कूर्मपुराणम्

सिद्धा यक्षाश्च गन्धर्वास्तत्र तत्र जगन्मयम्

तेथे, येथे-तिथे सिद्ध, यक्ष आणि गंधर्व यांनी त्या विश्वव्यापी परमात्म्याचे दर्शन घेतले.

मुमुचुः पुष्पवर्षाणि तस्य मूर्ध्नि महात्मनः

त्या महान आत्म्याच्या डोक्यावर त्यांनी फुलांचा वर्षाव केला.

दृष्ट्वा चकमिरे कृष्णं स्त्रस्तवस्त्रविभूषणाः

कृष्णाला पाहून, त्यांचे कपडे आणि दागिने विस्कटलेले होते, ते घाबरले.

संप्रेक्ष्य देवकीसूनुं सुन्दर्यः काममोहिताः

देवकीचा पुत्र कृष्ण दिसताच सुंदर स्त्रिया त्याच्या प्रेमात पडल्या.

संप्रेक्ष्य संस्थिताः काश्चित् पपुस्तद्वदनामृतम्

काही जणी तिथेच उभ्या राहून त्याच्या मुखकमळाचा अमृतरस घेत होत्या.

भूषयाञ्चक्रिरे कृष्णं कामिन्यो लोकभूषणम्

त्या कामिनींनी जगाचा अलंकार असलेल्या कृष्णाला सजवलं.

स्वात्मानं बूषयामासुः स्वात्मगैरपि माधवम्

त्यांनी स्वतःला आणि आपल्या दागिन्यांनी माधवालाही सजवलं.

चुचुम्बुर्वदनाम्भोजं हरेर्मुग्धमृगेक्षणाः

मृगासारख्या निरागस डोळ्यांनी त्यांनी हरिच्या कमळासारख्या मुखावर चुंबन घेतलं.

प्रापयामासुर्लोकादिं मायया तस्य मोहिताः

त्याच्या मायेमुळे मोहून त्या त्याला देवांच्या लोकात घेऊन गेल्या.

बहूनि कृत्वा रूपाणि पूरयामास लीलया

त्याने अनेक रूपे घेऊन खेळात त्यांच्या इच्छा पूर्ण केल्या.

रेमे नारायणः श्रीमान् मायया मोहयञ्जगत्

श्रीमान नारायणाने आपल्या मायेमुळे जगाला मोहात टाकून आनंद घेतला.

बभूवुर्विह्वला भीता गोविन्दविरहे जनाः

गोविंदापासून दूर झाल्यावर लोक व्याकुळ आणि घाबरले.

कृष्णेन मार्गमाणस्तं हिमवन्तं ययौ गिरिम्

कृष्ण त्याचा शोध घेत हिमालय पर्वताकडे गेला.

आजगामोपमन्युं तं पुरीं द्वारवतीं पुनः

तो पुन्हा उपमन्यूकडे द्वारका नगरीत परतला.

आजग्मुर्द्वारकां शुभ्रां भीषयन्तः सहस्त्रशः

हजारो लोक तेजस्वी द्वारकेला आले आणि भय पसरवलं.

हत्वा युद्धेन महता रक्षति स्म पुरीं शुभाम्

त्यांना मोठ्या युद्धात मारून त्याने सुंदर नगरीचं रक्षण केलं.

दृष्ट्वा कैलासशिखरे कृष्णं द्वारवतीं गतः

कैलास शिखरावर कृष्णाला पाहून तो द्वारकेला गेला.

प्रोचुर्नारायणो नाथः कुत्रास्ते भगवान् हरिः

त्यांनी विचारलं: 'नारायण प्रभो, भगवंत हरि कुठे आहेत?''

रमते ऽद्य महायोगीं तं दृष्ट्वाहमिहागतः

''आज तो महान योगी रममाण आहे; त्याला पाहून मी इथे आलो.''

जगामाकाशगो विप्राः कैलासं गिरिमुत्तमम्

हे ऋषींनो, आकाशातून जाणारा तो कैलास या श्रेष्ठ पर्वतावर गेला.

वरासनस्थं गोविन्दं देवदेवान्तिके हरिम्

तेथे देवतांच्या देवतेसमोर हरि, म्हणजे गोविंद, सुंदर आसनावर बसलेला होता.

महादेवगणैः सिद्धैर्योगिभिः परिवारितम्

त्याच्या सभोवती महादेवाचे गण, सिद्ध पुरुष आणि योगी होते.

निवेदयामास हरेः प्रवृत्तिं द्वारके पुरे

त्याने हरिला द्वारका नगरीतील घडामोडी सांगितल्या.

आजगाम पुरीं कृष्णः सो ऽनुज्ञातो हरेण तु

नंतर कृष्ण, हरिकडून परवानगी घेऊन, आपल्या नगरीकडे परत गेला.

वचोभिरमृतास्वादैर्मानितो मधुसूदनः

मधुर आणि अमृतासारख्या शब्दांनी सन्मानित होऊन मधुसूदन निघून गेला.

अन्वगच्छन् महोयोगं शङ्खचक्रगदाधरम्

शंख, चक्र आणि गदा धारण करणाऱ्या त्याच्या मागे महान योगी गेले.

ययौ स तूर्णं गोविन्दो दिव्यां द्वारवतीं पुरीम्

गोविंद लवकरच दिव्य द्वारवती नगरीत गेला.

निशेव चन्द्ररहिता विना तेन चकाशिरे

चंद्र नसलेल्या रात्री त्याच्यामुळे उजळून निघाल्या.

मण्डयाञ्चक्रिरे दिव्यां पुरीं द्वारवतीं शुभाम्

त्यांनी शुभ्र आणि दिव्य द्वारवती नगरी सजवली.