एकदा एक ब्राह्मण, धर्माच्या मार्गावर चालताना, योग्य आचरणाचा विचार करतो. तो जाणतो की विद्या न शिकलेला, पण अंधपणे स्वीकारणारा, जणू लाकडासारखा राख होतो. केवळ जन्मावरून श्रेष्ठता मिळत नाही; परंतु शूद्र कधीच या मार्गाचा अधिकारी होत नाही. जो ब्राह्मण धनाची लोभाने आसक्त होतो, तो ब्राह्मणत्वापासून दूर जातो. संयमाने मिळणाऱ्या स्थितीला तो पोहोचू शकत नाही. जो आपल्या उपजीविकेहून अधिक स्वीकारतो, तो नीच अवस्थेला जातो आणि जणू चोराप्रमाणे इतर प्राण्यांना त्रास देतो. तरीही, ब्राह्मण सर्व दिशांनी स्वीकारू शकतो, पण त्याने कधीच त्यातून तृप्त व्हायला नको. संयमित मनाने, असा जीवन जगताना, तो परमावस्थेला पोहोचतो. त्याने नेहमी एकटा, उदासीन आणि एकाग्र राहावे. ज्ञान मिळवून, तो स्वतः अभ्यास करावा आणि इतर द्विजांनाही तसे करायला लावावे. अशा प्रकारे, तो सर्वोच्च स्थिती प्राप्त करतो आणि पुन्हा जन्म घेत नाही. जेव्हा त्याने आपला नातू पाहिला, शरीर वृद्ध झाले, तेव्हा त्याने पत्नी आणि अग्नीसह वानप्रस्थाश्रम स्वीकारावा. वनात जाऊन, तो शिस्तबद्धपणे तपश्चर्या व एकाग्रतेने आचरण करावा. जो काही अन्न मिळते, त्यातून पितृ आणि देवांचे पूजन करावे. घरून आणलेल्या अन्नाचे आठ घास मन लावून घ्यावे. नेहमी स्वाध्याय करावा आणि अन्यथा मौन पाळावे. त्याने तपस्व्यांसाठी योग्य, शुद्ध अन्न, किंवा भाज्या, कंद, फळे यावर निर्वाह करावा. सर्व प्राण्यांवर दया ठेवावी आणि दान स्वीकारू नये. उत्तरेकडील आणि दक्षिणेकडील अयनांचे क्रमाने निरीक्षण करावे. नियमानुसार, पिंड व हविर्द्रव्य वेगळे अर्पण करावे. उरलेले अन्न व स्वतः तयार केलेले मीठच सेवन करावे. जमिनी, गवत, शेवगा किंवा श्लेष्मातकाचे फळ वापरावे. गावातले फुलं किंवा फळ, जरी कष्टात असला तरी, तो घेऊ नये. कोणत्याही प्राण्याला त्रास देऊ नये; द्वैत आणि भीतीपासून मुक्त राहावे. नेहमी ब्रह्मचर्य पाळावे; पत्नीच्या जवळही जाऊ नये. जर हे व्रत मोडले, तर त्याचे पालन नष्ट होते व इतर द्विजांना प्रायश्चित्त करावे लागते. अशा व्यक्तीस वेदाध्ययनाचा वंशपरंपरागत अधिकार राहत नाही. तो सर्व प्राण्यांसाठी आश्रय असावा आणि नेहमी वाटण्यात तत्पर असावा. त्याने एकच अग्नि राखावा, स्थिर निवास नसावा, आणि शुद्ध भूमीवर राहावे. तो एकाग्र राहून, दगड किंवा खड्यावर झोपावा. तो सहा महिने किंवा एक वर्ष साठवू शकतो, तसेच जुने वस्त्र, पाने, कंद, फळे वापरू शकतो. दगडावर दळून, किंवा नैसर्गिकरीत्या पिकलेले अन्नच सेवन करावे. तो प्रत्येक चौथ्या किंवा आठव्या प्रहराला एकदा अन्न घेऊ शकतो. प्रत्येक पंधरवड्याला उकडलेल्या जौच्या वरणाचा एकच जेवण घ्यावे. वैखानस पद्धतीने, नैसर्गिकरित्या गळून पडलेल्या वस्तूंवर निर्वाह करावा. तो चालत किंवा बसून, कधीही धैर्य सोडू नये. हिवाळ्यात ओले वस्त्र घालावे आणि हळूहळू तपश्चर्या वाढवावी. एका पायावर उभा राहावा, किंवा सूर्यकिरणांवर निर्वाह करावा. पडलेली पाने खावी, किंवा नेहमी कठोर तपश्चर्या करत राहावे. अशा प्रकारे, हा ब्राह्मण धर्माच्या मार्गावर, संयम, दया आणि कठोर तपश्चर्येने, परम स्थिती प्राप्त करण्यासाठी जीवन जगतो.