ती देवी धर्मशास्त्रांच्या अर्थात पारंगत होती, धर्माची ज्ञाता आणि धर्माची वाहक होती. तिच्यात धर्माची शक्ती नांदत होती, ती धर्मस्वरूप होती, अधर्मापलीकडे जाऊन संपूर्ण विश्वात धर्माचा आधार होती. ती धर्माची उपदेशक, धर्मशील, केवळ धर्मानेच प्राप्त होणारी आणि पृथ्वीला आधार देणारी होती. ती सर्व सामर्थ्यांपासून मुक्त असूनही, सर्व सामर्थ्यांची शरणस्थान व मूळ होती. ती सदैव मंगलमयी, आकाशस्वरूप, विश्वरूप असूनही निर्गुण व निराकार होती. त्यावेळी तो भक्त, मनात भीती घेऊन, पुन्हा नम्रतेने हात जोडून म्हणाला, “मी या तुझ्या रूपाला पाहून भयभीत झालो आहे. कृपा करून मला दुसरे रूप दर्शव.” मग त्या देवीने आपले ते भव्य रूप मागे घेतले आणि स्वतःचे दुसरे रूप प्रकट केले. त्या रूपात तिच्या दोन डोळ्या, दोन भुजा होत्या, ती अत्यंत सौम्य होती आणि निळ्या काळ्या केसांनी अलंकृत होती. तिचे विशाल, तेजस्वी कपाळ उजळ टिळकाने शोभून दिसत होते. छातीवर सोन्याची रुंद माळ घातलेली होती. तिचा चेहरा शांत, दिव्य आणि अनंत महिमेचे निवासस्थान होता. आता भय दूर झाल्यावर, हर्षित मनाने तो भक्त त्या परमेश्वरीला म्हणाला, “हे देवी, तू प्रत्यक्ष माझ्यासमोर आहेस, तरीही अगोचर आणि करुणामयी आहेस, माझ्या डोळ्यांना दिसणारी आहेस. हे देवी, सगळे काही शेवटी तुझ्यातच विलीन होते आणि तूच सर्वांचे अंतिम ध्येय आहेस. जे उच्च सत्य जाणतात, ते तुला ‘शिव’ म्हणतात, शुभतेचे शरणस्थान. अज्ञान, मर्यादा, माया आणि पंचमहाभूतांसारख्या असंख्य शक्ती तुझ्यापासूनच उत्पन्न होतात. तू सर्व भेदांपासून मुक्त आहेस, पण सर्व भेद तुझ्यातच सामावलेले आहेत. मूळ तत्त्वापासून तू संपूर्ण विश्वाची निर्मिती आणि रूपांतरण करतेस. तूच परमानंद आहेस, तूच आनंददायिनी आहेस. तू शिव आहेस, सर्वव्यापी, सूक्ष्म आणि सर्वोच्च नित्य ब्रह्म आहेस. हे देवी, बलवानांमध्ये तूच वायू आहेस, योग्यांमध्ये कुमारक आहेस. सांख्यांमध्ये तू कपिलदेव आहेस, रुद्रांमध्ये शंकर आहेस. वेदांमध्ये तू सामवेद आहेस, छंदांमध्ये गायत्री आहेस. सर्व शक्तींमध्ये तू माया आहेस, काळ मोजणाऱ्यांमध्ये तूच काळ आहेस. आश्रमांमध्ये तू गृहस्थाश्रम आहेस, सर्व अधिपतींमध्ये तू महेश्वर आहेस. सर्व उपनिषदांमध्ये तुला गुप्त उपनिषद म्हणतात. मार्गांमध्ये तू सूर्य आहेस, शब्दांमध्ये तू सरस्वती आहेस. सती स्त्रियांमध्ये तू अरुंधती आहेस, उडणाऱ्यांमध्ये तू सुपर्णा आहेस. जपांमध्ये तू सावित्री आहेस, यजुर्वेदातील स्तोत्रांमध्ये शतरुद्रिया आहेस. तू सर्वांचे परम ब्रह्म आहेस; खरेतर, सर्वत्र तुझेच व्याप आहे. मी त्या सत्याला वंदन करतो, जे अंधकारापलीकडे आहे. मी त्या रूपातच शरण येतो. मी प्राणस्वरूपाला वंदन करतो. पुरुषरूपाला नमस्कार करतो. तुझे जे रूप कधीच भेद सोडत नाही, त्याला वंदन. तुझ्या सर्व गुणांनी युक्त रूपाला वंदन. अंडरूपाला वंदन. सूर्यमंडलात वास करणाऱ्या रूपाला वंदन. नारायणरूपाला वंदन. अशा प्रकारे भक्ताने देवीच्या अनंत, दिव्य आणि सर्वव्यापी स्वरूपाला नम्रतेने वंदन केले.