ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଋଷିମାନେ, ଦୁଇ ଦଳ, ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ୱରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଯୋଗରେ ସିଦ୍ଧ, ଏବଂ ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରମୁଖ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ଏକମାତ୍ର ଗଙ୍ଗା ଦେବୀଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା ହିମାବତଙ୍କୁ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତ କରି। ଗଙ୍ଗା ଦେବୀଙ୍କର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମହିମା ପୂର୍ବରୁ ଉଚିତ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି। ଆଜି ତୁମେ ଏହାକୁ ବିବେଚନା କରିଛ, ଏବେ ମନୁଙ୍କ ସୃଷ୍ଟି ଉପରେ ଶୁଣ। ଶତରୂପା ଦୁଇ ଝିଅ ପ୍ରସବ କଲେ, ସେମାନେ ଧର୍ମରେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଅଟୁଟ ଓ ବଳବାନ୍। ସେ ନାରାୟଣଙ୍କ ଭକ୍ତ ଥିଲେ, ଏବଂ ଚରମ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଶ୍ଲିଷ୍ଟା ନାମକ ଝିଅଠାରୁ ସେ ପଞ୍ଚପୁତ୍ର ଲାଭ କଲେ, ସେମାନେ ନିର୍ଦୋଷ, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଧାରଣ କରୁଥିଲେ। ସେ ଶାଳଗ୍ରାମରେ ଜନାର୍ଦନ, ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କଲେ। ଏହି ପୁତ୍ରମାନେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠାରେ ଭଜି, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ। ବିରଣ ନାମକ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଏବଂ ବଳଶାଳୀ ବୈରାଜଙ୍କ କନ୍ୟାରେ ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୁତ, ଅତିରାତ୍ର, ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅଭିମନ୍ୟୁ, ଅଙ୍ଗ, ସୁମନସ, ସ୍ୱାତି, କ୍ରତୁ, ଅଙ୍ଗିରସ ଏବଂ ଶିବ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ, ପ୍ରଥୁ ନାମକ ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା ଭାବେ ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ, ସୂତ ଅର୍ଥାତ୍ ପୁରାଣ ପାଠକ ଜନ୍ମ ନେଲେ—ସେ ହେଉଛନ୍ତି ହରିଙ୍କ ମାୟାମୟ ରୂପ। ଏହି ପ୍ରାଚୀନ ସୂତ ମୁଁ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୂର୍ବରୁ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଥିଲି। ହରି, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁରୁଷ, ଦୟାକରି ମୋତେ ପୁରାଣ ଶ୍ରବଣ କରାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପୁରାଣ କଥାକୁ ପାଠ କରିବା ଜୀବିକା ହେଲା। ସେ ଜଗତ୍ର ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ। ପରେ, ସେ ଗୋବର୍ଧନ ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରି ତପସ୍ୟା କଲେ। ଦାମୋଦର ଦେବ ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସି, ରାଜାଙ୍କୁ କିଛି ଉପଦେଶ କଲେ। ଏକ ଶବ୍ଦ କହି, ହୃଷୀକେଶ ତାଙ୍କ ସ୍ୱରୂପକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କଲେ। ଏହିପରେ ସେ ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ନ୍ୟାୟରେ ପାଳନ କଲେ, ହେ ମଧୁସୂଦନ। ଖିଖଣ୍ଡନ, ହବିର୍ଧାନ ଏବଂ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ତାଙ୍କୁ ପୁତ୍ର ଭାବେ ମିଳିଲେ। ସେମାନେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଶୋଭାମୟ, ବେଦ ଓ ତାହାର ଅଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ। ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ଏହି ଧର୍ମଜ୍ଞ ପିତା ବିରକ୍ତି ନେଇଲେ। ଏକ ଅବସରରେ, ସେ ହିମାଲୟ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଗଲେ, ଯେଉଁଠି ସିଦ୍ଧମାନେ ବାସ କରନ୍ତି। ସେଠାରେ ସେ ଯୋଗୀମାନେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବା ଓ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ଧାମ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମବିରୋଧୀଙ୍କୁ ଅଗ୍ରହ୍ୟ। ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଶୋଭିତ, ପଦ୍ମ ଓ କୁମୁଦ ଉଦ୍ୟାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏହି ସ୍ଥାନରେ ସେ ଅତି ଶୁଭ ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ମୟ ଆଶ୍ରମ ଦେଖିଲେ। ସେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପଦ୍ମ, କୁମୁଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଫୁଲରେ ପୂଜା କଲେ, ତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ରୂପକୁ ଦୃଷ୍ଟି କରି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ବେଦ ଉଦ୍ଭବ ଶିବସ୍ତୁତି ଓ ଅନେକ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ। ଏଠି ସେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଶ୍ୱେତାଶ୍ୱତର ମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ପାଶୁପତ ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ତାଙ୍କ ଦେହ ତପସ୍ୟାରେ ଶାନ୍ତ, ଧଳା ଉପବୀତ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ହାତ ଯୋଡି, ତାଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ: "ଆଜି ମୁଁ ଯୋଗୀଶ୍ୱରଙ୍କୁ, ଯୋଗବିଦ୍ୟାରେ ପ୍ରବୀଣଙ୍କୁ ଦେଖିଛି। ମୁଁ କ'ଣ କରିବି? ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ହେ ନିର୍ମଳ।" ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ଦୋଷ ଶୁନ୍ୟ ହୋଇଥିବା ଏହି ଅନୁଗ୍ରାହକ ଶିଷ୍ୟକୁ ସେ ଗ୍ରହଣ କଲେ।