ही कथा अत्यंत गूढ आणि दिव्य स्वरूपाची आहे. परमात्मा, ज्याचे स्वरूप, स्वाद किंवा गंध नाही; मी कर्ता नाही, आणि भाषाही नाही. तो माया नाही, कर्माचे फल नाही; खऱ्या अर्थाने तो शुद्ध चेतना आहे. जग आणि परमात्मा यांच्यात एकता किंवा संबंध नाही, आणि तसेच, जग आणि व्यक्ती देखील खरे तर वेगळे आहेत. परमात्म्यासाठी, शेकडो जन्मांनंतरही मुक्ती नाही. अविनाशी आत्मा बदलत नाही, दु:खरहित, आकाशासारखा आणि आनंदस्वरूप आहे. परंतु अहंकार आणि कर्तेपणाच्या भावनेमुळे लोक हे आत्म्यावर चुकीचे आरोप करतात. अविनाशी, शुद्ध भोक्ता सर्वत्र उपस्थित आहे. अज्ञानामुळे, ज्ञान वेगळ्या स्वरूपात दिसते आणि ते प्रकृतीशी जोडले जाते. अहंकारामुळे विवेक नसल्याने, माणूस म्हणतो, "मी कर्ता आहे." ब्रह्मज्ञानी सांगतात की आद्य प्रकृतीच कारण आहे. परंतु, माणूस खऱ्या अर्थाने अविनाशी आत्म्याला, ब्रह्माला ओळखत नाही. संपूर्ण दोष, जसे की आसक्ती आणि द्वेष, हे भ्रमातून उत्पन्न होतात. त्याच्या शक्तीमुळेच सर्व प्राण्यांचे शरीर निर्माण होते. तो एक आहे, परंतु शक्तीमुळे विभागला जातो—मायेमुळे, त्याच्या स्वतःच्या स्वरूपामुळे नाही. प्रकृती प्रकट झाल्यामुळे भेद दिसतो, आणि तो मायेमुळेच आहे. जसे अंतःकरणात उत्पन्न होणाऱ्या विचारांमुळे आत्मा दूषित होत नाही, तसेच येथेही आहे. जेव्हा आत्मा उपाधीमुक्त आणि शुद्ध असतो, तेव्हा तो तसाच उजळतो. अज्ञानी लोक, विकृत दृष्टिकोनामुळे, वस्तूचे फक्त बाह्य स्वरूप पाहतात. भ्रमित दृष्टी असणारे लोक त्याला वस्तूच्या स्वरूपातच पाहतात. जसे लाल कापडाने झाकल्यावर वस्तू वेगळ्या स्वरूपात दिसते, तसेच परमपुरुषाचे स्वरूप आहे. त्याची पूजा, मनन आणि श्रवण मुक्ति शोधणाऱ्यांनी करावी. योगी, निर्बाधपणे, त्या क्षणी त्याचा प्रत्यक्ष अनुभव घेतात. तेव्हा सर्व प्राण्यातील आत्मा ब्रह्म होतो. परमात्म्याशी एकरूप झाल्यावर तो एकटा, शुद्ध आणि अद्वितीय होतो. मग, अमरत्व प्राप्त करून, ज्ञानी शांती प्राप्त करतो. त्याच्यामुळेच ब्रह्म त्या क्षणी विस्तारतो. मग, संपूर्ण जग फक्त माया आहे हे समजते, आणि तो समाधानी होतो. मग फक्त ब्रह्मज्ञान प्रकट होते; तो शुभ होतो. तसेच, तो अविनाशी, अविभाज्य आत्म्याशी एकरूप होतो. जग अज्ञानाने झाकलेले आहे; त्यामुळे ज्ञान गोंधळलेले आहे. बाकी सर्व अज्ञान आहे; माझ्या दृष्टीने फक्त ज्ञानच खरे आहे. योग हा सर्व वेदांताचा सार आहे, कारण तो एकाग्र मनाची अवस्था आहे. योगाच्या ज्ञानात मग्न असणाऱ्याला कुठेही काहीही अप्राप्य नाही. जो सांख्य आणि योगाला एक मानतो, तोच सत्याचा ज्ञाता आहे. लोक येथे-तेथे बुडतात, पण आत्मा नाही—शास्त्र असे सांगते. परंतु जो ज्ञान आणि योगाला समर्पित आहे, तो शरीराच्या अंताला त्या परमत्वाची प्राप्ती करतो. सर्वदिशांनी व्यापक असणारा आत्मा, सर्व वेदांतून घोषित केला जातो. मीच अंतर्यामी, सनातन, सर्वत्र हात आणि पाय असणारा आहे. डोळे नसतानाही मी पाहतो; कान नसतानाही मी ऐकतो.