त्या वेळी, एक थोर व्यक्ती आपल्या समोर असलेल्या बालकाला शांतपणे म्हणाला, “बाळा, घाबरू नकोस. तुला मी काय देऊ?” त्याच्या या आश्वासक वचनांनी बालक आनंदित झाला आणि विचारण्याची इच्छा मनात जागी झाली. मग त्या ऋषीने आपली विनंती मांडली, “हे दैवी रूप, सर्व दिशांना तितकेच भयंकर आणि तेजस्वी दिसते—हे काय आहे?” आणि पुढे विचारले, “जेव्हा तुम्ही अचानक अदृश्य झाला, तेव्हा मला सर्व काही जाणून घ्यायचे आहे.” त्यावर त्या थोर व्यक्तीने सांगितले, “महान शिव हा योगस्वरूप आहे, आणि देवी तीच आहे जिच्या अग्नीने त्रिपुराचा नाश झाला. तो सर्व पापांचा नाश करणारा आहे, काळ आहे, काळाचा निर्माता आहे आणि हराही आहे. तो अंतरात्मा आहे, तोच परमपुरुष आहे; आणि मीच सर्वोच्च पुरुष आहे. ऋषी त्याला शक्ती म्हणतात, जगाचा शाश्वत स्रोत मानतात. शास्त्र सांगते की नारायण हा सर्वोच्च, अव्यक्त, मायारूप आहे. मी पंचविसावा तत्व—पुरुष—प्रकृतीशी एकत्र करतो. प्रकृतीच्या रजातून, त्याच्या स्वतःच्या स्वरूपात, तो हे सर्व निर्माण करतो, काहीही शिल्लक ठेवत नाही. तुझ्या प्रश्नाला—सर्वोच्च आत्म्याचा सृष्टीकर्ता म्हणून—यथार्थ उत्तर दिले आहे. जेव्हा रुद्र सर्वोच्च अवस्थेला प्राप्त होतो, विद्वान त्याचे वर्णन करतात. तू हे निश्चितच पाहिले आहेस, म्हणून मीच ज्ञानस्वरूपी आहे. विष्णू, ब्रह्मा, भगवंत, रुद्र, आणि काळ—शास्त्र असे सांगते. त्याचेच स्वरूप आहे, तेच अव्यक्त आणि अविनाशी आहे—शास्त्र सांगते. आकाश, अखंड ब्रह्म—त्याशिवाय दुसरे काही अस्तित्वात नाही. म्हणून, मला पूजले पाहिजे, सन्मान दिला पाहिजे; त्या शाश्वत स्वरूपाचे दर्शन घे. तेथे, भक्तियोगाने, त्या ऋषीने रुद्राची पूजा केली. त्याची सेवा करून, विद्वान ब्राह्मण सर्व पापांपासून मुक्त होतो. रुद्रकोटी म्हणून ओळखले जाणारे, रुद्राचे, सर्वोच्च प्रभूचे स्थान आहे. एक कोटी संयमित ब्रह्मर्षी त्या स्थळी गेले. त्यांच्या परस्पर भक्तीतूनही, काही वेळा मतभेद उद्भवतात. रुद्राने असंख्य रूपे घेतली; म्हणून तो रुद्रांच्या समूहासारखा स्मरणात आहे. पार्वतीच्या प्रभूला पाहून त्यांच्या मनात आनंद आणि बल जागृत झाले. ‘आम्ही त्याला पाहिले आहे,’ असे विचार करून, त्यांनी रुद्राकडे मन लावले. ते सर्व, सर्वोच्च अवस्थेची इच्छा धरून, त्या प्रकाशासाठी तळमळले. रुद्राचे दर्शन घेऊन आणि योग्य प्रकारे पूजा करून, रुद्राच्या सान्निध्यात पोहोचता येते. शिस्तीने तेथे गेल्यावर, इंद्राच्या आसनाचा अर्धा भाग मिळवता येतो. तेथे जाऊन, पूर्वजांचा सन्मान केल्यास, शंभर कुटुंबे मुक्त करता येतात. तेथे, भक्तीत रमणारा हर देवता आपला वेळ व्यतीत करतो. त्याने त्रिशूलधारी प्रभूला नमस्कार करून पूजा केली. मन त्या ठिकाणी स्थिर ठेवून, तो रुद्रस्तोत्र दिवस-रात्र म्हणू लागला. मग, तो राजा ज्या स्थळी होता, तिथून त्याला घेण्यासाठी आला. काळ, मृत्यूचा दाता, अत्यंत भीषण आणि प्रज्वलित, उपस्थित झाला. त्याने रुद्राला नमस्कार केला आणि शतरुद्रिय स्तोत्राचे पठण केले. मृत्यू, समोर उभा राहून, हसल्यासारखा म्हणाला, “ये, ये.” दुसऱ्याला सोडून, त्या एकेश्वराची पूजा करणाऱ्याला नष्ट कर. जो रुद्राची अथवा दुसऱ्या देवाची भक्ती करतो, तो माझ्या नियंत्रणाखाली राहत नाही. राजा जरी बेड्यांनी बांधला असला, तरी त्याने शतरुद्रिय स्तोत्राचे पठण चालू ठेवले. अशा प्रकारे, या दिव्य प्रसंगात रुद्राची महती, भक्तीचे सामर्थ्य आणि शाश्वत स्वरूपाचे दर्शन प्रकट होते.