कूर्मपुराणम्

शूलेनोरसि तं दैत्यमाजघान वृषध्वजः

वृषध्वजाने त्या दैत्याच्या छातीवर त्रिशूळाने घाव घातला.

नन्दिषेणादयो दैत्यैरन्धकैरभिनिर्जिताः

नंदी व त्याची सेना अंधक नावाच्या दैत्यांनी जिंकली.

विनायको मेघवाहः सोमनन्दी च वैद्युतः

विनायक, मेघवाह आणि वज्रातून जन्मलेला सोमनंदीही,

युयुधुः शूलशक्त्यृष्टिगिरिकूटपरश्वधैः

ते त्रिशूळ, भाले, शर, पर्वतशिखरे आणि कुऱ्हाडीने लढले.

दैत्येन्द्रेणातिबलिना क्षिप्तास्ते शतयोजनम्

अत्यंत बलवान दैत्यराजाने त्यांना शंभर योजन दूर फेकून दिले.

कालसूर्यप्रतीकाशा भैरवं त्वभिदुद्रुवुः

कालासूर्यासारखी तेजस्वी, त्या सर्वजणी भयावह भैरवाकडे धावून गेल्या.

युयोध भैरवो रुद्रः शूलमादाय भीषणम्

भैरवरूपातील रुद्राने भीषण त्रिशूळ हातात घेऊन युद्ध केले.

जगाम शरणं देवं वासुदेवमजं विभुम्

तो देव, अजन्मा आणि सर्वत्र व्यापून असलेल्या वासुदेवाच्या आश्रयाला गेला.

देवीपार्श्वस्थितो देवो विनाशायामरद्विषाम्

देवता, देवीच्या बाजूला उभा राहून, अमरांच्या शत्रूंचा नाश करण्यासाठी आला.

नीतं केशवमाहात्म्याल्लीलयैव रणाजिरे

केशवाच्या महिम्यामुळे आणि त्याच्या केवळ लीलाखेळीतून, रणभूमीतील युद्ध संपले.

पराङ्मुखोरणात् तस्मात् पलायत महाजवः

त्या युद्धातून तो अतिशय वेगवान असलेला मागे वळून पळून गेला.

हिताय लोके भक्तानामाजगामाथ मन्दरम्

नंतर, भक्त आणि जगाच्या कल्याणासाठी, तो मंदार पर्वतावर आला.

समागम्योपतस्थुस्तं भानुमन्तमिव द्विजाः

सर्व द्विजांनी एकत्र येऊन, जणू काही तेजस्वी सूर्यालाच भेटत आहेत, अशा भक्तिभावाने त्याच्याजवळ गेले.

ददर्श नन्दिनं देवं भैरवं केशवं शिवः

शिवाने नंदी, भैरव आणि केशव या दिव्य रूपांना पाहिले.

आघ्राय मूर्धनीशानः केशवं परिषस्वजे

ईशानाने केशवाच्या डोक्याचा सुगंध घेतला आणि त्याला प्रेमाने मिठी मारली.

ननाम शिरसा तस्य पादयोरीश्वरस्य सा

तीने आपले डोके त्या प्रभूच्या पायांवर ठेवून वंदन केले.

भैरवो विष्णुमाहात्म्यं प्रणतः पार्श्वगो ऽवदत्

भैरवाने, त्याच्या बाजूला उभा राहून, विनम्रतेने विष्णूच्या महिम्याचे वर्णन केले.

समास्ते भगवानीशो देव्या सह वरासने

भगवान ईश्वरी देवीसोबत उत्तम आसनावर बसले.

आजग्मुर्मन्दरं द्रुष्टं देवदेवं त्रिलोचनम्

ते मंदार पर्वतावर आले आणि देवांचा देव, त्रिनेत्री महादेवाचे दर्शन घेतले.

समागतं दैत्यसैन्यमीश्दर्शनवाञ्छया

ईश्वराचे दर्शन मिळावे म्हणून दैत्यांची सेना तिथे एकत्र आली.

प्रणेमुरादराद् देव्यो गायन्ति स्मातिलालसाः

त्या देवींनी, प्रेमाने आणि उत्कटतेने वाकून, गाणी गात वंदना केली.

देवासनगतं देवं नारायणमनामयम्

त्यांनी दिव्य आसनावर बसलेल्या, दोषरहित नारायणाचे दर्शन घेतले.

प्रणम्य देवमीशानं पृष्टवत्यो वराङ्गनाः

ईशान देवाला वंदन करून, त्या श्रेष्ठ स्त्रियांनी त्याला प्रश्न विचारले.

को ऽन्वयं भ्ति वपुषा पङ्कजायतलोचनः

हा तेजस्वी, कमळासारख्या डोळ्यांचा, कोण आहे?

व्याजहार महायोगी भूताधिपतिरव्ययः

महान योगी, अमर आणि सर्व भूतांचा अधिपती, बोलला.

विभज्य संस्थितो देवः स्वात्मानं बहुधेश्वरः

तो देव, अनेक प्रकारे स्वतःला विभागून, स्थिर राहिला.

एको ऽयं वेद विश्वात्मा भवानी विष्णुरेव च

हा एकच सर्वज्ञात आहे—विश्वाचा आत्मा, भवानी आणि विष्णू.

मामेव केशवं देवमाहुर्देवीमथाम्बिकाम्

माझे नाव केशव देव म्हणतात, आणि देवीला अंबिका म्हणतात.

कर्ता कारयिता विष्णुर्भुक्तिमुक्तिफलप्रदः

विष्णूच सृष्टी करणारा, करवणारा आणि भोग व मुक्तीचे फळ देणारा आहे.