एकदा, महादेवाने ब्रह्मदेवाची म्हणजेच विरिंचीची पाचवी शिरकटी आपल्या पराक्रमाने छाटली. त्या प्रभूच्या सामर्थ्यामुळे ब्रह्मदेवाचा मृत्यू झाला, पण विश्वाचा सर्जनहार पुन्हा जिवंत झाला. नंतर ब्रह्मदेवांनी महादेवांना पाहिले—ते सनातन, महान देवीसोबत आसनस्थ होते. त्यांचा तेज इतका प्रखर होता की जणू कोट्यवधी सूर्य एकत्र चमकत आहेत असे भासत होते. त्यांच्या जटाजूटांनी ते अलंकृत होते. महादेव त्रिशूल धारण करून बसले होते, त्यांचे तेज पाहणे कठीण होते. ते महान योगी, अंगावर विभूती लावलेले, अत्यंत तेजस्वी आणि गूढ होते. ब्रह्मदेवांनी त्या आद्य देवाचे, म्हणजेच महादेवांचे दर्शन घेतले. त्या प्रभूचे स्वरूप अनंत शक्तींच्या ऐक्याने ओतप्रोत होते, आणि खरेच, असे प्रभू प्रत्यक्ष पाहायला मिळाले. फक्त एक नमस्कार जरी केला, तरी रुद्र प्रत्यक्ष प्रकट होतात. तेच हे विश्वांचे मुक्तिदाता, सर्व लोकांचे स्वामी आहेत. शंभूंच्या शुद्ध स्वरूपाचे जे जाणतात, त्यांना प्रभूचे खरे दर्शन होते. जे नेहमी लिंगपूजन करतात, त्यांनाही विश्वनाथाचे प्रत्यक्ष दर्शन होते. पुन्हा एकदा, फक्त एक नमस्कार जरी केला तरी रुद्र प्रकट होतात. तेच हे प्रभू, हिरण्यगर्भाचे पुत्र म्हणूनही ओळखले जातात. शंकर नेहमीच आपल्या भक्तांच्या सान्निध्यात असतात, कधीही दूर जात नाहीत. रुद्र दाता म्हणूनही प्रसिद्ध आहेत—संसाराच्या पार नेणारे. तेच काळ आहेत, योगाचा आत्मा आहेत, आणि काळाचा नाश करणारेही आहेत. सोमदेव, ज्यांच्या केशात सोम आहे, असे देवही तेच आहेत. मोक्षाची ज्यांच्याबद्दल कीर्ती गातात, असे महान योगी तेच. सर्व देवता योगध्यान करतात, आणि त्या योग्याचे स्वरूप तेच आहेत. उत्तम आसनात बसून त्यांनी परमस्मरण प्राप्त केले. सोम, वरदायी, ज्यांच्या केशात सोम आहे, अशा देवाला त्यांनी प्रसन्न केले. शिवाला, शांत रूपाला, मी नमस्कार करतो; पुन्हा पुन्हा त्या शांत स्वरूपाला नमस्कार. आद्य प्रकृतीला, महादेवाला पुन्हा पुन्हा नमस्कार. काळाचा संहार करणाऱ्याला, सर्वाधीशाला पुन्हा पुन्हा नमस्कार. कामदेवाला, मायेच्या अधिपतीला नमस्कार. प्रकृतीला आणि नारायणालाही नमस्कार. संसाराचा संहार करणाऱ्याला, आणि संसाराच्या उत्पत्तीला नमस्कार. निष्क्रिय, सर्वव्यापी स्वरूपाला नमस्कार. आकाशात वास करणाऱ्याला आणि आकाशशक्तीला पुन्हा पुन्हा नमस्कार. ब्रह्मदेव पृथ्वीवर दंडवत पडले आणि शतरुद्रीय स्तोत्र पठण करू लागले. मग महादेवांनी त्यांना आपल्या हातांनी उचलले आणि म्हणाले, "आता मी तुझ्यासमोर उपस्थित आहे." त्यांनी त्या समोर उभ्या असलेल्या, निळ्या आणि तांबड्या वर्णाच्या प्रभूला उद्देशून सांगितले—"तो तुझ्या रक्षणार्थ आहे, कारण तो तुझा ज्येष्ठ, गुरु आणि पिता आहे. त्याने आपल्या योगशक्तीच्या महानतेने माझ्यातच शरण घेतली आहे. विरिंचीपुत्राला तू योग्य शिक्षण दे; त्याचे शिर तू धारण कर. सतत भिक्षाटन कर आणि देव व द्विज यांना स्थिर कर." मग प्रभू आपल्या नैसर्गिक, दिव्य स्थानावर गेले. त्यांनी कालभैरवाला ब्रह्मदेवाचे शिर उचलण्यास सांगितले. त्या पुण्यात्म्याने, हातात कवटी घेतले आणि सर्व दिशांनी भिक्षा मागू लागले. त्याचे तोंड उग्र, दाढांनी युक्त होते आणि ज्वाळांच्या माळेने अलंकृत होते.