एकदा ऋषीने आपल्या शिष्यांना परमात्म्याचे स्वरूप सांगितले. त्यांनी सांगितले, “जसे लाल कापडाने काही वस्तू झाकल्या जातात, तसाच परमपुरुषही आवरणाने झाकलेला असतो. मोक्षाची इच्छा असणाऱ्यांनी त्याची पूजा करावी, त्याचे ध्यान करावे, आणि त्याचे श्रवण करावे. योगी, जेव्हा त्यांच्या साधनेमध्ये कुठलाही अडथळा येत नाही, तेव्हा ते परमपुरुषाला प्रत्यक्ष अनुभवतात. त्या क्षणी, सर्व प्राण्यांच्या आत्म्याचा ब्रह्माशी एकरूप होतो. परमात्म्याशी एकत्रित झाल्यावर, तो आत्मा एकटा, शुद्ध आणि अद्वितीय होतो. मग, अमरत्व मिळवून, ज्ञानी व्यक्ती शांतता प्राप्त करतो. याच ब्रह्मापासून सर्वकाही विस्तारते. मग, पूर्ण जग फक्त मायाच आहे, असे त्याला जाणवते आणि तो समाधानी होतो. त्यावेळी, ब्रह्मज्ञानच उत्पन्न होते; तेव्हा तो मंगलमय बनतो. अशा प्रकारे, तो अखंड, अविनाशी आत्म्याशी एकरूप होतो. जग अज्ञानाने झाकलेले आहे; त्यामुळे ज्ञान गोंधळलेले असते. सर्व काही अज्ञान आहे; माझ्या दृष्टिकोनातून, फक्त ज्ञानच खरे आहे. योग म्हणजेच वेदांताचा सार, कारण तो मनाची एकाग्रता आहे. योगज्ञानात तल्लीन झालेल्या व्यक्तीसाठी, कुठेही काहीही अप्राप्य नाही. जो सांख्य आणि योग यांना एक मानतो, तोच सत्याचा ज्ञाता आहे. काहींना या जगात बुडावे लागते, पण आत्मा कधी बुडत नाही – शास्त्र असे सांगते. ज्ञान आणि योगात तल्लीन असलेला व्यक्ती, शरीराच्या शेवटी, त्या परमात्म्याला प्राप्त करतो. सर्वदिशांनी व्यापलेला आत्मा, वेदांमध्ये सर्वत्र वर्णन केला आहे. ‘मीच अंतर्यामी आहे, शाश्वत आहे, माझे हात आणि पाय सर्वत्र आहेत,’ असे परमात्मा सांगतो. ‘माझ्या डोळ्यांशिवाय मी पाहतो, कानांशिवाय मी ऐकतो. सत्यद्रष्टे मला एक महान पुरुष म्हणतात. माझ्या शुद्ध, निर्मळ आणि निरुपाधिक स्वरूपाची ही सर्वोच्च शक्ती आहे. मी हे सांगणार आहे; ब्रह्मज्ञानी हो, एकाग्रतेने ऐका.’ ‘मीच हे सर्व विश्व चालवतो; ज्ञानी हे कारण म्हणून ओळखतात. योगी जे माझ्याशी एकरूप झाले आहेत, ते अविनाशी प्राप्त करतात. ते माझ्यासह परमशुद्धता आणि मोक्ष प्राप्त करतात. हे योगेश्वरांनो, माझ्या कृपेनेच ही वेदाची शिकवण आहे. सांख्य आणि योग या आधारे मी हे ज्ञान सांगितले आहे.’ ‘यापासूनच सर्व काही उत्पन्न झाले आहे; म्हणूनच जग ब्रह्माने व्यापलेले आहे. हे जग सर्वत्र, प्रत्येक ठिकाणी, ब्रह्माने व्यापलेले आहे, असे शास्त्र सांगते. शाश्वत आधार, नेहमी आनंददायक, अप्रकट, द्वैतशून्य – हेच त्याचे स्वरूप आहे. भेदरहित, स्वरूपरहित, सर्वांचा आधार, हेच सर्वोच्च अमृत आहे. गुणविरहित, परम विस्तार – हे ज्ञान ज्ञानी लोकांना माहीत आहे. मीच तो, सर्वत्र व्यापलेला, शांत, ज्ञानस्वरूप, परमेश्वर आहे.’ ‘सर्व जीव माझ्यातच आहेत; जो हे जाणतो, तोच वेदाचा खरा ज्ञाता आहे. या दोन पैकी, आद्य एक म्हणजे काल, सर्वोच्च एकत्र करणारा. तेच त्याचे स्वरूप आहे; दुसरे वेगळे आहे. माझ्या स्वरूपाला तेच ओळखतात. प्रकृती, जी सर्व जीवांना मोहात टाकते, तीच आहे. अहंकारमुक्त असल्यामुळे, तिला पंचविसावे तत्त्व म्हणतात. विवेकशक्ती म्हणजेच ज्ञाता; त्यातूनच अहंकार उत्पन्न होतो.’ अशा प्रकारे, परमात्म्याचे स्वरूप, त्याचा विस्तार, आणि ज्ञान-योगाचा महत्व शिष्यांना सांगण्यात आला.