कूर्मपुराणम्

उत्पन्नाखिलविज्ञानस्तुष्टाव परमेश्वरम्

सर्व ज्ञानाने युक्त असलेला एकजण उठून परमेश्वराची स्तुती करू लागला.

कालं कविं योगवियोगहेतुम्

जो काळ, कवी आणि योगातील एकत्र येणे व वेगळे होणे याचा कारण आहे—

भवन्तमेकं प्रणमामि रुद्रम्

हे एकमेव रुद्र, मी तुला वंदन करतो.

वाय्वादिभेदैरखिलात्मरूप

वारा वगैरे भेदांनी सर्वांच्या आत्मरूप असणाऱ्या तुझ्या रूपाला—

त्वमन्तको योगिगणाभिजुष्टः

तू अंतक आहेस, योग्यांच्या समूहाने पूजिला गेलेला.

भवन्तमाहुः शिवमेव केचित्

काही लोक तुलाच खरे शिव म्हणतात.

स्वयं प्रभो ऽशेषविशेषहीनः

हे प्रभो, तू स्वतः सर्व भेदांपासून मुक्त आहेस.

नीलग्रीवः स्तूयसे वेदविद्भिः

हे नीलकंठा, वेद जाणणाऱ्यांनी तुझी स्तुती केली जाते.

सदाशिवस्त्वं परमेश्वरो ऽसि

तूच सदा शिव आहेस, तूच परमेश्वर आहेस.

सहस्त्रशक्त्यासनसंस्थिताय

हजारो शक्तींनी युक्त आसनावर विराजमान असणाऱ्याला नमस्कार.

नमो जनानां हृदि संस्थिताय

जनांच्या हृदयात वास करणाऱ्याला नमस्कार.

नमः परान्ताय भवोद्भवाय

पर्यंताचा अंत आणि जगाचा उगम असणाऱ्याला नमस्कार.

नमो ऽम्बिकायाः पतये मृडाय

अंबिकेचे पती, दयाळू असणाऱ्याला नमस्कार.

नमो महेशाय नमः शिवाय

महेशाला नमस्कार, शिवाला नमस्कार.

तुष्टः प्रोवाच हस्ताभ्यां स्पृष्ट्वाथ परमेश्वरः

परमेश्वराने समाधानाने त्याला हातांनी स्पर्श करून बोलायला सुरुवात केली.

संप्राप्य गाणपत्यं मे सन्निधाने वसामरः

माझ्या सान्निध्यात गणपतीपद मिळवून, अमर असलेल्या, तू येथेच राहशील.

नन्दीश्वरस्यानुचरः सर्वदुः खविवर्जितः

तू नंदीश्वराचा सेवक राहशील आणि सर्व मोठ्या दुःखांपासून मुक्त राहशील.

गणेश्वरा महादेवमन्धकं देवसन्निधौ

गणेश्वर, महादेव आणि अंधक हे सर्व देवांच्या सभेत उभे होते.

नीलकण्ठं जटामौलिं शूलासक्तमहाकरम्

नीलकंठ, जटांनी मस्तक सजवलेला, आणि हातात त्रिशूल असलेला तो महाकाय देव होता.

उवाच भगवान् विष्णुर्देवदेवं स्मयन्निव

भगवान विष्णू मंद हसत देवांचा देव महादेवाला म्हणाले.

नेक्षते ऽज्ञानजान् दोषान् गृह्णाति च गुणानपि

तो अज्ञानातून निर्माण होणारे दोष पाहत नाही आणि गुण मात्र स्वीकारतो.

सकेशवः सहान्धको जगाम शङ्करान्तिकम्

केशव आणि अंधक यांच्यासह तो शंकराच्या सान्निध्यात गेला.

समाधवं समातृकं जगाम निर्वृतिं हरः

हराने माधव आणि मातृका यांच्या सोबत पूर्ण समाधान आणि एकरूपता मिळवली.

जगाम यत्र शैलजा विमानमीशवल्लभा

तो जिथे गेला, तिथे पर्वतराजकन्या, ईश्वराची प्रिय पत्नी, आपल्या दिव्य निवासात होती.

अवाप सान्धकं सुखं प्रसादमन्धकं प्रति

त्याने अंधकासाठी परम आनंद मिळवला आणि त्याच्यावर कृपा केली.

पपात दण्डवत्क्षितौ ननाम पादपद्मयोः

तो पृथ्वीवर दंडवत पडला आणि तिच्या चरणकमलांना वंदन केले.

यतः प्रधानपूरुषौ निहन्ति याखिलं जगत्

कारण आदिपुरुष सर्व जगाचा संहार करतो.

हिरण्मये ऽतिनिर्मले नमामि तामिमामजाम्

मी तिला वंदन करतो, जी सोन्यासारखी तेजस्वी, अत्यंत शुद्ध, अजन्मा आणि अमर आहे.

नमामि यत्र तामुमामशेषबेदवर्जिताम्

जिथे ती आहे, सर्व भेदांपासून मुक्त, तिला मी वंदन करतो.