ती देवी, दीर्घ गळ्याची, मोहक आणि शांतता देणारी, मनःशांती वाढवणारी आहे. ती त्रिशक्तींची जननी, जन्माला आलेली आणि षड्उर्मींवर विजय प्राप्त केलेली आहे. ही देवी आकर्षण करणारी, जगाची पालनकर्त्री, इच्छेचा स्रोत आणि मुकुटधारी आहे. प्रद्युम्नाची प्रियतमा, संयमी, द्विनेत्री आणि त्रिनेत्री अशी ही देवी आहे. वृषभधारी, आकाशमातेची रूपे असलेली, विंध्यपर्वतावर वास करणारी आहे. चाणूराचा वध करणारी कन्या, धर्मशास्त्रांची ज्ञाता आणि इच्छेनुसार कोणतेही रूप धारण करणारी आहे. वीरभद्राची प्रियतमा, पराक्रमी आणि महाकाळातून उत्पन्न झालेली आहे. ही देवी पालन करणारी, हरण करणारी, शुद्ध करणारी, पोषण करणारी आणि समृद्धीची मूर्ती आहे. ती नांगरणारी, अमृतवर्षा करणारी, आणि वीणावादनात रमणारी आहे. अरुंधती, सुवर्णनेत्री, चंद्रचिह्नांकित आणि कीर्तिप्रदा आहे. ती प्रवाहवाहिनी, उत्तम रूपधारी, आणि लहान-मोठ्या असंख्य वरदानांची दात्री आहे. सौभाग्यवती, संपत्तीची दात्री, मंगलमयी आणि श्रीधराच्या अर्धांगिनी आहे. राक्षसांच्या सेनांचा संहार करणारी, सिहिकेची कन्या आणि सिंहवाहिनी आहे. ती रसाची ज्ञाता, रसदात्री, प्रिय, आणि जिने तिच्या जिभेवरून नेहमी अमृतधारा वहात असते. वज्रदंडधारिणी, वज्रजिह्वा, दिव्यकन्या आणि वज्रसारखी कठोर रूप असलेली आहे. गंधर्व, सर्पांची स्वामिनी, चंद्रमयी आणि कंबळ व अश्वतर यांना प्रिय आहे. तिच्या आवरणात सुवर्णचंपकांनी सुशोभित केलेले आहे, आणि ती कंसाचा प्राण घेणारी आहे. ती प्रकट झालेली दिव्य देवी, दिव्य सुगंधाने परिपूर्ण आणि दिवसाच्या पलीकडे आहे. ती इच्छित, सर्वोत्तम, सज्जनांची लाडकी आणि योग्य-अयोग्य सर्वांच्या वंद्य आहे. देवांचा अधिपती ज्याचा पुत्र आहे अशी माता, तेजस्विनी, सूक्ष्मनाडीस्वरूप आणि सूर्यस्थ आहे. धर्मशास्त्रार्थाची पारंगत, धर्माची ज्ञाता आणि धर्मवाहिनी आहे. ती धर्मशक्ती, धर्ममयी, अधर्माच्या पलीकडे आणि सर्वत्र धर्माचे पालन करणारी आहे. धर्माची उपदेशिका, धर्मशील, धर्माने प्राप्त होणारी आणि पृथ्वीची आधारभूत आहे. सर्व शक्तींपासून मुक्त असूनही, सर्व शक्तींची शरण आणि स्रोत आहे. सदैव मंगलमयी, आकाशस्वरूप, विश्वरूप असूनही निराकार आहे. पुन्हा, भयाने कापणारा भक्त हात जोडून म्हणाला, "मी आता या रूपामुळे भयभीत झालो आहे; मला दुसरे रूप दाखवा." मग देवीने त्या रूपाचे संहरण करून आपले दुसरे स्वरूप प्रकट केले. त्या रूपाला दोन डोळे, दोन हात, सौम्य भाव आणि निळसर काळ्या केसांनी सुशोभित केलेले होते. तिचे विस्तीर्ण, तेजस्वी कपाळ तळपत्या तिलकाने शोभायमान होते. तिच्या वक्षस्थळी सुवर्णमाळ घातलेली होती. तिचे मुख शांतीमय, दिव्य आणि अनंत महिमेचे निवासस्थान होते. भय झटकून, हर्षित मनाने भक्त त्या परात्पर देवीला म्हणाला, "हे देवी, जी प्रत्यक्ष माझ्यासमोर प्रकट झाली आहेस, अदृश्य असूनही कृपाळू आहेस, माझ्या दृष्टीस सुलभ आहेस— हे देवी, सर्वकाही शेवटी तुझ्यातच विलीन होते आणि तूच सर्वोच्च ध्येय आहेस. जे उच्च सत्य जाणतात, ते तुला शिव, मंगलाचे शरणस्थान म्हणतात. अज्ञान, मर्यादा, माया आणि पंचमहाभूतांसह असंख्य शक्ती उत्पन्न झाल्या आहेत. तू सर्व भेदांपासून मुक्त असूनही, सर्व भेद तुझ्यातच आधार घेतात. मूळ प्रकृतीपासून तू संपूर्ण विश्वाची निर्मिती आणि रूपांतरण करतेस. तूच परमानंद आहेस, तूच आनंदाची दात्री आहेस.