एकदा ब्रह्मदेवाने गर्वाने म्हटले, "फक्त मीच सर्वशक्तिमान आहे; माझ्यापेक्षा कोणीच नाही—माझ्यावर कोण बरे विजय मिळवू शकेल?" हे ऐकून भगवान हरि, अत्यंत सौम्य आणि शांत स्वरात, प्रथम समेटाचे शब्द बोलले. "माझ्या द्वारांवर बंदी घालणे हे द्वेषामुळे नाही," असे त्यांनी सांगितले. "शिवशंकरांसारख्या देवाधिदेवाला—ज्यांना 'पितामह' म्हणतात—कुणी त्रास देण्याचा विचारही करेल का? "जी सर्व मंगलता आणि सामंजस्य मी तुझ्याकडून घेतले आहे, ती मी माझ्यासाठीच घेतली आहे, हे ब्रह्मांडस्वरूपा. ज्याला 'पद्मयोनी' म्हणतात, त्या ब्रह्मदेवाने हे ऐकून अपूर्व आनंद मिळवला आणि पुन्हा विष्णूंशी बोलू लागले. "सर्व प्राण्यांचा अंतरात्मा म्हणजेच सर्वोच्च, सनातन ब्रह्म आहे. हे सर्व मी व्यापले आहे; मीच ब्रह्मा, सर्वोच्च पुरुष आहे. एकच स्वरूप आहे, जे दोन भागांत विभागले आहे—नारायण आणि पितामह. पण तुझे हे विधान विनाशाला नेणारे आहे. "मी त्या परमेश्वराला ओळखतो, जो प्रधान आणि पुरुषाचा अधिपती आहे, जो सर्वोच्च प्रभू आहे. त्या अनादि, अनंत ब्रह्मात शरण जा. तुला स्वतःच्याच आत्म्याची, त्या सर्वोच्च अविनाशीची, ओळख नाही. या जगाचा आमच्यापेक्षा दुसरा कोणताही सर्वोच्च स्वामी नाही." ब्रह्मदेवाचे हे रागाने उमटलेले शब्द ऐकून विष्णुने उत्तर दिले, "हे ब्रह्मन्, माझ्यासाठी काहीही अज्ञात नाही; मी तुझ्याशी वेगळे काही बोलत नाही. मायेच्या सर्व वेगवेगळ्या रूपांचा कारण स्वतःच आहे. जो या परमसत्याला—स्वतःच्या आत्म्याला—महान प्रभू म्हणून ओळखतो, तो खरे ज्ञान प्राप्त करतो." तेव्हा हराने प्रकट होऊन ब्रह्मदेवावर कृपा केली. त्रिशूळधारी, तेजाचा परमसंचय असलेला, अद्भुत हार घातलेला आणि पिवळ्या वस्त्रांनी अलंकृत असा, शिवशंकर प्रकट झाले. मायेने मोठ्या प्रमाणावर भ्रमित झालेला, ब्रह्मदेव त्या तेजस्वी, अनंत स्वरूपात प्रकट झालेल्या जनार्दनाकडे गेला. त्याने त्या प्रभूला पाहिले—तेजस्वी देव, शुद्ध जलात प्रज्वलित होत होते. तेव्हा परमेश्वर उठून, देवाधिदेवा पितामहाला संबोधित करतो: "तो आद्य, अनंत, अव्यक्त, सर्व जगाचा महान अधिपती आहे. तोच प्राण्यांचा स्वामी, योगी, महान प्रभु, शुद्ध आणि मंगलमय आहे. ज्याला ब्रह्मावस्थेत लीन झालेले योगी प्रत्यक्ष अनुभवतात, तोच हा आहे. काळरूप धारण करून, एकाकी, अविभाज्य आणि कल्याणकारी असा हा महादेव आहे. त्यानेच तुला वेद दिले; आता हा शंकर तुझ्याजवळ आला आहे. "हे पितामहा, मला वासुदेव म्हणून ओळख. मी तुला दिव्यदृष्टी देतो, ज्यामुळे तू त्या परमसत्याचे दर्शन करशील." ब्रह्मदेवाने समोर उभ्या असलेल्या त्या सर्वोच्च प्रभूचे दर्शन घेतले. त्याने त्या शिवस्वरूप पित्याच्या चरणी शरणागती पत्करली. हस्तांजली करून, ब्रह्मदेवाने अथर्वशीर्ष स्तोत्राने त्या देवतेचे स्तवन केले. त्याला परमसुख प्राप्त झाले आणि तो मंद हसत म्हणाला, "मीच पूर्वी जगाच्या सृष्टीसाठी अविनाशी तत्त्व प्रकट केले. आता, हे ब्रह्मांडस्वरूपा, वर माग—मी तुझ्या सर्व इच्छांची पूर्ती करणारा आहे, हे निष्पापा." यानंतर, ब्रह्मदेवाने विष्णु, त्या पुरुषोत्तमाला वंदन करून, नंदीध्वज शिवाला प्रणामपूर्वक पुढील संवाद साधला.