कूर्मपुराणम्

वरासनस्थं गोविन्दं देवदेवान्तिके हरिम्

तेथे देवतांच्या देवतेसमोर हरि, म्हणजे गोविंद, सुंदर आसनावर बसलेला होता.

महादेवगणैः सिद्धैर्योगिभिः परिवारितम्

त्याच्या सभोवती महादेवाचे गण, सिद्ध पुरुष आणि योगी होते.

निवेदयामास हरेः प्रवृत्तिं द्वारके पुरे

त्याने हरिला द्वारका नगरीतील घडामोडी सांगितल्या.

आजगाम पुरीं कृष्णः सो ऽनुज्ञातो हरेण तु

नंतर कृष्ण, हरिकडून परवानगी घेऊन, आपल्या नगरीकडे परत गेला.

वचोभिरमृतास्वादैर्मानितो मधुसूदनः

मधुर आणि अमृतासारख्या शब्दांनी सन्मानित होऊन मधुसूदन निघून गेला.

अन्वगच्छन् महोयोगं शङ्खचक्रगदाधरम्

शंख, चक्र आणि गदा धारण करणाऱ्या त्याच्या मागे महान योगी गेले.

ययौ स तूर्णं गोविन्दो दिव्यां द्वारवतीं पुरीम्

गोविंद लवकरच दिव्य द्वारवती नगरीत गेला.

निशेव चन्द्ररहिता विना तेन चकाशिरे

चंद्र नसलेल्या रात्री त्याच्यामुळे उजळून निघाल्या.

मण्डयाञ्चक्रिरे दिव्यां पुरीं द्वारवतीं शुभाम्

त्यांनी शुभ्र आणि दिव्य द्वारवती नगरी सजवली.

लाजादिभिः पुरीं रम्यां भूषयाञ्चक्रिरे तदा

त्या वेळी त्यांनी लाज आणि इतर नैवेद्यांनी रम्य नगरीची शोभा वाढवली.

शङ्खान् सहस्त्रशो दध्मुर्वोणावादान् वितेनिरे

हजारो शंख वाजवले गेले आणि ढोल-ताशांचा गजर झाला.

अगायन् मधुरं गानं स्त्रियो यौवनशालिनः

युवतींनी मधुर गाणी गायली.

मुमुचुः पुष्पवर्षाणि वसुदेवसुतोपरि

वसुदेवपुत्रावर त्यांनी फुलांचा वर्षाव केला.

वरासने महायोगी भाति देवीभिरन्वितः

महायोगी सुंदर आसनावर बसला होता आणि त्याच्या सभोवती देव्या होत्या, त्यामुळे तो तेजस्वी दिसत होता.

आत्मजैरभितो मुख्यैः स्त्रीसहस्त्रैश्च संवृतः

त्याच्या आजूबाजूला मुख्य पुत्र आणि हजारो स्त्रिया होत्या.

भ्राजते मालया देवो यथा देव्या समन्वितः

माळेसह आणि देवीच्या सोबतीने तो देव जसा तेजस्वी दिसतो तसा तोही उजळून निघाला.

महर्षयः पूर्वजाता मार्कण्डेयादयो द्विजाः

पूर्वजन्मीचे महर्षी, मर्कंडेय आणि इतर द्विजही तेथे उपस्थित होते.

ननामोत्थाय शिरसा स्वासनं च ददौ हरिः

हरि उठला, त्याने आपले डोके वाकवले आणि स्वतःचे आसन दिले.

विसर्जयामास हरिर्दत्त्वा तदभिवाञ्छितान्

हरिने त्यांची इच्छित वरं दिल्यावर त्यांना निरोप दिला.

स्नात्वा शुक्लाम्बरो भानुमुपतिष्ठत् कृताञ्जलिः

स्नान करून, पांढऱ्या वस्त्रात, त्याने हात जोडून सूर्यदेवापुढे उभा राहिला.

तर्पयामास देवेशो देवेशो देवान् मुनिगणान् पितॄन्

देवतांचा स्वामी असलेल्या प्रभूने देव, ऋषीगण आणि पितर यांना तर्पण केले.

पूजयामास लिङ्गस्थं भूतेशं भूतिभूषणम्

त्याने भस्माने अलंकृत आणि लिंगात वास करणाऱ्या भूतनाथाची पूजा केली.

भोजयित्वा मुनिवरं ब्राह्मणानभिपूज्य च

श्रेष्ठ ऋषीला जेवू घातले आणि ब्राह्मणांचे यथोचित सन्मान केले.

कथाः पौराणिकीः पुण्याश्चक्रे पुत्रादिभिर्वृतः

मुलांसह आणि इतरांसह तो पुण्यशाली पुराणकथा सांगण्यात रमला.

मार्कण्डेयो हसन् कृष्णं बभाषे मधुरं वचः

मार्कंडेय हसत कृष्णाला मधुर शब्दांनी बोलला.

ब्रूहि त्वं कर्मभिः पूज्यो योगिनां ध्येय एव च

तू कृपया सांग, कारण तू कर्माने पूज्य आहेस आणि योग्यांना ध्यानाचा विषय आहेस.

भारावतरणार्थाय जातो वृष्णिकुले प्रभुः

पृथ्वीवरील भार हलका करण्यासाठी प्रभू वृष्णिकुळात जन्माला आला.

शृण्वतामेव पुत्राणां सर्वेषां प्रहसन्निव

सर्व पुत्र ऐकत असताना, तो हसल्यासारखा बोलू लागला.

तथापि देवमीशानं पूजयामि सनातनम्

तरीही मी सनातन देवांचा देव याची पूजा करतो.