हिमालयराजाच्या पत्नी मेना यांनी पर्वतराजाच्या समोर अत्यंत श्रद्धेने शब्द उच्चारले. त्या म्हणाल्या, “ही कन्या सर्व सृष्टीच्या कल्याणासाठी आमच्या दोघांच्या तपश्चर्येतून जन्माला आली आहे. तिचे जटाजूट असलेले सुंदर रूप, चार मुख, तीन नेत्र आणि प्रखर तेज हे सर्व विलक्षण आहे. ती गुणरहित आणि गुणसंपन्न अशी आहे, सर्वांसमोर प्रकट, पण अस्तित्व आणि अनस्तित्व या दोन्हींपलीकडे आहे.” हिमालयराज या अद्भुत कन्येचे तेजस्वी रूप पाहून थरारून गेले आणि त्यांनी हात जोडून अत्यंत नम्रतेने त्या परमेश्वरीला विचारले, “हे सुमधुर स्वरूप असणाऱ्या देवी, मी आपल्याला खरी ओळखू शकत नाही. कृपया मला आपली खरी ओळख सांगा.” योग्यांना अभय देणारी ती देवी पर्वतराजाशी म्हणाली, “मी अद्वितीय, अविनाशी आणि एकमेव आहे, ज्यांना मुक्तीची इच्छा आहे ते मला पाहतात. मी सनातन ऐश्वर्य आणि ज्ञानाची मूर्ती आहे, सर्व क्रियेचा मूळ आहे.” त्यानंतर देवी म्हणाली, “मी तुला दिव्य दृष्टी प्रदान करते. माझे परम ऐश्वर्यरूप पाहा.” त्या क्षणी देवीने आपले दिव्य, सर्वोच्च रूप प्रकट केले. तिच्या अंगावर हजारो ज्वाळांच्या माळा होत्या, जणू काही शेकडो प्रलयकालीन अग्निसदृश. तिच्या हातात त्रिशूल आणि वराह होते, तिचे रूप अत्यंत भयप्रद आणि भयंकर होते. तिच्या देहावर चंद्रचिन्हे झळकत होती, तिचे तेज कोट्यवधी चंद्रांसारखे होते. ती दिव्य हारांनी आणि वस्त्रांनी सुशोभित होती, आणि दिव्य सुवासिक उटण्यांनी अंगराग केलेला होता. ती देवी विश्वाच्या अंड्यातही होती, अंड्याबाहेरही होती, आणि सर्वत्र व्यापक होती. तिच्या कमलासारख्या पायांची ब्रह्मा, इंद्र, उपेन्द्र आणि योगेश्वरांनी पूजा केली. पर्वतराजाने त्या परमेश्वरीला सर्वत्र व्यापून राहिलेली पाहिली. भीतीने भरलेला असला तरी हृदय आनंदाने भरून गेला. त्यांनी त्या परमेश्वरीचे एक हजार आठ नावांनी स्तवन केले. त्या स्तवनात ते म्हणाले, “ती शांत आहे, शिवाची महान शक्ती आहे, सनातन, शाश्वत आणि सर्वोच्च अविनाशी आहे. ती अनादि, अव्यय, निर्मळ, दिव्यस्वरूप, सर्वव्यापी आणि अचल आहे. ती शिवाचीच महान शक्ती, सत्यस्वरूप, महादेवी आणि निष्कलंक आहे. ती नंदा, सर्वांचा आत्मा, ज्ञानस्वरूप, प्रकाशरूप, अमर आणि अविनाशी आहे. ती आकाशरूप, आकाशात वास करणारी, आकाशाची आधारभूत, अविनाशी आणि अमर आहे. ती यज्ञस्वरूप, आद्यजन्मा, अमरत्वाचा केंद्रबिंदू आणि आत्म्याचे आश्रय आहे. ती प्राणांची स्वामिनी, श्वासरूप, प्रकृती आणि पुरुषाची अधीश्वरी आहे. ती सर्व क्रियांची नियामक, सर्व जीवांची आणि त्यांच्या स्वाम्यांची देवी आहे. ती आकाशातून उत्पन्न झालेली, योगात स्थित आणि महान योगेश्वरांची देवी आहे. ती संसाराची मूळ, पूर्ण आणि सर्व शक्तींचा उद्गम आहे. ती प्राणशक्ती, श्वासज्ञान, योगिनी आणि सर्वोच्च कला आहे. ती अनादि, अनंतशक्तिमान, परमलक्ष्य साधणारी आणि आत्म्याची ज्वाला आहे. ती शब्दाचा स्रोत, शब्दातून बनलेली, नादरूप आणि शब्दस्वरूप आहे. ती प्राचीन, चैतन्यमयी, सर्व सृष्टीची मूळ आणि विराट पुरुषरूप आहे. ती जन्म, मृत्यू आणि वृद्धत्व यांच्यापलीकडे असून सर्व शक्तींनी संपन्न आहे. ती क्षेत्रज्ञशक्ती, अव्यक्तचिन्हांकित आणि निष्कलंक आहे. ती महामायेपासून जन्मलेली, तमोगुणयुक्त, आत्म्याची आणि कायमस्वरूपी आहे. ती स्वतः कृती करत नाही, तरीही क्रियेची माता असून सर्जनशीलतेने नेहमी भरलेली आहे. ती ब्रह्माची गर्भाशय, चतुर्वेदमयी, पद्मनाभ आणि अच्युतस्वरूप आहे. ती सर्वांची आधारभूत, महान रूपधारी आणि सर्व ऐश्वर्यांनी संपन्न आहे.” अशा प्रकारे हिमालयराजाने त्या परमेश्वरीचे स्तवन केले आणि तिच्या अद्वितीय, दिव्य स्वरूपाचे साक्षात्कार अनुभवले.