विश्वास आणि भक्तीने नेहमीच योगेश्वरत्वात स्थित होऊन भक्तजन माझी उपासना करतात. हे भक्त अत्यंत नम्र, ज्ञानी, आणि दृढ व्रताचे तपस्वी असतात. त्यात संन्यासी, गृहस्थ, वनवासीय आणि ब्रह्मचारी अशा सर्व आश्रमातील लोकांचा समावेश होतो. अशा भक्तांसाठी मी ज्ञानरूपी दीप लावून सर्व अज्ञानाचा अंधकार झटकन दूर करतो. हे भक्त जगात सदैव आनंदी राहतात आणि त्यांना पुन्हा पुन्हा जन्म घ्यावा लागत नाही. ते सर्वत्र, मेनासह माझी उपासना करतात. म्हणूनच, तू माझ्या त्या पूर्ण स्वरूपाचा शरण हो, जे सर्व काळ आणि सर्व वस्तूंचे मूळ आहे. त्यातच तू दृढ राहा, त्यास भक्तीपूर्वक समर्पित हो आणि त्याचीच उपासना करण्याचा संकल्प कर. हे परम, अनंत, अमर आणि सर्व गुणांपासून मुक्त स्वरूप आहे. जे ज्ञानाला स्वतः पाहतात, ते फक्त माझ्यातच प्रवेश करतात. ज्यांचे दोष ज्ञानाने नष्ट झाले आहेत, ते पुनर्जन्मरहित अवस्थेला पोहोचतात. हे राजन्, हे अन्य मार्गाने मिळत नाही, म्हणून माझ्या शरण ये. माझी उपासना केल्याने, तू त्या अवस्थेला नक्कीच पोहोचशील. हे वेगळ्या प्रकारे समजले जात नाही, म्हणून माझ्या शरण ये. प्रयत्नपूर्वक उपासना केल्याने तू सर्व बंधन सोडशील; भक्तीने उपासना केल्याने त्या अवस्थेला पोहोचशील. हा आरंभशून्य, अनंत, सर्वोच्च, महान, अजन्मा आणि मंगल प्रभू आहे. तो नित्य आनंदस्वरूप, निराकार, निर्गुण आणि अंधकारापलीकडचा आहे. ते स्वतः अनुभवलं जाणारं, अविज्ञेय, आणि सर्वोच्च आकाशात स्थित आहे. या भीषण संसारसागरात प्राणी पुन्हा पुन्हा जन्म घेतात. या जन्म आणि बंधनाच्या समाप्तीसाठी नक्कीच त्या ब्रह्माचीच शोध घ्यावी लागते. अधर्माचे आसक्ती सोडून, वैराग्यात स्थित व्हावे. आत्म्याने आत्म्याचे विवेक केल्यानेच ब्रह्मपदासाठी पात्रता प्राप्त होते. तो व्यक्ती सर्वोच्च, अविचल आणि अखंड दैवी भक्ती प्राप्त करतो. तो सर्व सांसारिक अवस्थांपासून मुक्त होऊन ब्रह्मस्वरूपात स्थित राहतो. अनंत आणि अविनाशी जगाचा एकमेव आधार हा महान प्रभू आहे, जो स्वतःच्या स्वरूपात विश्रांती घेतो. म्हणून सर्व संसारबंधनातून मुक्तीसाठी सदैव प्रभूच्या शरण जावे. हे सर्व विचारून तू जे योग्य वाटेल ते कर. तुझ्या पित्याने, दक्षाने, जो महादेवाचा अपमान केला, त्याचा त्याग कर. मेनाच्या शरीरातून जन्मलेली मी, तुलाच माझा पिता मानते. तू मला स्वयंवरसभेत रुद्राला अर्पण करशील. हे वडील, लोक तुझा सन्मान करतील आणि शंकरही प्रसन्न होतील. ईशान या सर्वांचा आधार असलेल्या देवाची उपासना करून त्याच्या शरण जा. मग तो वडील देवीला वंदन करून, हात जोडून पुन्हा म्हणाला, "मला आत्मज्ञान, योग आणि साधनेची योग्य पद्धत सांग." देवीने मग प्रभूला प्राप्त होण्याचा मार्ग व्यवस्थित आणि सविस्तर सांगितला. यानंतर तो पुन्हा योगाभ्यासात लीन झाला आणि जगज्जननीचे सर्वोच्च ज्ञान त्याच्याकडे आले. ब्रह्माच्या आज्ञेने आणि देवांच्या उपस्थितीत, ती पुण्यवती स्त्री—शिवाच्या साक्षीने, भक्तीपूर्ण आणि त्या अवस्थेने परिपूर्ण होऊन—ब्रह्मलोकापेक्षाही श्रेष्ठ असलेल्या देवीच्या धामाला प्राप्त झाली.