ସତୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଓ ପିତା ଦୁଇଁଜଣେ ଏକାସাথে କ୍ରୋଧରେ ଭରି ଦୁଷ୍ଟ ଭାବରେ ତିବ୍ର ଭାବେ ନିନ୍ଦା କରିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ତିରସ୍କାର କଲେ। ଦକ୍ଷ କହିଲେ, “ତୁମେ ଆମର ଅଯୋଗ୍ୟ କନ୍ୟା; ଯେପରି ଆସିଥିଲ, ସେପରି ଏଠାରୁ ଚଳିଯାଅ।” ଏହି ଅପମାନରେ, ସତୀ ନିଜ ପିତା ଦକ୍ଷଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରି, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଆତ୍ମ-ଦାହ କରିଥିଲେ। ପରେ ତିନି ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ହିମବତଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ହିମବତଙ୍କ ଜନ୍ମକନ୍ୟା ଭାବେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଶିବ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଦକ୍ଷଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ: “ତୁମେ ମୂଢ଼ ମନ ଥିଲେ, ନିଜ କନ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପୁନି ଏକ ପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା।” ସ୍ୱୟଂଭୂବ ମନ୍ୱନ୍ତରରେ ପ୍ରଚେତସଙ୍କ ପୁତ୍ର ଦକ୍ଷ ପୁନି ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହି ସୃଷ୍ଟିର କଥା, ଦକ୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରବଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମୁନିମାନେ ସୂତଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: “ହେ ସୂତ, ଏହି ବୈବସ୍ୱତ ମନ୍ୱନ୍ତର ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ସୃଷ୍ଟି କଥା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କୁହ। ଦକ୍ଷ କ’ଣ କରିଥିଲେ? ଆମେ ଏହା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ସମସ୍ତ ଜନ୍ମ-କଥା, ଯାହା ତିନି କାଳରେ ବନ୍ଧିତ ଓ ପାପ ନାଶ କରେ, ତାହା ବିସ୍ତୃତ କରି କୁହ।” ପୁରୁଣା ଦ୍ୱେଷରେ, ଦକ୍ଷ ଗଙ୍ଗା ତୀରେ ଭବଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି ଏକ ଯଜ୍ଞ କଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କଲେ। ସମସ୍ତ ପ୍ରମୁଖ ଋଷି, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ସହିତ ଏଠାରେ ଆସିଥିଲେ। ସେଠି ଦଧୀଚି ନାମକ ଏକ ମହାର୍ଷି ପ୍ରଚେତସଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: “ଏହି ଦେବ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଯଥାବିଧି ପୂଜା କାହିଁକି ହେଉନାହିଁ?” କେହି ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ଶଙ୍କରଙ୍କ ପାଖରେ ମନ୍ତ୍ର ଓ ସହଧର୍ମିଣୀ ନାହିଁ, ଏହିଯୋଗ୍ୟତା ନଥିବାରୁ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଉନାହିଁ।” ସମସ୍ତ ଦେବତା ଶୁଣୁଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ସ୍ୱାମୀ ନିଜେ କହିଲେ: “ଶଙ୍କର ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ। ସେ ନଗ୍ନ, ଖପରଧାରୀ, ବିକୃତ, ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଆତ୍ମା, ଯଜ୍ଞର ନିୟମରେ ତାଙ୍କୁ ଫିଟ କରାଯାଏନାହିଁ। ତଥାପି, ସେ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣର ସ୍ୱରୂପ ଓ ସମସ୍ତ କ୍ରିୟାରେ ପୂଜିତ। ସେଇ ପରମେଶ୍ୱର, କାଳର ମୂର୍ତ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର ବିନାଶକ। ସେ ସାକ୍ଷୀ, ଶଙ୍କର ରୂପେ ତୀବ୍ର ତଜ୍ଜ୍ୱଳ, କାଳ ସ୍ୱରୂପ। ଆଦିତ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ କଳୁଷ ଓ ଦେହ ରକ୍ତିମ। ଏହି ବିଶ୍ୱ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଦେଖ, ସେ ରୁଦ୍ର ରୂପୀ, ତିନି ଵେଦ ମୟ। ସମସ୍ତ ଦେବତା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଟଳ, ରବି ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ।” ଏହି କଥାରେ ଯେଉଁମାନେ ସହଯୋଗ କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ‘ତଥାସ୍ତୁ’ କହି ଅନୁମୋଦନ କଲେ। ତାପରେ ଶତ-ଶତ, ସହସ୍ର-ସହସ୍ର ବେଳେ ତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରାଯିବା ଲାଗିଲା। ଏହି ସମସ୍ତେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାରେ ମୁହଁଢ଼ିଆ ହୋଇ, ଦକ୍ଷଙ୍କ କଥାକୁ ଗୌରବ ଦେଲେ। ନାରାୟଣ ହରି ବ୍ୟତୀତ କେହି ଦିବ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେନି। ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ, ସେ ପ୍ରଭୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେଇ ଦେବ, ଜଗତର ରକ୍ଷକ, ନିଜେ ଶରଣ ନେଲେ। ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁ ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ସଦା ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଏପରି ଦେଖି, ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରହ୍ମ ରୂପ ଦେବତା ଓ ଋଷି ଦକ୍ଷଙ୍କ ସହଯୋଗୀ ହେଇଥିଲେ, ସେମାନେ ବଡ଼ ପାପର ଭାଗୀ ହେଲେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏଠାରେ ଦେବତାଙ୍କ ନିର୍ମିତ ଭୟଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ତୁରନ୍ତ ପଡ଼ିଥାଏ। ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦକ୍ଷଙ୍କୁ ସହଯୋଗ କରିଥିଲେ, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ପୂଜିତ ମହାଦେବ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରାଯିବା ଲାଗିଲା। ଯେଉଁମାନେ ତାମସିକ ମତରେ ଆସକ୍ତ, ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ମାର୍ଗକୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି। ଏହା ଦୁଷ୍ଟ କଳିଯୁଗରେ ଯେଉଁଠାରେ କଳିର ଦୋଷ ଦ୍ୱାରା ଲୋକ ଦୁଃଖିତ, ସେଠି ନିଜ ଭକ୍ତମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ ମଧ୍ୟ, ହୃଷୀକେଶ ବିରକ୍ତ ହେଉଛନ୍ତି।