उच्चतम योगी, जेव्हा त्याला हे ज्ञान प्राप्त होते, तेव्हा तो ब्रह्माशी एकरूप होण्यासाठी योग्य ठरतो. असा योगी नेहमी भगव्या वस्त्रात राहतो, ध्यान आणि योगात अखंड तल्लीन असतो. तो नेहमी भिक्षेवरच जगतो, कधीही एका घरातील अन्नावर समाधान करत नाही. धर्मशास्त्रांनुसार त्याच्यासाठी कोणतीही प्रायश्चित्त विधी सांगितलेली नाही. तो सर्व जीवांना हानी पोहोचवण्यापासून दूर राहतो, मौन पाळतो आणि सर्व इच्छांपासून मुक्त असतो. त्याचे बोल सत्याने शुद्ध असतात आणि त्याचे कृत्यही निर्मळ मनाने केलेले असते. तो नेहमी स्नान आणि शुद्धतेसाठी तत्पर असतो, कमंडलू हातात घेऊन स्वच्छ राहतो. मोक्षशास्त्रांचा अभ्यास करत, ब्रह्मसूत्रात शिस्तबद्ध राहून, तो आपल्या इंद्रियांवर विजय मिळवतो. आत्मज्ञानाने संपन्न असा संन्यासी मुक्ती प्राप्त करतो. स्नान करून, नियमाप्रमाणे आचमन करून, शुद्ध झाल्यावर तो मंदिरात आणि अन्य पवित्र स्थळी प्रवेश करतो. धुतलेले भगवे वस्त्र परिधान करून, अंगावर भस्म लावून तो फिरतो. वेदांताने सांगितलेल्या साधनेचा तो सतत अभ्यास करतो. तो दररोज वेदाचा अभ्यास करतो; अशा साधकाला सर्वोच्च अवस्था प्राप्त होते. क्षमाशीलता, करुणा आणि समाधान—या त्याच्या विशेष व्रत आहेत. तो दररोज स्नान करतो आणि फक्त भिक्षेवरच जगतो. तो रोज स्वाध्याय करतो आणि दोन संधींना सावित्री मंत्राचा जप करतो. तो नेहमी एकाच व्यक्तीकडून अन्न घेणे, तसेच इच्छा, क्रोध आणि वस्तूंची आसक्ती टाळतो. कमंडलू हातात, विद्वान, आणि त्रिदंड धारण करून, तो त्या परम अवस्थेला पोहोचतो. संन्याशासाठी भिक्षेवर जगणे सांगितले आहे, किंवा फळ आणि कंदावरही जगता येते. पण संन्यासी जर भिक्षेवर आसक्त झाला, तर इंद्रियसुखातही आसक्त होतो. भिक्षापात्र खाण्यापूर्वी तो ते धुतो, आणि जेवणानंतर पुन्हा पाण्याने स्वच्छ करतो. जेवून झाल्यावर, तो भिक्षापात्र बाजूला ठेवतो, प्रवासासाठी आवश्यक तेवढेच अन्न घेतो, अधिकाची इच्छा ठेवत नाही. भिक्षापात्र भरले की, संन्यासी त्याच प्रमाणात भिक्षा घेतो. 'भिक्षा' असे एकदा सांगून, तो मौनात, संयमित आणि शुद्ध राहून जेवतो. अन्न सूर्याला दाखवून, पूर्व किंवा उत्तर दिशेला तोंड करून तो जेवतो. आचमन केल्यानंतर, तो परमेश्वर ब्रह्माची ध्यान करतो. प्रजापती मनुने संन्याशांसाठी चार भिक्षापात्र सांगितली आहेत. दिवसाच्या संधींना, आणि विशेषतः अग्नीसमोर, तो नेहमी परमेश्वराचा ध्यान करतो. सर्व जीवांचा आत्मा अंधाराच्या पलीकडे स्थित आहे. तो प्रकृती आणि पुरुष या दोन्हींच्या पलीकडे आहे, आकाशासारखा, अग्नीसारखा, शुभ आहे. तो आद्य, अद्वैत, आनंदाचे आणि अन्य गुणांचे आश्रयस्थान आहे—याचे ध्यान करावे. तो महान प्रभू, ज्याचा स्वरूप पांढरा, काळा आणि लाल आहे, जो संपूर्ण विश्वाचा आकार आहे—याचे ध्यान करावे. आकाशात, मध्यभागी वसणाऱ्या ईशान भगवानाचे ध्यान करावे. प्राचीन पुरुष शंभूचे ध्यान केल्याने बंधनातून मुक्ती मिळते. सर्व जीवांचे एकमेव कारण असलेल्या परम आकाशाचे ध्यान करावे. ब्रह्माचा सूक्ष्म आनंद, ज्याला मोक्षाची इच्छा असणारे साधक अनुभवतात, त्याचे ध्यान करावे. संयमित राहून, अनंत आणि सत्य परमेश्वराचे ध्यान करावे. जो महान प्रभूच्या आज्ञेचे पालन करतो, तो योगाधिपत्य प्राप्त करतो. ब्रह्मज्ञानाचा अभ्यास करावा, ज्यामुळे बंधनातून मुक्ती मिळते. पुन्हा, शाश्वत आनंद, अविनाशी ज्ञान—याचे ध्यान करावे. अशा प्रकारे, संन्याशाचा जीवन मार्ग, त्याचे व्रत, आहार-विहार, आणि ध्यान-स्वाध्याय, हे सर्व त्याला ब्रह्माशी एकरूप होण्याची, मुक्ती प्राप्त करण्याची दिशा दाखवतात.