योगाच्या सामर्थ्याने परवानगी मिळाल्यानंतर, कुशध्वज ब्रह्मदेवांच्या शरीरात प्रवेश करतो. त्या दिव्य सत्तेच्या अंतर्गत भागाचे दर्शन घेताच, तो अगदीच विस्मयचकित होतो. धन्य अजातशत्रू मग ब्रह्मदेव, या विश्वपित्यास, आदराने बोलतो. ब्रह्मदेव त्याला म्हणतात, “हे श्रेष्ठ पुरुषा, या विविध लोकांचा प्रवेश करून दर्शन घे.” पुन्हा एकदा कुशध्वज लक्ष्मीपतीच्या उदरात प्रवेश करतो. त्या परमेश्वराच्या अंतर्गत तो सर्वत्र भटकतो, पण हरि—विष्णू—यांचा अंत त्याला सापडत नाही. ब्रह्मदेवही, जनार्दनाच्या कृपेने, नाभीच्या ठिकाणी कोणताही द्वार शोधू शकत नाहीत. अखेरीस, चतुर्मुख ब्रह्मदेव कमळावरून प्रकट होतात, आणि आपले मूळ रूप सोडतात. स्वयंभू, धन्य, जगाचा आद्यकर्ता, ब्रह्मदेव, अशा स्वरूपात प्रकट होतात आणि गडगडाटासारख्या गंभीर आवाजात परमपुरुष विष्णूंना संबोधतात. ते अभिमानाने म्हणतात, “मीच एकटा सर्वशक्तिमान आहे; माझ्यापेक्षा कोणी श्रेष्ठ असूच शकत नाही.” त्यानंतर, हरि—विष्णू—शांत आणि सौम्य भाषेत उत्तर देतात. “माझ्या द्वारांवर बंद असणे हे द्वेषामुळे नाही. देवांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या, विश्वपित्या, तुम्हाला त्रास देण्याचा विचार कोण करेल? मी जे काही मंगल आणि सौख्य तुमच्यापासून घेतले आहे, ते सर्व माझ्यासाठीच, हे विश्वरूपधारी.” पद्मयोनि—कमळातून जन्मलेले ब्रह्मदेव—अतुलनीय आनंद प्राप्त करून पुन्हा विष्णूंना म्हणतात, “सर्व प्राण्यांचा अंतरात्मा हेच सर्वोच्च, शाश्वत ब्रह्म आहे. हे सर्व विश्व माझ्याने व्यापलेले आहे; मीच ब्रह्मा, परमपुरुष आहे. एकच स्वरूप आहे, जे दोन भागांत विभक्त झाले आहे—नारायण आणि पितामह.” पुढे ते म्हणतात, “तुमची ही घोषणा विनाशाकडे नेईल. मी त्या परमेश्वराला ओळखतो, जो प्रधान आणि पुरुषाचा स्वामी आहे—सर्वोच्च प्रभू. त्या आद्य, अनंत ब्रह्मात शरण जा. पण, तुम्हाला तुमचे स्वतःचे स्वरूप, ते सर्वोच्च अक्षय तत्व, माहित नाही. आमच्या दोघांशिवाय या जगाचा दुसरा कोणताही सर्वोच्च अधिपती नाही.” ब्रह्मदेवांचे हे रागाने ओतप्रोत शब्द ऐकून, विष्णू उत्तर देतात, “हे ब्रह्मन्, मला काहीही अज्ञात नाही; मी तुम्हाला वेगळे काही बोलत नाही. सर्व विविध मायारूपांचे कारण आत्म्यातूनच उद्भवते. जो हा परमसत्य जाणतो, स्वतःला महान प्रभू म्हणून ओळखतो.” तेव्हा, हर—महादेव—तेथे प्रकट होतात, ब्रह्मदेवावर कृपा करण्यासाठी. धन्य प्रभू, त्रिशूलधारी, तेजाचा सर्वोच्च स्त्रोत, त्यांच्या पायांपर्यंत पोहोचणारी अद्भुत माळा परिधान करतात. मायेने मोहग्रस्त होऊन, ते पिवळ्या वस्त्रात प्रकट होतात. मोजता न येणारे, तेजाचा महासागर असलेले जनार्दन पुढे येतात. ते त्या प्रभूचे, त्या तेजस्वी देवतेचे, निर्मळ जलात प्रज्वलित रूप पाहतात. मग, धन्य प्रभू उभे राहून, देवाधिदेव, पितामहांना संबोधतात. “तोच आहे—ना प्रारंभ, ना अंत, अगम्य, सर्व जगाचा महान अधिपती. तोच सर्व प्राण्यांचा स्वामी, योगी, महान, पवित्र आणि मंगलकारी. ज्याला तपस्वी, ब्रह्मस्थितीत लीन होऊन, अनुभूती करतात. तोच काळरूप धारण करणारा, महान, एकाकी, अविभाज्य, मंगलमूर्ती आहे.