एकदा त्या दिव्य, सुगंधित, मंगलमय आणि सुंदर केसरांनी व धाग्यांनी सजलेल्या स्थळी, पुण्यवान हिरण्यगर्भ म्हणजेच ब्रह्मा आले. त्या ठिकाणी पोहोचल्यावर, आपल्या मायेमुळे मोहग्रस्त होऊन, त्यांनी गोड शब्दांत विचारणा केली, "हे श्रेष्ठ पुरुषा, तू येथे एकटाच कोण आहेस? मला सांग." तेव्हा ब्रह्मदेवांनी, मेघगर्जनेसारख्या गंभीर आवाजात त्या देवतेला उत्तर दिले, "माझे खरे स्वरूप जाणून घे—मीच परमपुरुष आहे, योगांचा महान अधिपती आहे. ही पृथ्वी, तिचे महान पर्वत आणि खंड, हे सर्व सात समुद्रांनी वेढलेले आहेत." असे सांगूनही ब्रह्मदेवांनी पुन्हा विचारले, "हे महायोग्या, हे सर्व माहित असूनही, तू कोण आहेस?" मग तो परम पुरुष, कमळासारख्या डोळ्यांनी ब्रह्मदेवांकडे पाहून मंद हसत आणि कोमल शब्दांत म्हणाला, "हे ब्रह्मा, हे विश्व फक्त माझ्यातच वास करते; मीच सर्वमुखी ब्रह्मा आहे." योगाच्या सामर्थ्याने परवानगी मिळाल्यावर, तो ब्रह्मदेवांच्या देहात प्रवेश केला. त्या दिव्य पुरुषाच्या अंतरंगात प्रवेश केल्यावर तो आश्चर्यचकित झाला. पुढे, पुण्यशाली अजातशत्रुने ब्रह्मदेवांना म्हणाले, "हे श्रेष्ठ पुरुषा, या विविध लोकांचा अनुभव घेण्यासाठी तूही आत प्रवेश कर." त्यावर कुशध्वज पुन्हा श्रीहरीच्या उदरामध्ये गेला. देवाच्या अंतरंगात भटकूनही त्याला हरिचा अंत सापडला नाही. ब्रह्मदेवांनी जनार्दनाच्या नाभीवर कोणताही मार्ग सापडला नाही. शेवटी, चतुर्मुख ब्रह्मा कमळातून बाहेर आला आणि आपला पूर्वीचा देह सोडला. तो स्वयंभू, पुण्यवान, जगाचा स्रोत आणि प्रपितामह ब्रह्मा, विष्णूला गंभीर मेघगर्जनेसारख्या आवाजात म्हणाला, "माझ्यातच सर्व शक्ती आहे; माझ्यापेक्षा श्रेष्ठ दुसरा कोणी नाही—माझ्या पलिकडे कोण जाऊ शकतो?" त्यावर हरिने प्रथम शांतपणे, सौम्य शब्दांत उत्तर दिले, "माझ्या द्वारांवर बंदी आहे, हे मत्सरामुळे नाही. देवांचा देव, प्रपितामह, तुला त्रास देण्याचा कोण प्रयत्न करील? मी जे काही शुभ आणि सौख्य तुझ्याकडून घेतले आहे, ते फक्त माझ्या कारणासाठीच, हे विश्वरूपा." पुढे, पद्मयोनी ब्रह्मदेवाने अनिर्वचनीय आनंद प्राप्त करून पुन्हा विष्णूला सांगितले, "सर्व प्राण्यांच्या अंतर्यामी असलेले, तेच सर्वोच्च, सनातन ब्रह्म आहे. हे सर्व विश्व माझ्याद्वारे व्यापलेले आहे; मीच ब्रह्मा, परम पुरुष आहे. एकच स्वरूप आहे, जे दोन भागांत विभागले गेले—नारायण आणि पितामह." मग ब्रह्मदेव म्हणाले, "हे तुझे विधान विनाशाकडे नेईल. मी त्या प्रभूला ओळखतो, जो प्रधान आणि पुरुषाचा स्वामी, सर्वोच्च ईश्वर आहे. त्या आद्य आणि अनंत ब्रह्मामध्ये तू शरण जा. तू स्वतःचे खरे, अविनाशी स्वरूप ओळखत नाहीस. या जगात आमच्या दोघांशिवाय दुसरा सर्वोच्च ईश्वर नाही." हे शब्द रागाने उच्चारलेले ऐकून, विष्णूने बोलायला सुरुवात केली, "हे ब्रह्मन्, मला काहीच अज्ञात नाही; मी तुला नेहमी सत्यच सांगतो. सर्व प्रकारच्या मायांचे कारण स्वतःच्याच स्वरूपातून उत्पन्न होते. जो स्वतःला मोठा प्रभू, सर्वोच्च सत्य ओळखतो, त्यालाच खरे ज्ञान प्राप्त होते." अशा वेळी, ब्रह्मदेवावर कृपा करण्यासाठी, हर म्हणजे शंकर तेथे प्रकट झाले.