ଏକ କଳ୍ପର ଆରମ୍ଭରେ, ବିଷ୍ଣୁ ନିଜର ଦିବ୍ୟ ଶୁଭ୍ର ଦେହକୁ ଏକ ବରାହ ରୂପରେ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁ ବରାହ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ମିଶ୍ରଣ ଥିଲା। ସେ ବରାହ ନିଜ ଦାନ୍ତରେ ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇ ନେଇଥିଲେ। ପରେ ବିଷ୍ଣୁ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ସେ ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ଶାସନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଅସୁରୀ ସ୍ୱଭାବକୁ ଛାଡି ଦେଇଥିଲେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମହିମାରେ ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ରିବାଲମାନେ ରହିଲେନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ମାୟାରେ ବିଷ୍ଣୁ ତପସ୍ୱୀ କିମ୍ବା ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେନାହିଁ। ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରୋଷରେ ରଙ୍ଗିଗଲା, ସେ ଅସୁରାର ରାଜାକୁ ଶାପ ଦେଇ କହିଲେ—‘ଏହି ଦିବ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବ ଭକ୍ତି ତୋର ନାଶ ଆଣିବ।’ ରାଜା ରାଜ୍ୟରେ ଆସକ୍ତ ହେଇ, ଶାପର ଶକ୍ତିରେ ମୋହିତ ହେଲା। ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ହତ୍ୟାକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ସେ ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରତି ରୋଷିତ ହେଲେ। ନାରାୟଣ ଦେବ ଓ ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ଅମରମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ, ତାଙ୍କ ଉପରେ ଅସନ୍ତୋଷ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା। ଏହି ଅସୁରାର ରାଜାଙ୍କ ମନରେ ଜ୍ଞାନ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ଏବଂ ସେ ରକ୍ଷକଙ୍କ ଶରଣକୁ ବାଛିଲେ। ସେ ନାରାୟଣଙ୍କ ମହାଯୋଗ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ରୂପରେ ବିଳୀନ ହେଲେ। ଅନ୍ଧକ, ସମସ୍ତ ଅସୁରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ଏହି ବଡ ରାଜ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମନ ମନ୍ଦର ପର୍ବତରେ ନିବାସ କରୁଥିବା ଦେବୀ ଉମା, ପର୍ବତର ଝିଅ, ଉପରେ ଆକାଂକ୍ଷା ଦେଖାଇଲେ। ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜିବା ପାଇଁ ହଜାର ହଜାର ଲୋକ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଖରା ଆସିଗଲା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ନଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ଖାଦ୍ୟ ଅଭାବରେ, ସେମାନେ ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ମାଗିଲେ। ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ମନରେ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଲେ। ପରେ ବଡ ଭୁଲା ହେଲା ଏବଂ ବିଶ୍ୱ ପୁର୍ବବତ ହେଲା। ଋଷିମାନେ କହିଲେ, ‘ଚଳ, ଆମେ ଶୀଘ୍ର ଗୌତମ ବଡ ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଉ।’ ପ୍ରଜ୍ଞାମାନେ କହିଲେ, ‘ମୋ ଘରେ ରହିବା ପରେ ନିଶ୍ଚିତ ତୁମେ ଯିବା ଉଚିତ।’ ସେମାନେ ମହାତ୍ମା ଗୌତମଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇଗଲେ। ଗୌତମ ଏକ ଗୋଉଁ ଶାଳାରେ ଗୋମାତାକୁ ବାନ୍ଧିଲେ, କିନ୍ତୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ସହିତ ଗୋମାତା ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା। ଋଷିମାନେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିପାରିଲେନାହିଁ, ତେଣୁ କହିଲେ—‘ତାପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଆମେ ନିଜେ ଯିବା।’ ଦୁଷ୍ଟ ଭାଗ୍ୟରେ ଚାଲି, ସେମାନେ ପୁନି ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ। କାରଣ ଜାଣି, ଅତି କ୍ରୁଧିତ ଜଣେ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ। ଏହି ଶାପର ଫଳରେ, ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ଏହି ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ, ବିଶ୍ୱିକ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ଯେପରି ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ପରେ ଗୋମାନେ ରହିଯାନ୍ତି। ଇଚ୍ଛାରେ, ଦୁଇ ମହାଯୋଗୀଙ୍କୁ ପାପୀ ଖାଦ୍ୟରୁ ତୁମେ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ଉଚିତ। ‘ତାଙ୍କ ପାଇଁ କଣ କରିବା ଉଚିତ?’ ନିତି ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ନମନ କରିଥିବା ଦେଖି, ହରି ଗୋମାନେ ର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କହିଲେ। ‘ମହାଦେବ, ବେଦରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଧର୍ମ ସହମତ ଅଛି।’ ‘ସମସ୍ତେ, ଆମ ସହିତ, ନରକକୁ ଯିବେ।’ ବୃଷ ଧାରୀ, ଆମେ ମୋହ କରିବା ପାଇଁ ଶାସ୍ତ୍ର ରଚନା କରିବା। ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, କେଶବ ମଧ୍ୟ ମୋହପ୍ରଦ ଶାସ୍ତ୍ର ରଚନା କଲେ। ପଞ୍ଚରାତ୍ର, ପାଶୁପତ, ଏବଂ ହଜାର ଅନ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଏପରି ହେଲା। ଭୟଙ୍କର ନରକରେ, ପୁନିପୁନି, ଅନେକ ଯୁଗ ଧରି ଏମିତି ଏହି ଶାପର ଫଳ ଭୋଗିବେ। ମୋର କୃପାରେ ଚାଲି ଚାଲିବା, କାରଣ ତୁମ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ମୁକ୍ତି ନାହିଁ।