ज्ञानशक्ती, क्रियाशक्ती आणि प्राणशक्ती—ही तीन महान शक्ती आहेत. हे सर्वश्रेष्ठ ब्राह्मणांनो, या शक्ती मायेमुळे कार्यरत आहेत. ही माया अनादि आणि अनंत आहे. सर्व शक्तींचा स्वामी, काळाचा निर्माता, काळाचा स्वामी—तो जादूगार प्रभू आहे. काळ या विश्वाची स्थापना करतो; हे जग काळावर अवलंबून आहे. अनंत, सर्वांचा स्वामी, शंभू—जो स्वतः काळ आहे—त्याची एक अद्वितीय, सर्वव्यापी, अनंत, अविभाज्य, शुभ (शिव) शक्ती आहे. या सर्वोच्च शक्तीपासून इतर सर्व सामर्थ्यशाली शक्ती उत्पन्न होतात. योग्यांनी जेव्हा सत्याचे ध्यान करतात, तेव्हा त्यांना या शक्तींमध्ये कोणताही भेद दिसत नाही. तरीही, वेदज्ञांनी पुराणांत या भेदांचे स्पष्टीकरण दिले आहे. प्रभू, जो उपभोगकर्ता आहे, त्याला कपर्दिन—नीळ-कपिला—असे म्हणतात. मनाला ईशानी म्हणतात आणि ते विवेकाने समजावे. सर्व वेदज्ञ ऋषींनी हेच वेदांत सांगितले आहे. वेद आणि वेदांतातील ब्रह्मज्ञानी लोकांनी हेच ठाम केले आहे. योगी त्या महादेवीच्या सर्वोच्च अवस्थेचे दर्शन करतात. हेच योग्यांना पुन्हा पुन्हा दिसते. ती देवीची सर्वोच्च अवस्था अनंत प्रकृतीमध्ये विलीन होते. तीच अवस्था आत्मसाक्षात्काराचे क्षेत्र आहे. प्रभूचा आश्रय घेतल्याने, ती देवी संसारातील सर्व दुःखांचा नाश करते. म्हणून, सर्व जीवांचा आत्मस्वरूप असलेल्या शिवात्मिकेचा आश्रय घ्यावा. आपल्या पत्नीसमवेत, त्या पुरुषाने पार्वती या परमेश्वरीचा आश्रय घेतला. हिमालयपत्नी मेनाने, पर्वतराजाला अशा शब्दांत संबोधले: “ती आमच्या दोघांच्या तपामुळे सर्व प्राण्यांच्या कल्याणासाठी जन्माला आली आहे. तिच्या जटांमध्ये माळा आहेत, चार तोंडे आहेत, तीन डोळे आहेत आणि ती अत्यंत तेजस्वी आहे. ती निर्गुण आणि सगुण आहे, सर्वांसमोर प्रकट आहे, असूनही अस्तित्वाच्या आणि अनस्तित्वाच्या पलीकडे आहे.” भीतीने, हात जोडून, पर्वतराज त्या परमेश्वरीला म्हणाला, “हे सौम्ये, मी तुला खरी ओळखत नाही; कृपया मला सांग.” योग्यांना अभय देणारी ती देवी त्या महापर्वताला म्हणाली, “ती अद्वितीय, अविनाशी आणि एकच आहे, ज्याचे दर्शन मुक्तीच्या इच्छुकांना होते. तीच सनातन ऐश्वर्य आणि ज्ञानाचा मूळ आहे; सर्व क्रियेची मूळ प्रेरणा आहे.” “मी तुला दिव्य दृष्टी देतो; माझे ऐश्वर्यस्वरूप पाहा.” असे म्हणून तिने आपले दिव्य, सर्वोच्च रूप प्रकट केले. तिच्या अंगावर हजारो ज्वाळांच्या माळा होत्या, जणू प्रलयाच्या शेकडो अग्नींसारख्या. तिच्या हातात त्रिशूल आणि वराह होते; तिचे रूप भयंकर आणि भीषण होते. तिच्या शरीरावर चंद्रचिन्हे झळकत होती, आणि ती कोटी चंद्रांप्रमाणे तेजस्वी होती. दिव्य माळा, वस्त्रे, आणि स्वर्गीय सुवासिक द्रव्यांनी ती अलंकृत होती. ती ब्रह्मांडाच्या अंड्यातही आहे आणि अंड्याबाहेरही आहे—अंतर्भूत आणि परिभूत, सर्वत्र व्यापलेली. तिच्या कमलासारख्या पायांचे ब्रह्मा, इंद्र, उपेंद्र आणि योगींचे स्वामी यांनी पूजन केले. पर्वतराजाने त्या परमेश्वरीला सर्वत्र व्यापून असलेली आणि सर्वत्र वास करणारी पाहिली. भीतीने ग्रासलेला, तरीही हृदय आनंदाने भरलेला तो राजा होता. त्याने त्या परमेश्वरीचे हजार आठ नावांनी स्तवन केले.