ଅଜୟ ହର, ସମୟର ରୂପ ଧରି, ଅସୁରଙ୍କୁ ରୋକିଥିଲେ। ବୃଷ ଧ୍ୱଜୀ ଶିବ, ତାଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଦେମନର ଛାତିରେ ଅଘାତ କରିଥିଲେ। ନନ୍ଦୀ ଓ ତାଙ୍କ ସେନା, ଅନ୍ଧକ ନାମକ ଦେମନମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବିନାୟକ, ମେଘବାହ, ଓ ସୋମନନ୍ଦୀ—ଏହି ତିନି ମାନ୍ୟ lightning-born ଦେବତାମାନେ—ତ୍ରିଶୂଳ, ବଣ, ଶୁଳ, ପାହାଡ଼ ଚୂଡ଼ା, କୁଲାଡ଼ି ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ। ଦେମନମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନେତା ତାଙ୍କୁ ଏକ ସଂଖ୍ୟା ଯୋଜନ ଦୂରକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ତାଙ୍କର ତେଜ ଦିନାନ୍ଧନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଜ୍ୱଳମାନ ହୋଇ, ସେମାନେ ଭୈରବଙ୍କ ଦିଗରେ ଦୌଡ଼ିଗଲେ। ଭୈରବ ରୁଦ୍ର, ଭୟଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳ ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଶେଷରେ, ସେ ଅଜନ୍ମା, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଦେବତା ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଲେ। ବାସୁଦେବ, ଦେବୀଙ୍କ ପାଶରେ ଦଉଡ଼ି, ଅମରମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଦଉଡ଼ିଲେ। କେଶବଙ୍କ ମହିମା ଓ ଲୀଳା ଦ୍ୱାରା, ଯୁଦ୍ଧର ଶେଷ ହେଲା। ତାହାଠାରୁ ତୀବ୍ର ଏକ ଦେମନ ମୁହଁ ଘୁଅଇ ଭାଗିଗଲା। ପରେ, ଜଗତ ଓ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ, ସେ ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ଆସିଲେ। ଦ୍ୱିଜମାନେ, ସଂଘ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଦିନାନ୍ଧନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖି ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ଶିବ ନନ୍ଦୀ, ଭୈରବ ଓ କେଶବ—ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦେବତାମାନେ—କୁ ଦେଖିଲେ। ପ୍ରଭୁ, କେଶବଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଘ୍ରାଣ କରି, ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ଦେବୀ ତାଙ୍କ ପାଦକୁ ଶିର ନମାଇଲେ। ଭୈରବ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଶରେ ଦଣ୍ଡାଇ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମହିମା ଓ ବିଶିଷ୍ଟତା ବର୍ଣ୍ଣନ କଲେ। ପ୍ରସ୍ତୁତ ସିଂହାସନ ଉପରେ, ପ୍ରଭୁ ଓ ଦେବୀ ଏକାଠି ବସିଲେ। ମନ୍ଦରକୁ ଆସି, ସେମାନେ ଦେବାଦିଦେବ, ତ୍ରିନେତ୍ର ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଦୈତ୍ୟସେନା, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଏକାଠି ହେଲେ। ଦେବୀମାନେ, ଉତ୍ସାହିତ ଓ ଭକ୍ତିମୟ ହୋଇ, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଗୀତ ଗାଇଲେ। ସେମାନେ ନାରାୟଣ, ନିର୍ମଳ ଦେବତା, ଦିବ୍ୟ ସିଂହାସନ ଉପରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ। ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନାରୀମାନେ, ଈଶାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ଏହି ଦେବତା କିଏ, ଯାହା ଦେହ ଜ୍ୱଳମାନ, ଚକ୍ଷୁ ଉତ୍କଳ ମନ୍ଦାରା ପଦ୍ମପରି?" ତାପରେ, ମହାଯୋଗୀ, ଅବିନାଶୀ ଜୀବମାନଙ୍କ ନାୟକ, କଥା କହିଲେ। ପ୍ରଭୁ ନିଜେ, ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ବିଭଜିତ ହେଲେ। ଏକ ଅନ୍ୟତମ ଜଣେ ଏହି ହେଲେ—ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା, ଭବାନୀ ଓ ବିଷ୍ଣୁ। ମୋତେ କେଶବ ଦେବ ଭାବରେ ଡାକନ୍ତି, ଦେବୀକୁ ଅମ୍ବିକା ଭାବରେ। ବିଷ୍ଣୁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ କାରଣ, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଫଳ ଦେଇଥିବା। ବାସୁଦେବ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ରକ୍ଷକ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଉପସ୍ଥିତ। ସେ ମୁକ୍ତିଦାତା, ପୁରୁଷ, ଆତ୍ମା, ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥିତି। ଶାନ୍ତ, ସତ୍ୟ, ନିତ୍ୟ ଆନନ୍ଦମୟ—ଉପନିଷଦ ଏହିକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥିତି ଭାବରେ କହିଥାଏ। ଏହି ଏକା ଅଟୁଟ ଲକ୍ଷ୍ୟ, ସମସ୍ତ ପଥରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ମୁଁ ସମସ୍ତକୁ ଏକ ଭାବେ ଦେଖି—ଏହି ଜ୍ଞାନ କିଏ ପାଇଥାଏ, ସେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ। ଏକମାତ୍ର ପ୍ରଭୁକୁ ଜାଣିଲେ, ଆନନ୍ଦ ପାଇବେ। ଯେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପ୍ରଭୁକୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋ ପ୍ରିୟ ନୁହଁନ୍ତି। ସେମାନେ କଷ୍ଟରେ ରହିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କୋଟି କୋଟି ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁକ୍ତି ପାଉନାହାନ୍ତି। ଏଠାରେ ଠିକ୍ ଭାବେ ବୁଝି, ପ୍ରଭୁକୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ କଷ୍ଟରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଯେମାନେ ନାରାୟଣ ଦେବକୁ, କିମ୍ବା ହିମାଳୟ ଜନନୀ ଦେବୀକୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ମୋ ପ୍ରିୟ ନୁହଁନ୍ତି।