तुमच्या या घोषणेमुळे विनाशच होईल, असा इशारा दिला गेला. मग एकाने सांगितले, “मी त्या परमेश्वराला ओळखतो, जो प्रधान आणि पुरुषाचा स्वामी आहे, तोच सर्वोच्च प्रभू आहे. त्या आद्य आणि अनंत ब्रह्मामध्ये तू शरण जा.” पुढे त्याने सांगितले, “तुला स्वतःचे खरे स्वरूप, ते सर्वोच्च अविनाशी, माहित नाही. या जगाचा आमच्या दोघांशिवाय दुसरा कोणीही सर्वोच्च स्वामी नाही.” या रागाने भरलेल्या शब्दांनी ऐकून विष्णूने उत्तर दिले, “हे ब्रह्मन्, मला काहीही अज्ञात नाही; मी तुला वेगळे काही बोलत नाही. सर्व भिन्न मायांचे कारण हे आत्म्यातूनच उत्पन्न होते. जो स्वतःच परम सत्य, महान ईश्वर आहे, त्याला ओळख.” इतक्यात हराने प्रकट होऊन ब्रह्माला कृपा करण्यासाठी दर्शन दिले. तो धन्य प्रभू, त्रिशूलधारी, तेजाचा सर्वोच्च भांडार, अद्भुत माळ घालून, ती माळ पायापर्यंत पोहोचलेली, असा दिसला. मायेमुळे मोठ्या प्रमाणावर मोहित झालेला, तो पिवळ्या वस्त्रात दिसला. त्या अमाप आत्म्याचा, तेजस्वी जनार्दनाचा, तिथे आगमन झाला. त्याने त्या तेजस्वी देवाला, निर्मळ जलात प्रज्वलित झालेल्या परमेश्वराला पाहिले. मग तो धन्य प्रभू उठून, देवांचा देव, ब्रह्मदेवाला संबोधित करतो. “तोच आद्य, अनंत, अगम्य, सर्व जगांचा महान स्वामी आहे. तोच प्रजांचा स्वामी, योगी, पवित्र आणि मंगलमय प्रभू आहे. ज्याला तपस्वी ब्रह्मस्थितीत लीन होऊन अनुभवतात, तोच हा आहे. तोच महाकाळ, एकाकी, अविभाज्य, मंगलमय देव आहे. त्याने तुला वेद दिले; हा शंकर आता तुझ्यासमोर येतो आहे. हे ब्रह्मन्, मला वासुदेव म्हणून ओळख. मी तुला दिव्य दृष्टी देतो, ज्याद्वारे तू त्या सर्वोच्च तत्त्वाचे दर्शन करशील.” मग त्याने आपल्या समोर उभा असलेला परमेश्वर पाहिला. त्याने त्या शिवरूप देव, पित्याच्या चरणी शरण जाऊन, हात जोडून अथर्वशीर्ष स्तोत्राने त्याची स्तुती केली. त्याला परम आनंद मिळाला आणि तो हसत हसत म्हणाला, “मीच पूर्वी जगांच्या सृष्टीसाठी अविनाशी तत्त्व निर्माण केले. हे विश्वात्मा, तू वर माग, मी तुझा पापनाशक वरदायक आहे.” तेव्हा ब्रह्मदेवाने, विष्णु-पुरुषाला वंदन करून, नंदीध्वजधारी महादेवाला म्हणाले, “मला तुझ्यासारखाच पुत्र हवाय, किंवा तुझ्यासारखा खरा पुत्र मिळावा. तुझे सर्वोच्च स्वरूप मी प्रत्यक्ष जाणत नाही, हे मंगलमय प्रभो. कृपा कर; मी तुझ्या कमलपदांना शरण आलो आहे.” मग जनार्दनाला पाहून, ब्रह्मदेवाने आपल्या पुत्राला संबोधित केले, “हे निष्पाप, तुझ्यात दिव्य, राजस आणि पवित्र ज्ञान उत्पन्न होईल.” “हे देवाधिदेव, माझ्या वतीने हे कार्य कर, हे जगांचा पूर्वज.” “हरी, प्रभू, तुझ्या योग आणि कल्याणाचा भार वाहील.” मग हरिने ब्रह्मदेवाला स्पर्श करून म्हटले, “वर माग, कारण आम्ही दोघेही स्वरूपतः वेगळे नाही.” तो प्रसन्न स्वरात, चतुर्मुख ब्रह्माकडे पाहत म्हणाला.