ଚାରିଟି ମୁଣ୍ଡ ଥିବା, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆକୃତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ତାପରେ ଅଗ୍ନିଶିଖା ଭଳି ଅଳଙ୍କୃତ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସ୍ୱୟଂ ଦେବତା, ଯିଏ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଆତ୍ମା, ସେ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ସେଇ ନିର୍ମଳ, ନିର୍ମାନ୍କ, ସ୍ଥାନ—ଯାହାକୁ ଋଗ୍, ଯଜୁର୍ ଓ ସାମ କୁହାଯାଏ—ଏହି ସ୍ଥାନ ବ୍ରହ୍ମାର ତେଜରେ ଗଠିତ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳ। ସେଠାରେ ସେ ଦେବତା ଏକ ଶାନ୍ତ, ସର୍ବଭ୍ୟାପୀ, ଶୁଭ ଦିବ୍ୟ ତେଜକୁ ଦେଖିଲେ। ଏହି ତେଜ ହେଉଛି ସେଇ ଆନନ୍ଦମୟ, ଅଚଳ ବ୍ରହ୍ମ, ଯାହା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ପରମ ଧାମ। ସେ ଆତ୍ମାର ନିବାସକୁ, ଅବିନାଶୀ ମୋକ୍ଷ ଅବସ୍ଥାକୁ ଅପେକ୍ଷା କଲେ। ଏହି ଶେଷ ଅବସ୍ଥାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ଜ୍ଞାନୀ ମାୟା ଲକ୍ଷ୍ମୀକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିପାରିବେ। ତାପରେ ସମସ୍ତେ, ଶକ୍ର ସହିତ, ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ଆପଣ ପୂର୍ବରୁ ଯାହା କହିଥିଲେ, ସେହି ସବୁ ଆମକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କହନ୍ତୁ। ଏହି ଶକ୍ର, ଆପଣଙ୍କ ମିତ୍ର, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ରୂପ ହୋଇଥିବା, ସେ ଶୁଣିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ।" ତେଣୁ ଦେବତା, ନାରଦ ଭଳି ମହାର୍ଷିମାନେ ସହିତ ରସାତଳକୁ ଗଲେ। "ଦେବରାଜଙ୍କ ସମ୍ନିଧିରେ, ମୁଁ ତୁମମାନେକୁ ଏହି ଗଳ୍ପ କହିବି।" "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ପୁରାଣ ଶ୍ରବଣ କିମ୍ବା ତାହାର କଥାକୁ କହିବା, କିମ୍ବା କେବଳ ଏକ ଗଳ୍ପ ଶୁଣିବା, ବ୍ରହ୍ମାଲୋକରେ ବହୁତ ମୂଲ୍ୟବାନ। ଯାହା ଦେବରାଜ କହିଛନ୍ତି, ଦ୍ୱିଜମାନେ ସେଥିରେ ଅବିଶ୍ୱାସ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" "ମୁଁ ଯାହା କହିବାକୁ ଯାଉଛି, ଏହି ସବୁ ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ କହିଥିଲି। ଏହା ପୁରାଣ, ଲୋକଙ୍କୁ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ମୋକ୍ଷ ଧର୍ମକୁ କହିଥାଏ। ପୂଜା କରି, ମୁଁ ନାଗଶୟ୍ୟାରେ ଶୟନ କରି ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ପଡ଼ିଲି। ସେଠାରେ ହଠାତ୍ ମୋ ମନରେ ଦୟା ଉଦୟ ହେଲା, ଏବଂ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ କିଛି କାରଣରୁ କ୍ରୋଧ ମଧ୍ୟ ଆସିଗଲା। ତାପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ତେଜସ୍ୱି, ତିନି ଲୋକକୁ ଆକର୍ଷଣ କରୁଥିବା ଏକ ସୁନ୍ଦର ନାରୀ, ମୃଦୁମୁଖୀ, ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ମୋହିତ କରିଦେଉଥିବା ଦେବୀ ଦେଖାଦେଲେ। ସେ ଦିବ୍ୟ ତେଜରେ ଶୋଭିତ, ଦେବମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ସେ ନିଜ ତେଜରେ ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ମୋ ପାଖରେ ବସିଲେ। ଏହି ଦେବୀ ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ବଢ଼ାନ୍ତି, ଏବଂ ମୋ ଆଜ୍ଞାକୁ ମାନି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋହିତ କରି, ସଂସାର ଚକ୍ରରେ ଫେଙ୍କିଦିଅନ୍ତି।" "କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ କ୍ରୋଧରୁ ମୁକ୍ତ ଓ ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦୂରେ ରଖ। ପାଠକ, ତପସ୍ବୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦୂରେ ରଖ। ମହାୟଜ୍ଞରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଆତ୍ମଅଧ୍ୟୟନ ଓ ଉପାସନାରେ ଲିନ ଯେଉଁମାନେ, ସେମାନେ ଦୂରେ ରହୁନ୍ତୁ। ପ୍ରାଣାୟାମ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଚର୍ୟାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିବା, ଅଥର୍ବଶିରା ଅଧ୍ୟୟନ କରୁଥିବା, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ, ପ୍ରଭୁପୂଜାରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଭକ୍ତମାନେ—ସେମାନଙ୍କୁ ମୋହିତ କରନି।" "ଏହି ଦେବୀ ଆଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଏହି କାରଣରୁ ମନୁଷ୍ୟ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଯେପରି ଭଗବାନଙ୍କ ସଂଗିନୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଇଛି, ସେପରି ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଦରକାର।" "ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ସମସ୍ତ ଚରାଚର ସୃଷ୍ଟି ପୁନର୍ବାର ହେଲା। ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ଡକ୍ଷ, ଅତ୍ରି, ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ମରୀଚି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ଯେମାନେ ବ୍ରହ୍ମ ଉପାସନାରେ ଲିନ, ସେମାନେ ପ୍ରକୃତ ଧ୍ୟାନୀ। ଭଗବାନ ଦୁଇ ଜଙ୍ଘାରୁ ବୈଶ୍ୟ, ପାଦ ତଳରୁ ଶୂଦ୍ର ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ହେ ପୂର୍ବଜ।" ଏଭଳି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କଥା, ଯାହା ପୁରାଣ ମଧ୍ୟରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ, ଦେବତା, ଋଷି ଓ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ଶୁଣିଥିଲେ।