पूर्वी काळी, ब्रह्महत्येचा दोष दूर करण्यासाठी, पितरांना तृप्त करून स्नान केल्यावर मनुष्य त्या पापातून मुक्त होतो, असे सांगितले गेले आहे. या प्रसंगात, ब्रह्मदेवाच्या शरीरातून उत्पन्न झालेली ब्रह्मकपाल पृथ्वीवर पडली होती. हे अद्भुत आणि गूढ दृश्य, देवाधिदेव महादेवाची महती दर्शवणारे होते. सर्व देव, ऋषी आणि ज्ञानी लोकांनी जगत्पती महादेवांना नमन केले आणि विचारले, "हे प्रभो, अखंड, नाशरहित सत्य काय आहे?" त्यावेळी, ब्रह्मदेवांना सर्वोच्च स्थितीची खरी ओळख नव्हती. त्यांनी स्वतःलाच विजेता समजून उत्तर दिले. पण महादेव म्हणाले, "माझी, या आद्य आणि अनंत ब्रह्माची, भक्ती केल्यानेच मुक्ती मिळते. या सर्व जगात, माझ्याहून श्रेष्ठ कोणीच नाही." असे म्हणताना महादेव हसले, पण त्यांच्या डोळ्यांत रागाची लालिमा होती. ते पुढे म्हणाले, "अज्ञानाने याप्रमाणे बोलणे तुझे योग्य नाही. माझ्याशिवाय या जगात कधीच जीवन संभवत नाही. माझ्या प्रेरणेनेच तू हे विश्व निर्माण केलेस." त्या वेळी, दोन देव आणि चार वेदही तेथे आले. त्यांच्या मनात चिंता होती आणि त्यांनी परमेश्वराचे खरे स्वरूप प्रकट केले. जे सर्वोच्च सत्य म्हणून घोषित केले जाते, तो देव म्हणजे महेश्वर आहे. ज्याला 'ईश्वर' म्हणतात, तो पिनाकधारी भगवान आहे. योगी लोक ज्याला सत्य समजतात, तो महान देव शंकर आहे. महेश, पुरुष, रुद्र—हे सर्वच भगवंत भव आहेत. हे ऐकून, विश्वात्म्याने, जरी तो थोडा गोंधळलेला असला तरी, हसत हसत बोलला. तो आपल्या पत्नीबरोबर आणि अत्यंत गर्विष्ठ प्रमथगणांसह आनंदाने रमला. निराकारातून साकार होत, त्याने पितामह ब्रह्मदेवासमोर शब्द उच्चारले. कधी कधी रुद्र अशा प्रकारे रमतो—असा आहे महेश्वर. शिवा नावाची देवी ही त्याची स्वतःचीच आनंदमूर्ती आहे, बाह्य नाही. अज्ञान कधीच त्याला व्यापू शकत नाही किंवा नष्ट करू शकत नाही, कारण ते फक्त प्रभूची माया आहे. यानंतर, एका अद्भुत, दिव्य दृश्याने आकाश व्यापले. त्या आकाशाच्या मध्यभागी एक दिव्य रूप प्रकट झाले. त्या रूपामुळे त्यांनी एक भयंकर, पण निर्दोष जलराशी पाहिली. क्षणातच, एक महान पुरुष, गडद निळा आणि लाल रंगाचा, प्रकट झाला. त्यानंतर, पवित्र ब्रह्मदेवाने त्या निळ्या-लाल शंकराला उद्देशून म्हणाले, "हे प्रभो, प्रभूंच्या प्रभु, प्रकट हो आणि माझ्यामध्येच शरण ये." त्यावर, महादेवांनी काळभैरव नावाच्या, जगांचा संहार करणाऱ्या व्यक्तीला प्रकट केले. त्याने विरिंचीच्या (ब्रह्मदेवाच्या) पाचव्या शिराचा छेद केला. प्रभूच्या शक्तीने ब्रह्मदेवाचा मृत्यू झाला, पण नंतर सृष्टीकर्ता पुन्हा जिवंत झाला. त्याने महादेवाला, शाश्वत, महान देवीसोबत बसलेला, तेजस्वी, जटाधारी, त्रिशूलधारी, योगी, भस्माने अलंकृत असा पाहिले. ब्रह्मदेवाने त्या आद्य देव महादेवाचे दर्शन घेतले. ज्याचे स्वरूप अनंत शक्तींच्या ऐक्याने युक्त आहे, तोच प्रभू प्रत्यक्ष पाहिला गेला. अगदी एकदाच भक्तीपूर्वक नमन केले तरीही, रुद्राचे खरे दर्शन होते. तोच जगांचे मुक्तिदाता, मार्गदर्शक आहे. त्याच्या शुद्ध स्वरूपाचे जे ज्ञान करतात, त्यांना शंभूचे खरे दर्शन होते. अशा प्रकारे, हे अद्भुत, दिव्य लीला आणि महादेवाचे स्वरूप सर्वांना प्रकट झाले.