कूर्मपुराणम्

शिष्यानध्यापयामासुर्दर्शयित्वा फलानि तु

त्यांनी आपल्या शिष्यांना फळे दाखवून शिकवायला सुरुवात केली.

चकार शङ्करो भिक्षां हितायैषां द्विजैः सह

शंकरांनी त्यांच्या हितासाठी द्विजांसह भिक्षा मागितली.

विमोहयंल्लोकमिमं जटामण्डलमण्डितः

जटा माळांनी सुशोभित होऊन त्यांनी या जगाला मोहात पाडले.

नियोज्याङ्गभवं रुद्रं भैरवं दुष्टनिग्रहे

आपल्या अंगातून उत्पन्न झालेल्या रुद्राला, भैरवाला, दुष्टांना वश करण्यासाठी नेमले.

संस्थाप्य तत्र गणपान् देवानिन्द्रपुरोगमान्

तेथे त्यांनी इंद्रासह देवतांसह गणांना स्थापन केले.

स्त्रीरूपधारी नियतं सेवते स्म महेश्वरीम्

स्त्रीरूप धारण करून ते नेहमी महेश्वरीची सेवा करीत होते.

सिषेविरे महादेवीं स्त्रीवेशं शोभनं गताः

सुंदर स्त्रीवेष धारण करून त्यांनी महादेवीची सेवा केली.

द्वारदेशे गणाध्यक्षो यथापूर्वमतिष्ठत

दरवाजाजवळ गणांचा प्रमुख पूर्वीप्रमाणे उभा राहिला.

आहर्तुकामो गिरिजामाजगामाथ मन्दरम्

गिरीजेला आणायचे म्हणून तो मग मंदार पर्वतावर गेला.

न्यषेधयदमेयात्मा कालरूपधरो हरः

कोणाच्याही आवाक्यात न येणाऱ्या, काळरूप धारण केलेल्या हराने त्याला थांबवले.

शूलेनोरसि तं दैत्यमाजघान वृषध्वजः

वृषध्वजाने त्या दैत्याच्या छातीवर त्रिशूळाने घाव घातला.

नन्दिषेणादयो दैत्यैरन्धकैरभिनिर्जिताः

नंदी व त्याची सेना अंधक नावाच्या दैत्यांनी जिंकली.

विनायको मेघवाहः सोमनन्दी च वैद्युतः

विनायक, मेघवाह आणि वज्रातून जन्मलेला सोमनंदीही,

युयुधुः शूलशक्त्यृष्टिगिरिकूटपरश्वधैः

ते त्रिशूळ, भाले, शर, पर्वतशिखरे आणि कुऱ्हाडीने लढले.

दैत्येन्द्रेणातिबलिना क्षिप्तास्ते शतयोजनम्

अत्यंत बलवान दैत्यराजाने त्यांना शंभर योजन दूर फेकून दिले.

कालसूर्यप्रतीकाशा भैरवं त्वभिदुद्रुवुः

कालासूर्यासारखी तेजस्वी, त्या सर्वजणी भयावह भैरवाकडे धावून गेल्या.

युयोध भैरवो रुद्रः शूलमादाय भीषणम्

भैरवरूपातील रुद्राने भीषण त्रिशूळ हातात घेऊन युद्ध केले.

जगाम शरणं देवं वासुदेवमजं विभुम्

तो देव, अजन्मा आणि सर्वत्र व्यापून असलेल्या वासुदेवाच्या आश्रयाला गेला.

देवीपार्श्वस्थितो देवो विनाशायामरद्विषाम्

देवता, देवीच्या बाजूला उभा राहून, अमरांच्या शत्रूंचा नाश करण्यासाठी आला.

नीतं केशवमाहात्म्याल्लीलयैव रणाजिरे

केशवाच्या महिम्यामुळे आणि त्याच्या केवळ लीलाखेळीतून, रणभूमीतील युद्ध संपले.

पराङ्मुखोरणात् तस्मात् पलायत महाजवः

त्या युद्धातून तो अतिशय वेगवान असलेला मागे वळून पळून गेला.

हिताय लोके भक्तानामाजगामाथ मन्दरम्

नंतर, भक्त आणि जगाच्या कल्याणासाठी, तो मंदार पर्वतावर आला.

समागम्योपतस्थुस्तं भानुमन्तमिव द्विजाः

सर्व द्विजांनी एकत्र येऊन, जणू काही तेजस्वी सूर्यालाच भेटत आहेत, अशा भक्तिभावाने त्याच्याजवळ गेले.

ददर्श नन्दिनं देवं भैरवं केशवं शिवः

शिवाने नंदी, भैरव आणि केशव या दिव्य रूपांना पाहिले.

आघ्राय मूर्धनीशानः केशवं परिषस्वजे

ईशानाने केशवाच्या डोक्याचा सुगंध घेतला आणि त्याला प्रेमाने मिठी मारली.

ननाम शिरसा तस्य पादयोरीश्वरस्य सा

तीने आपले डोके त्या प्रभूच्या पायांवर ठेवून वंदन केले.

भैरवो विष्णुमाहात्म्यं प्रणतः पार्श्वगो ऽवदत्

भैरवाने, त्याच्या बाजूला उभा राहून, विनम्रतेने विष्णूच्या महिम्याचे वर्णन केले.

समास्ते भगवानीशो देव्या सह वरासने

भगवान ईश्वरी देवीसोबत उत्तम आसनावर बसले.

आजग्मुर्मन्दरं द्रुष्टं देवदेवं त्रिलोचनम्

ते मंदार पर्वतावर आले आणि देवांचा देव, त्रिनेत्री महादेवाचे दर्शन घेतले.