सर्वश्रेष्ठ ऋषींनो, ती (माया) ही सर्व विश्वाची अधिष्ठानभूता आहे, हे ऐका. तिच्या कारणास्तव, परमेश्वराचे चार स्वरूपे सांगितली जातात. चारही वेदांमध्येही परमेश्वराचे चार रूपे वर्णन केली आहेत. अनंताशी त्याचा संबंध असल्यामुळे, रुद्र हा परब्रह्मस्वरूप आहे. म्हणूनच, भगवंतास काळ, हरि, प्राण आणि महेश असे संबोधले जाते. वेदज्ञ विद्वान त्या काळाला अग्नि, हर आणि रुद्र असे गातात. या सृष्टीतील सर्व काही काळाच्या अधीन आहे; काळ कोणाच्याही अधीन नाही. योगी या काळाद्वारे इतर तत्त्वांत प्रवेश करतात. त्या मायेच्या सहाय्याने, परमेश्वर, जो महान मायावी आहे, हे जग फिरवतो. तो नेहमीच महेश्वराचे विश्वरूप प्रकट करतो. ज्ञानशक्ती, क्रियाशक्ती आणि प्राणशक्ती—ही तीन महत्त्वाची रूपे आहेत. हे सर्व, हे श्रेष्ठ ब्राह्मणहो, मायेच्या द्वारे घडते; ती माया अनादि आणि अनंत आहे. तो मायावी, सर्वशक्तींचा अधिपती, काळ, काळाचा निर्माता आणि स्वामी आहे. काळ हे विश्व स्थापन करतो; हे जग काळावर अवलंबून आहे. अनंत, सर्वांचा स्वामी, शंभू, जो स्वतः काळ आहे—त्याची एक व्यापक, अनंत, अद्वितीय, अविभाज्य आणि मंगल (शिव) शक्ती आहे. इतर सर्व शक्ती, सामर्थ्याने युक्त, त्या सर्वोच्च शक्तीतूनच प्रकट होतात. जे योगी सत्याचे ध्यान करतात, त्यांना या शक्तींमध्ये कोणताही भेद दिसत नाही. तरीही, वेदज्ञ आणि ब्रह्मविद्या जाणणारे हे भेद पुराणांमध्ये सांगतात. परमेश्वर, जो भोगकर्ता आहे, त्यास कपर्दिन, निळसर-रक्तवर्णीय म्हणून ओळखले जाते. मनाला ईशानी म्हणतात, आणि ते विवेकाने जाणावे. हे सर्व वेदांमध्ये सत्यद्रष्टा ऋषी सांगतात. वेदांत आणि वेदांमध्ये ब्रह्मज्ञांनी हे सिद्ध केले आहे. योगी त्या महादेवीच्या परम अवस्थेचे दर्शन घेतात. ती परमावस्था अनंत प्रकृतीमध्ये लय पावते. ती परमावस्था आत्मसाक्षात्काराचे क्षेत्र आहे. भगवंताच्या आश्रयाने, ती सर्व संसारदुःखांचा नाश करते. म्हणून, शिवात्मिका, सर्व जीवांची आत्मस्वरूपा असलेल्या देवीच्या चरणी शरण जावे. आपल्या पत्नीसमवेत, तो (हिमालय) पार्वती या सर्वोच्च देवीच्या चरणी शरण गेला. त्या वेळी मेना, हिमालयाची पत्नी, पर्वतराजाशी म्हणाली: “तिचा जन्म आमच्या दोघांच्या तपस्येतून, सर्व प्राण्यांच्या कल्याणासाठी झाला आहे. ती जटाधारी, चार मुखांची, तीन डोळ्यांची आणि अत्यंत तेजस्वी आहे. ती निर्गुण-सगुण, सर्वांसमोर प्रकट, अस्तित्व आणि अनस्तित्व यापलीकडची आहे.” त्या परमेश्वरीला पाहून पर्वतराज भयभीत झाला आणि हात जोडून म्हणाला, “हे सौम्ये, मी तुला तुझ्या खऱ्या स्वरूपात ओळखत नाही; कृपया मला सांग.” योगींना अभय देणारी ती देवी, त्या महान पर्वतराजाला म्हणाली: “ती एकमेव, अविनाशी, अद्वितीय आहे, जिचे दर्शन मुक्तीच्या इच्छुक साधकांना होते. ती सनातन ऐश्वर्य आणि ज्ञानाची मूर्ती आहे, सर्व क्रियेचा स्रोत आहे. मी तुला दिव्यदृष्टी देते; माझे ऐश्वर्यपूर्ण रूप पाहा.