कूर्मपुराणम्

रेमे नारायणः श्रीमान् मायया मोहयञ्जगत्

श्रीमान नारायणाने आपल्या मायेमुळे जगाला मोहात टाकून आनंद घेतला.

बभूवुर्विह्वला भीता गोविन्दविरहे जनाः

गोविंदापासून दूर झाल्यावर लोक व्याकुळ आणि घाबरले.

कृष्णेन मार्गमाणस्तं हिमवन्तं ययौ गिरिम्

कृष्ण त्याचा शोध घेत हिमालय पर्वताकडे गेला.

आजगामोपमन्युं तं पुरीं द्वारवतीं पुनः

तो पुन्हा उपमन्यूकडे द्वारका नगरीत परतला.

आजग्मुर्द्वारकां शुभ्रां भीषयन्तः सहस्त्रशः

हजारो लोक तेजस्वी द्वारकेला आले आणि भय पसरवलं.

हत्वा युद्धेन महता रक्षति स्म पुरीं शुभाम्

त्यांना मोठ्या युद्धात मारून त्याने सुंदर नगरीचं रक्षण केलं.

दृष्ट्वा कैलासशिखरे कृष्णं द्वारवतीं गतः

कैलास शिखरावर कृष्णाला पाहून तो द्वारकेला गेला.

प्रोचुर्नारायणो नाथः कुत्रास्ते भगवान् हरिः

त्यांनी विचारलं: 'नारायण प्रभो, भगवंत हरि कुठे आहेत?''

रमते ऽद्य महायोगीं तं दृष्ट्वाहमिहागतः

''आज तो महान योगी रममाण आहे; त्याला पाहून मी इथे आलो.''

जगामाकाशगो विप्राः कैलासं गिरिमुत्तमम्

हे ऋषींनो, आकाशातून जाणारा तो कैलास या श्रेष्ठ पर्वतावर गेला.

वरासनस्थं गोविन्दं देवदेवान्तिके हरिम्

तेथे देवतांच्या देवतेसमोर हरि, म्हणजे गोविंद, सुंदर आसनावर बसलेला होता.

महादेवगणैः सिद्धैर्योगिभिः परिवारितम्

त्याच्या सभोवती महादेवाचे गण, सिद्ध पुरुष आणि योगी होते.

निवेदयामास हरेः प्रवृत्तिं द्वारके पुरे

त्याने हरिला द्वारका नगरीतील घडामोडी सांगितल्या.

आजगाम पुरीं कृष्णः सो ऽनुज्ञातो हरेण तु

नंतर कृष्ण, हरिकडून परवानगी घेऊन, आपल्या नगरीकडे परत गेला.

वचोभिरमृतास्वादैर्मानितो मधुसूदनः

मधुर आणि अमृतासारख्या शब्दांनी सन्मानित होऊन मधुसूदन निघून गेला.

अन्वगच्छन् महोयोगं शङ्खचक्रगदाधरम्

शंख, चक्र आणि गदा धारण करणाऱ्या त्याच्या मागे महान योगी गेले.

ययौ स तूर्णं गोविन्दो दिव्यां द्वारवतीं पुरीम्

गोविंद लवकरच दिव्य द्वारवती नगरीत गेला.

निशेव चन्द्ररहिता विना तेन चकाशिरे

चंद्र नसलेल्या रात्री त्याच्यामुळे उजळून निघाल्या.

मण्डयाञ्चक्रिरे दिव्यां पुरीं द्वारवतीं शुभाम्

त्यांनी शुभ्र आणि दिव्य द्वारवती नगरी सजवली.

लाजादिभिः पुरीं रम्यां भूषयाञ्चक्रिरे तदा

त्या वेळी त्यांनी लाज आणि इतर नैवेद्यांनी रम्य नगरीची शोभा वाढवली.

शङ्खान् सहस्त्रशो दध्मुर्वोणावादान् वितेनिरे

हजारो शंख वाजवले गेले आणि ढोल-ताशांचा गजर झाला.

अगायन् मधुरं गानं स्त्रियो यौवनशालिनः

युवतींनी मधुर गाणी गायली.

मुमुचुः पुष्पवर्षाणि वसुदेवसुतोपरि

वसुदेवपुत्रावर त्यांनी फुलांचा वर्षाव केला.

वरासने महायोगी भाति देवीभिरन्वितः

महायोगी सुंदर आसनावर बसला होता आणि त्याच्या सभोवती देव्या होत्या, त्यामुळे तो तेजस्वी दिसत होता.

आत्मजैरभितो मुख्यैः स्त्रीसहस्त्रैश्च संवृतः

त्याच्या आजूबाजूला मुख्य पुत्र आणि हजारो स्त्रिया होत्या.

भ्राजते मालया देवो यथा देव्या समन्वितः

माळेसह आणि देवीच्या सोबतीने तो देव जसा तेजस्वी दिसतो तसा तोही उजळून निघाला.

महर्षयः पूर्वजाता मार्कण्डेयादयो द्विजाः

पूर्वजन्मीचे महर्षी, मर्कंडेय आणि इतर द्विजही तेथे उपस्थित होते.

ननामोत्थाय शिरसा स्वासनं च ददौ हरिः

हरि उठला, त्याने आपले डोके वाकवले आणि स्वतःचे आसन दिले.

विसर्जयामास हरिर्दत्त्वा तदभिवाञ्छितान्

हरिने त्यांची इच्छित वरं दिल्यावर त्यांना निरोप दिला.