आदरणीय परमेश्वरास मी नमस्कार करतो—जे अनादि, अमध्य, अनंत आहेत आणि केवळ ज्ञानानेच प्राप्त होतात. त्या परमात्म्यास मी नमस्कार करतो—जे भिन्नता व अभिन्नता यांपासून परे आहेत, आणि ज्यांचे स्वरूप म्हणजेच आनंद. मी पुन्हा पुन्हा त्या अनंत, निराकार रूपाला वंदन करतो. हे सर्वोच्च प्रभू, हे ब्रह्म, हे परमात्मा—आपल्याला मी आदरपूर्वक प्रणाम करतो. शिव, जे पूर्णपणे शुद्ध आहेत, त्या सर्वोच्च सृष्टीकर्त्याला मी वंदन करतो. हे परमपुरुष, आपण सर्व सृष्टीचे पिता आहात, आपणच माता आहात. आपण सर्वांचा आधार आहात—अव्यक्त, अनंत आणि अंधकारापलीकडे असलेले. मी आपल्या त्या परम रूपाला शरण जातो, जे विष्णूचे सर्वोच्च धाम आहे. तेव्हा, त्या दिव्य पुरुषाने दोन्ही हातांनी स्पर्श केला, जणू हसतच, आणि आपल्या कृपेने त्याने त्या ब्रह्मर्षीला सर्वोच्च तत्त्वाचे खरे स्वरूप जाणवले. त्यानंतर त्याने कमलनयन, पितांबरधारी, नाशरहित आणि गाढ निद्रेत असलेल्या परमेश्वराला संबोधित केले. "हे योगेश्वर! ब्रह्मच ज्याचे एकमेव विषय आहे असे ज्ञान, परम आनंदाची प्राप्ती घडवते. मी काय करावे? हे विश्वरूपा, मला सांगावे." तेव्हा त्या परमेश्वराने, जगाच्या कल्याणासाठी, हसतहसत मधुर वचने बोलली. "माझी उपासना केवळ ज्ञानाने व भक्तियोगानेच करावी, अन्य कोणत्याही प्रकारे नाही. माझ्या कर्माचेही ज्ञान घेऊन, मुक्तीची इच्छा असणाऱ्याने प्रभूची आराधना करावी. आत्म्याचे अद्वैत स्वरूप चिंतन कर—मग तू परमेश्वरास प्रत्यक्ष पाहशील. आणखी एक, ब्रह्मात्मक ध्यान आहे, जे गुणांच्या पलीकडे आहे. जर ते शक्य नसेल, तर मूळ साधनेचा अवलंब करावा—हीच वेदांची शिकवण आहे. विश्वनाथाची संपूर्ण भक्तीभावाने पूजा कर, मगच मुक्ती मिळेल." "परिणाम काय, कारण काय, आपण कोण, आणि आपली क्रिया कोणती?" असे विचारले असता, परमेश्वर म्हणाले, "अनंत, स्वयंसिद्ध, अविनाशी, अंधकारापलीकडील नित्य आनंद हेच खरे स्वरूप आहे. परिणाम म्हणजे ही सृष्टी व अव्यक्त, आणि कारण म्हणजे शुद्ध, अविनाशी तत्त्व. माझी क्रिया म्हणजे सृष्टी, पालन आणि संहार. म्हणून, योग्य कर्मयोगाने नित्य तत्त्वाची उपासना करावी." "ती दिव्य विद्या कोणती, जी त्रिविध ध्यानात स्थिर आहे? त्याचे साधन व शुद्धीकरणाचे व्रत कोणते?" असे विचारल्यावर, "हे कमलनयन! मी तुला सर्व काही यथार्थपणे सांगितले आहे," असे परमेश्वर म्हणाले. आणि त्या ब्राह्मणावर कृपा करून, ते तिथेच अदृश्य झाले. त्या ब्राह्मणाने मन व हेतू शुद्ध करून, परमेश्वराची उपासना केली. सर्व कर्मे सोडून, त्याने परमवैराग्याचा आश्रय घेतला. त्याने ब्रह्माच्या अविनाशी स्वरूपात स्थिर होणारे अंतिम ध्यान प्राप्त केले—तेच ध्यान, जे झोप न करणारे, प्राणांवर विजय मिळवणारे मुक्तिप्राप्तीचे इच्छुक साधक प्राप्त करू इच्छितात. योगशक्तीच्या बळावर, तो श्रेष्ठ ब्राह्मण आकाश मार्गाने गमन करू लागला. योगींच्या मार्गावर चालणाऱ्या त्या प्रभूला पाहून, सिद्ध ऋषी आणि ब्रह्मर्षी त्याच्याकडे आले. योग्यांना प्रिय असलेल्या त्या स्थळी, जिथे परमपुरुष वास करतात, तो पोहोचला. आणि देवतांसुद्धा अती दुर्गम असलेल्या त्या अंतरंग धामात तो प्रवेशला. तेथे, तो अनादि-अनंत, देवांचा देव, प्रपितामह परमेश्वर—त्या मूळ पुरुषाचे, परमधामाचे दर्शन त्याला झाले.