महान प्रभू, सत्यस्वरूप पुरुष, हा परमेश्वरच आहे. तोच बीज आहे, तोच हे विश्व आहे, तोच एकमेव देव आहे. वेदज्ञ लोक त्याला महादेव म्हणतात. तो अत्यंत ज्ञानी असून, ज्ञानींपेक्षाही पार असलेला आहे. एकदा जिज्ञासूंनी महादेवांना विचारले, “हे महादेव, विश्वरूपधारी प्रभो, आपण कसे आहात, हे आम्हाला सांगा.” त्यावर महादेव म्हणाले, “इथे या विश्वाची कारणीभूत माया आहे, पण ती देखील आत्म्यावर अवलंबून आहे. त्या कारणामुळे, अप्रकटातून हे प्रकट विश्व उत्पन्न झाले आहे. मीच सर्वोच्च ब्रह्म आहे; खरेतर माझ्यापलीकडे काहीच अस्तित्वात नाही. हे एकत्व आणि अनेकत्व याचे उदाहरण म्हणून सांगितले जाते. हे द्विजांनो, हे कारणरहित आहे; आत्म्यात कोणताही दोष नाही. त्या स्वर्गात, अप्रकट, शाश्वत आणि एकटा असा आत्मा उजळतो. फक्त माझ्याशी ऐक्य साधूनच, कोणीही अनादी, अनंत आणि शाश्वत अवस्थेला प्राप्त होतो. ही अवस्था प्रारंभ, मध्यरहित आहे; अज्ञानामुळेच ती जोडली जाते. ते अविनाशी, परम तेज म्हणजेच विष्णूचे सर्वोच्च धाम आहे. तेच हे संपूर्ण विश्व आहे; जो ते जाणतो, तो मुक्त होतो. ब्रह्मानंद जाणणारा ज्ञानी कोणत्याही गोष्टीची भीती बाळगत नाही. जो ब्रह्मरूप झालेला आहे, तो नेहमी आनंदी असतो. ब्रह्मरूप झालेला आत्म्यातच रमतो. तिथे पोहोचल्यावर पुन्हा परत येणे नाही. ते तेजस्वी, निर्मळ आणि आकाशसमान धाम आहे. तोच प्रभू, ब्रह्म आहे, सर्वोच्च आनंदाचा भोक्ता आहे. फक्त त्यांनाच शाश्वत शांती मिळते, इतर कोणालाही नाही. प्रभू सर्वत्र व्यापलेला आहे; त्याच्यापलीकडे दुसरे काहीच अभिलाषित नाही. हे विशेष गुप्त ठेवले पाहिजे; योग्यांसाठीही ते प्राप्त करणे कठीण आहे. सर्वोच्च सत्य, स्वयंप्रकाशित, हे उच्चतम आकाशात स्थापित आहे. ते निर्गुण, शुद्ध चैतन्य आहे; ज्ञानी त्याचे दर्शन करतात. तेच सर्वोच्च ब्रह्म, हेच लक्षण आहे, असे शास्त्र सांगते. त्याचे ज्ञान नाही, कारण तोच सर्वांचा ज्ञाता आहे. बाकी सर्व अज्ञान आहे, कारण हे जग मायेने बनलेले आहे. ज्ञानी म्हणतात, “तोच माझा आत्मा आहे.” अविनाशी एकत्व जाणून, ते उच्चतम अवस्थेला पोहोचतात. भक्तीने ते खरोखर मला पाहतात; ते माझ्याच स्वरूपाचे मानले जातात. ही अवस्था शाश्वत आनंदाची, अद्वैत स्वरूपाची आणि सत्याची आहे. स्वतःच्या आत्म्यात स्थित, शांत, परम अप्रकटात ते निवास करतात. ज्ञानी निर्वाण, ब्रह्मसाम्य आणि कैवल्य हे एकच असल्याचे जाणतात. तोच प्रभू, महादेव; त्याला ओळखल्याने मुक्ती मिळते. जो नित्य प्रकाशित, अचल आहे, तोच खरा प्रकट होतो. ज्ञानी त्या अचल सत्याचे दर्शन करतात, जोच तो प्रभू आहे. वेदांचा अर्थ जाणणारे त्याचे ध्यान करतात. एकमेव शिवदेवच तेजस्वीपणे प्रकट होतो.