ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସହିତ ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଉପାସନା କଲେ। ସେ ସମସ୍ତ କର୍ମକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ପରମ ବିରକ୍ତିରେ ଶରଣ ନେଲେ। ଏହା ପରେ, ସେ ଅବିନାଶୀ ବ୍ରହ୍ମର ଆଧାରରେ ଅନ୍ତିମ ଧ୍ୟାନ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ—ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ସେହି ସମସ୍ତ ମୁକ୍ତିକାମୀ, ନିଦ୍ରାହୀନ ଓ ପ୍ରାଣନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା ଯୋଗୀମାନେ ଅଭିଲାଷା କରନ୍ତି। ଯୋଗଶକ୍ତିର ପ୍ରଭାବରେ, ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଗତି କରିଲେ। ଯୋଗୀନାଥଙ୍କୁ ଏହି ପଥରେ ଦେଖି, କୌଶଳୀ ଋଷିମାନେ ଓ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଆସିଲେ। ସେଠା, ଯେଉଁଠାରେ ପରମପୁରୁଷ ବସିଛନ୍ତି, ଯୋଗୀମାନେ ପ୍ରିୟ କରନ୍ତି, ସେଠାକୁ ସେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ଅନ୍ତଃପୁର ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅଗମ୍ୟ। ସେଠାରେ ସେ ଆଦି ଓ ଅନ୍ତ ନଥିବା, ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତା, ପିତାମହଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେଠି, ସେ ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ। ସେ ପ୍ରଭୁ ଚାରିମୁହଁ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରୂପ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଗ୍ନିଶିଖାରେ ଶୋଭିତ। ସେଠି, ଏହି ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ସ୍ୱୟଂ ଦେବତା, ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ଏହି ପବିତ୍ର, ନିର୍ମଳ ଆଶ୍ରୟକୁ ଋକ୍, ଯଜୁର୍ ଓ ସାମ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ। ଏହିଠାରେ ବ୍ରହ୍ମର ଦୀପ୍ତି ରହିଛି, ଏହା ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ବିଦ୍ୱାନ୍ମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ। ସେ ଦେବଦୀପ୍ତିକୁ ଦେଖିଲେ—ଶାନ୍ତ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ମଙ୍ଗଳମୟ। ଏହିଠାରେ ଅଚଳ, ଆନନ୍ଦମୟ ବ୍ରହ୍ମ ଅଛି, ଯାହା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ। ସେ ଆତ୍ମାର ନିବାସସ୍ଥଳ, ଅବିନାଶୀ ମୋକ୍ଷ ଅବସ୍ଥାକୁ ଲାଭ କଲେ। ଅନ୍ତିମ ଅବସ୍ଥାରେ ଶରଣ ନେଇ, ସେ ଜ୍ଞାନୀ ମାୟା, ଲକ୍ଷ୍ମୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଲେ। ସମସ୍ତେ, ଶକ୍ର ସହିତ, ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ପୂର୍ବରୁ ଯାହା କହିଥିଲେ, ସେସବୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆମକୁ କୁହ। ଏବଂ ଏହି ଶକ୍ର, ତୁମ ବନ୍ଧୁ, ବିଶ୍ୱର ମୂର୍ତ୍ତି, ଶ୍ରବଣ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ।" ଏହି ଦେବତା, ମହାଋଷି ନାରଦ ଆଦିଙ୍କ ସହିତ ରସାତଳକୁ ଗଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ, "ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ଏହି କଥା କହିବି," ବୋଲି କହିଲେ। "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ପୁରାଣ ଶ୍ରବଣ କିମ୍ବା ଏହାର କଥା କହିବା—ଏହା ବ୍ରହ୍ମାଲୋକରେ ବିଶେଷ ପୂଜ୍ୟ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁଯେ କହିଛନ୍ତି, ଦ୍ୱିଜମାନେ ତାହାକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରିବା ଉଚିତ।" "ମୁଁ ଯାହା କହିବାକୁ ଯାଉଛି, ପୂର୍ବରୁ ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ କହିଥିଲି। ଏହା ପୁରାଣ, ଲୋକଙ୍କୁ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ମୋକ୍ଷ ଧର୍ମକୁ କଥା କହିଥାଏ।" "ମୁଁ ବିଧିବତ୍ ପୂଜା କରି, ସର୍ପଶଯ୍ୟାରେ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲି। ତାହାବେଳେ, ହେ ବେଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହଠାତ୍ ମୋ ମନରେ ଦୟା ଉଦୟ ହେଲା। ସେହି ସମୟରେ କିଛି ଅଜଣା କାରଣରୁ କ୍ରୋଧ ମଧ୍ୟ ଉଦ୍ଭବିଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରଭା ସମ, ତିନି ଲୋକକୁ ଯେପରି ହଟାଏ, ସେପରି ଦୀପ୍ତି ଥିଲା। ଏକ ସୁନ୍ଦର ନାରୀ, କୋମଳ ମୁହଁ, ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ମୋହିତ କରିଥିବା, ଦିବ୍ୟ ତେଜ ଓ ଦେବୀୟ ମାଳାଧାରିଣୀ, ସେ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ନିଜ ଦୀପ୍ତିରେ ଭରିଦେଲେ ଓ ମୋ ପାଖରେ ବସିଲେ।" "ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି, ହେ ମାଧବ, ବଢ଼ିଯାଏ। ମୋ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋହିତ କରି, ଭବଚକ୍ରରେ ପତିତ କର। କିନ୍ତୁ କ୍ରୋଧରହିତ ଓ ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଦୂରେ ରଖ। ପାଠକ, ତପସ୍ବୀ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଠାରୁ ଦୂରେ ରୁହ। ମହାୟଜ୍ଞରେ ନିଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଦୂରେ ରୁହ।" ଏପରି ଦିବ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଉପଦେଶ ସହିତ କଥାଗତ ଘଟଣା ଅଗ୍ରସର ହେଲା।