खेळात उत्सुक, बलवान हात आणि रुंद शरीर असलेल्या, सुंदर डोळ्यांचा प्रभु — विश्वाचा अधिपती — दिशांमध्येच वस्त्र घालून, मद्यपान केलेल्या हत्तीप्रमाणे चालत होता. तो धन्य प्रभु, स्मित करत, आपल्या दिव्य गुणांसह पुढे आला. विष्णू, स्त्रीचे रूप धारण करून, त्रिशूलधारीच्या मागे गेला. त्याचा पवित्र आणि तेजस्वी हास्य, घुंघरांची जोडी वाजत होती. त्याची चाल राजहंसासारखी, खेळकर आणि अत्यंत मोहक होती. हरिने आपल्या मायेमुळे जगात भिक्षा मागण्यासाठी भटकंती केली आणि सर्वांना भ्रमित केले. त्या स्त्रिया, या मायेमुळे भ्रमित होऊन, देवांच्या देवाच्या मागे गेल्या. त्या खेळकर स्त्रिया, कामाने प्रभावित होऊन, त्याच्यासोबत भटकत राहिल्या. सर्वजण, कामाने व्याकुळ होऊन, हृषीकेशाच्या मागे गेले. संयुगाची इच्छा ठेवून, त्या एकमेकांना आलिंगन देत होत्या. काही इतर स्त्रिया, भुवया हलवत, भटकत राहिल्या. त्या मायेला अनुभवत होत्या, जणू ते खरेच घडत होते. जसे देवांचा अधिपती, एकाच शक्तीने, आणि आद्य प्रभु, ज्याचे आचरण अमर आहे, तसाच होता. पुढे, श्रेष्ठ ऋषी, अत्यंत संतापले आणि त्यांना भ्रमित करणाऱ्यावर आपला क्रोध दाखवला. त्या मायेमुळे फसवले गेले, त्यांनी विविध प्रकारे त्याला शाप दिले. जसे सूर्याच्या प्रकाशामुळे तारे आकाशात राहतात, तसाच भ्रमित झालेले ते प्रभुच्या पुढे गेले आणि विचारले, "तुम्ही कोण आहात?" त्यानंतर, "आता, आपल्या पत्नीसमवेत, या ठिकाणी तुम्ही रहावे, हे पुण्यवान लोकांनो," असे त्यांनी सांगितले. "वस्त्र धारण करा, पत्नीला सोडा आणि तपस्येचा अभ्यास करा," असेही त्यांनी सांगितले. जगाचा स्रोत आणि जनार्दन जवळ उभा असल्याचे पाहून, धर्म जाणणारे आणि शांत मनाचे लोक म्हणाले, "माझी पत्नी सोडावी," असे. "आमच्यातील ही भाग्यवान स्त्री अशी आहे की तिला सोडावेच लागेल," असेही त्यांनी सांगितले. "मी तिला अशा प्रकारे कधीच सोडणार नाही," असे उत्तर दिले. "तुम्ही जे सांगितले ते खरे नाही; ताबडतोब निघून जा!" असेही सांगितले गेले. "हे तुम्हाला असे दिसते," असे सांगून, तो पुन्हा भटकू लागला. सर्वोच्च प्रभु, वसिष्ठाच्या पवित्र आश्रमात भिक्षा मागण्यासाठी गेला. वसिष्ठाची प्रिय पत्नी पुढे आली आणि श्रद्धेने नमस्कार केला. ती पुण्यवान स्त्री, विष्णूच्या चेहऱ्यावर औषध लावू लागली. महादेव तिला म्हणाला, "सिद्धांमध्ये मी श्रेष्ठ आहे." "ही देवी माझी आहे; मी तिला नेहमी सांभाळतो," असेही सांगितले. द्विजांनी काठी, माती आणि मुठीने प्रहार केला. "या दुष्टवृत्तीच्या व्यक्तीने प्रभुचे लिंग उखडावे," असे त्यांनी सांगितले. "जर माझ्या लिंगाविषयी तुमच्या मनात द्वेष उत्पन्न झाला—" त्या क्षणी, मी प्रभु केशव किंवा लिंग काहीच पाहिले नाही. सर्व ग्रहांची चमक हरवली आणि महान समुद्र अस्वस्थ झाला. भयाने भरलेल्या डोळ्यांनी ती स्त्री ब्राह्मणांना म्हणाली, "निश्चितच, शंकर भिक्षा मागत आमच्या घरात दिसला आहे." सर्वजण, ब्रह्मा — महान योगी आणि विश्वाचा आद्य स्रोत — याच्याकडे गेले.