कूर्मपुराणम्

नावयोर्विद्यते भेद एवं पश्यन्ति सूरयः

आपल्यात काहीही फरक नाही; असेच ज्ञानी लोक पाहतात.

ईश्वरे निश्चलां भक्तिमात्मन्यपि परं बलम्

ईश्वरावर अचल भक्ती आणि स्वतःमध्ये श्रेष्ठ सामर्थ्य—

आशिषं शिरसाहृङ्णाद् देवो ऽप्याह महेश्वरः

शिर झुकवून, महेश्वर देवानेही आशीर्वाद दिला.

र् जगाम कैलासगिरिं गिरीशः

गिरीश कैलास पर्वतावर गेला.

रराम भगवान् सोमः केशवेन महेश्वरः

भगवान सोम, महेश्वर, केशवाबरोबर आनंदाने रमला.

पूजयाञ्चक्रिरे कृष्णं देवदेवमथाच्युतम्

मग त्यांनी कृष्ण, देवांचा देव, अच्युत याची पूजा केली.

किरीटिनं शार्ङ्गपाणि श्रीवत्साङ्कितवक्षसम्

मस्तकी मुकुट असलेला, शार्ङ्गधनुष्य हातात असलेला, श्रीवत्सचिन्ह असलेली छाती असलेला—

दधानमुरसा मालां वैजयन्तीमनुत्तमाम्

छातीवर अप्रतिम वैजययंती माळ घातलेला—

पद्माङ्घ्रिनयनं चारु सुस्मितं सुगतिप्रदम्

कमलासारखे पाय व डोळे, मोहक, मधुर हास्य असलेला, शुभ मार्ग देणारा—

भ्राजमानः श्रीया कृष्णश्चचार गिरिकन्दरे

श्रीने तेजस्वी झालेला कृष्ण पर्वताच्या गुंफांमध्ये फिरत होता.

सिद्धा यक्षाश्च गन्धर्वास्तत्र तत्र जगन्मयम्

तेथे, येथे-तिथे सिद्ध, यक्ष आणि गंधर्व यांनी त्या विश्वव्यापी परमात्म्याचे दर्शन घेतले.

मुमुचुः पुष्पवर्षाणि तस्य मूर्ध्नि महात्मनः

त्या महान आत्म्याच्या डोक्यावर त्यांनी फुलांचा वर्षाव केला.

दृष्ट्वा चकमिरे कृष्णं स्त्रस्तवस्त्रविभूषणाः

कृष्णाला पाहून, त्यांचे कपडे आणि दागिने विस्कटलेले होते, ते घाबरले.

संप्रेक्ष्य देवकीसूनुं सुन्दर्यः काममोहिताः

देवकीचा पुत्र कृष्ण दिसताच सुंदर स्त्रिया त्याच्या प्रेमात पडल्या.

संप्रेक्ष्य संस्थिताः काश्चित् पपुस्तद्वदनामृतम्

काही जणी तिथेच उभ्या राहून त्याच्या मुखकमळाचा अमृतरस घेत होत्या.

भूषयाञ्चक्रिरे कृष्णं कामिन्यो लोकभूषणम्

त्या कामिनींनी जगाचा अलंकार असलेल्या कृष्णाला सजवलं.

स्वात्मानं बूषयामासुः स्वात्मगैरपि माधवम्

त्यांनी स्वतःला आणि आपल्या दागिन्यांनी माधवालाही सजवलं.

चुचुम्बुर्वदनाम्भोजं हरेर्मुग्धमृगेक्षणाः

मृगासारख्या निरागस डोळ्यांनी त्यांनी हरिच्या कमळासारख्या मुखावर चुंबन घेतलं.

प्रापयामासुर्लोकादिं मायया तस्य मोहिताः

त्याच्या मायेमुळे मोहून त्या त्याला देवांच्या लोकात घेऊन गेल्या.

बहूनि कृत्वा रूपाणि पूरयामास लीलया

त्याने अनेक रूपे घेऊन खेळात त्यांच्या इच्छा पूर्ण केल्या.

रेमे नारायणः श्रीमान् मायया मोहयञ्जगत्

श्रीमान नारायणाने आपल्या मायेमुळे जगाला मोहात टाकून आनंद घेतला.

बभूवुर्विह्वला भीता गोविन्दविरहे जनाः

गोविंदापासून दूर झाल्यावर लोक व्याकुळ आणि घाबरले.

कृष्णेन मार्गमाणस्तं हिमवन्तं ययौ गिरिम्

कृष्ण त्याचा शोध घेत हिमालय पर्वताकडे गेला.

आजगामोपमन्युं तं पुरीं द्वारवतीं पुनः

तो पुन्हा उपमन्यूकडे द्वारका नगरीत परतला.

आजग्मुर्द्वारकां शुभ्रां भीषयन्तः सहस्त्रशः

हजारो लोक तेजस्वी द्वारकेला आले आणि भय पसरवलं.

हत्वा युद्धेन महता रक्षति स्म पुरीं शुभाम्

त्यांना मोठ्या युद्धात मारून त्याने सुंदर नगरीचं रक्षण केलं.

दृष्ट्वा कैलासशिखरे कृष्णं द्वारवतीं गतः

कैलास शिखरावर कृष्णाला पाहून तो द्वारकेला गेला.

प्रोचुर्नारायणो नाथः कुत्रास्ते भगवान् हरिः

त्यांनी विचारलं: 'नारायण प्रभो, भगवंत हरि कुठे आहेत?''

रमते ऽद्य महायोगीं तं दृष्ट्वाहमिहागतः

''आज तो महान योगी रममाण आहे; त्याला पाहून मी इथे आलो.''