ପ, ଅନ୍ୟ ଜୀବିକା ଓ ଯଜ୍ଞ ଖାଦ୍ୟ ପାକ କରିବା ମଧ୍ୟ ଧର୍ମ ମାନାଯାଏ। ଗୃହସ୍ଥ, ବନବାସୀ, ଭିକ୍ଷୁ, ଏବଂ ଉପନୟନୀ—ଏହି ଚାରି ଆଶ୍ରମର ଦାୟିତ୍ୱ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ହେଲା। ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସଂକ୍ଷିପ୍ତରେ, ଗୃହସ୍ଥର କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ଯଥାଯଥ ନ୍ୟାୟ ଅନୁସାରେ ଭାଗ କରିବା। ବନବାସୀମାନେ ପାଇଁ ନ୍ୟାୟ ଅନୁସାରେ ବଣ୍ଟନ କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ। ଭିକ୍ଷୁମାନେ ପାଇଁ ଠିକ୍ ଜ୍ଞାନ ଓ ଦ୍ୱେଷ ଦାୟିତ୍ୱ। ଉପନୟନୀମାନେ ପାଇଁ ସନ୍ଧ୍ୟା ନିମିତ୍ତ କ୍ରିୟା ଓ ଅଗ୍ନିର ସେବା ଦାୟିତ୍ୱ। ବ୍ରହ୍ମଚାର୍ଯ୍ୟ, ଅର୍ଥାତ୍ ନିଜ ଚିତ୍ତ ଏକାଗ୍ର ରଖିବା, ପଦ୍ମଜନ୍ମା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରମରେ ସାଧାରଣ ଭାବରେ ଘୋଷିତ।