ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ କୁହାଯାଉଛି—ଯେଉଁ ଭକ୍ତିସମ୍ପନ୍ନ ମନେ ଇଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରେ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। କାର୍ଯ୍ୟ, ମନ ଓ ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ସାହପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଯିଏ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରେ, ତାହାଙ୍କର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦୁଷ୍କର୍ମର କାରଣ ହୁଏ। ସେଇ ପୁନ୍ୟଶ୍ଳୋକ ଭଗବାନ, ମହାଦେବ, ସତ୍ୟସ୍ଵରୂପେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତା—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ମୂହ ଓ ଅସତ୍ୟ ଧର୍ମରେ ଆସକ୍ତ, ସେମାନେ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ସମତା ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତକୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋକ୍ଷ ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି। ଏପରି ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଏ। ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ରୁଦ୍ର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଅଧିନ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଏହିପରି ମହାଦେବ, ସମସ୍ତଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରିବା ଉଚିତ। ପୂର୍ବରୁ ଅନେକେ ଏହି ଭଗବାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଥିଲେ—ସେ ଗୋପତି, ଚର୍ମ ବସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ କଳିଯୁଗରେ କିଛି ଲୋକ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଘୃଣା କଲେ, ତାଙ୍କର ମନ ବିମୁଢ଼ ହେଲା। ଏହା ପୂର୍ବ ସଂସ୍କାର ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ଦ୍ୱାରା ଘଟିଲା। ସ୍ୱୟଂଭୂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ସେମାନେ ପୁନଃ ପୂର୍ବ ଭଳି ହେବେ, ଶଙ୍କରଙ୍କ କୃପାରେ। ଏବେ ଡକ୍ଷଙ୍କ ଝିଅମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ବଂଶାବଳୀ ବିଷୟରେ ଶୁଣ। ସେ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଋଷି, ଅସୁର ଓ ସର୍ପମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ଏପରି ସଂଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସେ ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ତାଙ୍କର ଧର୍ମପତ୍ନୀଠାରୁ ଏକ ହଜାର ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଡକ୍ଷ, ପ୍ରଜାପତି, ଭୈରିଣୀଙ୍କୁ ସିଠାରୁ ସିଠି ଝିଅ ପ୍ରସବ କଲେ। ସେଠାରୁ ସୋମଙ୍କୁ ସତେଇ ଓ ଅରିଷ୍ଟନେମିଙ୍କୁ ଚାରି ଝିଅ ଦିଆଯାଇଥିଲେ। ଏପରି ଅଙ୍ଗିରାସଙ୍କର ଦୁଇ ଝିଅ ଥିଲେ—ସଂକଳ୍ପା ଓ ମୁହୂର୍ତ୍ତା, ଏବଂ ସାଧ୍ୟା ଓ ବିଶ୍ୱା। ବିଶ୍ୱାଠାରୁ ବିଶ୍ୱଦେବମାନେ, ସାଧ୍ୟାଠାରୁ ସାଧ୍ୟମାନେ, ଭାନୁଠାରୁ ଭାନବମାନେ, ମୁହୂର୍ତ୍ତାଠାରୁ ମୁହୂର୍ତ୍ତଜମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସଂକଳ୍ପାଠାରୁ ସଂକଳ୍ପ ଜନ୍ମିଲେ, ଏବଂ ଧର୍ମଙ୍କର ଦଶ ପୁଅ ସ୍ମୃତିରେ ଆସନ୍ତି। ପ୍ରତ୍ୟୂଷ ଓ ପ୍ରଭାସ ଅଷ୍ଟ ବସୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ। ଧ୍ରୁବଙ୍କ ପୁଅ କାଳ, ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ମାପକ। ଅନିଳଙ୍କ ପୁଅ ପୁରୋଜବ, ଯାହାଙ୍କ ଗତି ଅଜ୍ଞାତ। ପ୍ରଭାସଙ୍କ ପୁଅ ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ସମସ୍ତ କଳାର ନିର୍ମାତା ଓ ପ୍ରଜାପତି। କଦ୍ରୁ ଓ ମୁନି, ଦୁଇଁଜଣ ଧର୍ମଜ୍ଞାନୀ, ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ହେଲେ—ବିବସ୍ୱାନ୍, ସବିତୃ, ପୂଷା, ଅଂଶୁମାନ୍, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁ। ଭାଇବସ୍ବତ ମନ୍ୱନ୍ତରରେ ଏହି ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ଅଦିତିଙ୍କ ପୁଅ ଭାବେ ପରିଚିତ। ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ପ୍ରଥମ, ତାପରେ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ। ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଦାନକୁ ଦେଖି ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତୁତି ଗାଇଲେ। ବିପଦ୍ଗ୍ରସ୍ତ ଓ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପିତାମହ ଦେବଦେବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେ ଅବିଚଳ, ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ଆଧାର, ପୁରାତନ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରୁଷ। ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ନିମିତ୍ତେ, ପଦ୍ମାସନ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗର ଖୀରସାଗର ତୀରକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ହରି, ସ୍ୱାମୀ, ବସ କରନ୍ତି। ସେ ତାଙ୍କ ଚରଣ ଗୁଡିକୁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ—ସେଇ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ନିତ୍ୟ, ମହାଯୋଗୀ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମୂଳ ସ୍ୱରୂପ।