त्या पुण्यवान ब्राह्मणाने व्रत, उपवास, तपस्या, सुवर्णदान आणि ब्राह्मणांना अर्पण यांद्वारे महादेवाची भक्तिपूर्वक पूजा केली. योग्यांच्या हृदयात वास करणाऱ्या त्या महादेवाचे त्याने अत्यंत श्रद्धेने स्मरण केले. त्यावेळी त्या दिव्य देवतेने, जी विष्णूपासून प्रकट झाली होती, आपले तेजस्वी स्वरूप प्रकट केले. त्या ब्राह्मणाने विविध स्तोत्रांनी तिची स्तुती केली आणि हात जोडून विनम्रपणे म्हणाला, "माझ्या मनातील खरी गोष्ट मला कृपया सांग." त्या देवीने मंद स्मित करत, मनात विष्णूचे स्मरण करून त्या प्रिय ब्राह्मणाला उत्तर दिले, "मीच ती एक अद्वितीय माया आहे, ज्याचे खरे स्वरूप नारायण आहे. माझ्या द्वारे मीच परब्रह्म आहे; तो विष्णूच सर्वोच्च परमेश्वर आहे. ज्ञान किंवा कर्मयोगाने मी त्यांना प्राप्त होत नाही. परंतु जो ज्ञानाने अनंताचे पूजन करतो, तोच अंतिम मुक्ती प्राप्त करतो." तेव्हा त्या ब्राह्मणाने पुन्हा हात जोडून देवीस वंदन केले आणि म्हणाला, "हे देवी, हे निश्चितच जाणता येईल; कृपया मला ते ज्ञान सांग." त्यावर देवी म्हणाली, "तुला नारायण स्वतः ज्ञान देईल." असे म्हणून, ती देवी विष्णूचे स्मरण करीत, त्या ठिकाणी अदृश्य झाली. यानंतर त्या ब्राह्मणाने, संकट दूर करणाऱ्या हृषीकेशाची भक्तिपूर्वक पूजा केली. तेव्हा संपूर्ण विश्व व्यापणारा, पिवळ्या वस्त्रातील, महान योगी प्रकट झाला. ब्राह्मणाने भूमीला स्पर्श करून, गरुडध्वज असलेल्या त्या परमेश्वराची स्तुती केली—"हे कृष्ण, हे विष्णू, हे हृषीकेश, विश्वाच्या आत्मा, तुला नमस्कार. तूच सृष्टी, स्थिती आणि संहाराचा कारण आहेस, अनंत सामर्थ्याचा अधिपती आहेस. तुला, पुरुषस्वरूप, विश्वरूप, आदिमध्येअंतहीन, ज्ञानाने प्राप्त होणाऱ्या, भेदाभेदरहित, आनंदस्वरूप, अनंत, निराकार, परब्रह्म, परात्मा, शिव, निर्मळ, सर्वोच्च सृष्टीकर्त्या, सर्वांचा पिता आणि माता, सर्वांचा आधार, अव्यक्त, अनंत, अंधकारापलीकडील, त्या विष्णूच्या परमधामस्वरूपात मी शरण आलो." तेव्हा त्या विष्णूने, दोन्ही हातांनी त्यास स्पर्श केला आणि सौम्य हास्याने त्याला कृपादृष्टी दिली. त्या कृपेने ब्राह्मणाला परमार्थाचे खरे ज्ञान प्राप्त झाले. त्यानंतर त्याने त्या कमलनयन, पिवळ्या वस्त्रातील, अविनाशी, योगनिद्रास्थित विष्णूला विचारले, "हे योगेश्वर, ब्रह्मस्वरूप ज्ञान परमानंद देते. मी काय करावे? हे विश्वरूपा, कृपया मला सांग." त्यावर भगवान स्मित करत म्हणाले, "माझी उपासना ज्ञानाने आणि भक्तियोगाने करावी; अन्य मार्गे मी प्राप्त होत नाही. माझ्या कर्माचेही ज्ञान ठेवून, मुक्ती इच्छिणाऱ्याने प्रभूची पूजा करावी. आत्म्याचे अद्वैत स्वरूप ध्यानात ठेव, म्हणजेच तू परमेश्वराचे साक्षात्कार करशील. आणखी एक ब्रह्मध्यान आहे, जे गुणांपलीकडे आहे. जर ते शक्य नसेल, तर मूळ (विधीनुसार) उपासना करावी; हेच वेदांचे शिक्षण आहे. विश्वनाथाची संपूर्ण भक्तीभावाने पूजा कर, म्हणजे तुला निश्चितच मुक्ती लाभेल." अशा प्रकारे त्या ब्राह्मणाला, व्रत, तप, भक्ती आणि देवदत्त ज्ञानाच्या कृपेने, परमहंसत्वाचा आणि मोक्षाचा साक्षात्कार झाला.