भगवानाने आपल्या इच्छेने असंख्य, कोटींमध्ये असणाऱ्या जीवांना निर्मिलं, ज्यांना सर्वज्ञता प्राप्त होती आणि ज्यांच्यात कोणताही विकार किंवा आसक्ती उरली नव्हती. हे सर्व जीव जन्म-मृत्यूच्या बंधनांपासून मुक्त होते. गुरु हरांनी त्यांना म्हातारपण व मृत्यू यांच्याही पार नेलं; ते अमर आणि अविनाशी झाले. मग, इतर जीवांची निर्मिती व्हावी, जे जन्म आणि मृत्यूच्या चक्रात असतील, अशी विनंती करण्यात आली—“हे प्रभु, जन्म-मृत्यूच्या अधीन असणाऱ्या इतर सृष्टींची निर्मिती करा.” त्यावर उत्तर आले, “माझ्या सृष्टीत असे जीव नाहीत; तूच अशुभ प्राण्यांची निर्मिती कर.” अशा प्रकारे, स्थिरता व अमरत्व हे देवाधिदेव, त्रिशूलधारी महादेव यांच्या वाट्याला आलं. त्यांच्याकडे सृष्टी करण्याची, आत्मज्ञानाची आणि सर्वांच्या अधिपतीपदाची शक्ती होती. ते स्वतः शंकर, पिनाकधारी, सर्वोच्च प्रभु होते. आपल्या मनातून उत्पन्न झालेल्या पुत्रांसह, आनंदाने डोळे मोठे करून, त्यांनी जगत्पती एकनाथाचा भक्तिपूर्वक वंदन केला. त्यांनी हात जोडून, डोक्यावर ठेवून, त्या एकमेव शिवाची स्तुती केली. “शिवाय नमः! तुम्हीच दिव्य ब्रह्मस्वरूप आहात. प्रधान आणि पुरुषाचे स्वामी, योगाधिपती तुम्हालाच नमस्कार. पिनाकधारी, त्रिनेत्रधारी प्रभु, तुम्हास वारंवार वंदन. ब्रह्मविद्येचे अधिपती, ब्रह्मज्ञान देणारे, वेदांताचा सार, वेदस्वरूप तुम्हीच—तुम्हास वंदन. वेगवेगळ्या दुःखांतून मुक्त झालेल्या जीवांनी वेढलेले, त्रिनेत्रधारी, परमेश्वर तुम्हीच—तुम्हास नमस्कार. तुम्ही अनादि, निर्मळ, ज्ञानाने प्राप्त होणारे; धर्म व योगानेही प्राप्त होणारे; विश्वरूपी ब्रह्म, परमात्मा—तुम्हीच. या जगाची उत्पत्ती आणि विलय, प्रधानापासून सुरू होणारी, तुमच्यामुळेच होते. शांत, अखंड, भागरहित, सर्व दुःखांचा नाश करणारे—शिव तुम्हीच. तुम्हीच अनंत पुरुष, प्रधान, प्रकृती—या सर्वांचे मूळ तुम्हीच. मी त्या ब्रह्मरूप तुमच्या स्वरूपाला वंदन करतो. ज्याचे पोट आकाश आहे, जो तेजाने उजळतो, ब्रह्मतेजाचा नित्यस्वरूप, सूर्याचा सार—तुम्हीच. अग्निरूप, पितरांसाठी होमस्वरूप, सोमरूप, देवादिकांना प्रिय, वायुरूप, महेश्वराच्या सामर्थ्याने गतिमान—तुम्हीच. स्वस्वरूपात स्थित असणारे, चतुर्मुख ब्रह्माचा सार, विश्वाचा आत्मा, आत्मानुभूतीने समजणारे, शेषाचा सार, अंडकोशाचा आधार, रुद्राचा सार, अनंत कीर्तीने नृत्य करणारे—हे प्रभो, साक्षीभूत दिव्यस्वरूप तुम्हाला वंदन. योगाचा सार, साधकांना दिसणारे तेज, ज्ञानाचा सार, अनंत, अमर्याद—तुम्हालाच शरण जातो. परमसत्य, परमेश्वरस्वरूप, परमात्मा—तुम्हालाच शरण जातो. हात जोडून, नम्रता आणि भक्तीने, त्यांनी सनातन ब्रह्माची स्तुती केली. हरीनं त्यांना ब्रह्मपद, संन्यास आणि सर्वाधिकार प्रदान केला. परमेश्वराने कृपा दाखवून, ब्रह्मदेवाशी स्वतः संवाद साधला.