कुर्मपुराणातील या पवित्र अध्यायात, ब्रह्मज्ञानाची चर्चा करण्याची वेळ येते. ऋषींना ब्रह्मासंबंधी ज्ञान ऐकण्याची तीव्र इच्छा जागृत झालेली असते; म्हणून, सत्य सांगणे आवश्यक आहे. पूर्वी विष्णूने कूर्म (कासवाच्या) रूपात ऋषींना जे सांगितले होते, तेच ज्ञान पुन्हा सांगायचे आहे. विष्णूने, आपल्या मनात आनंद आणि नम्रता घेऊन, रुद्राला नमस्कार केला आणि सुखदायक वचन बोलले. त्याने स्वतःच सनत्कुमार आणि इतरांना हे ज्ञान दिले होते. अंगिरा, रुद्रासह, आणि धर्माचा सर्वोच्च ज्ञाता भृगु, वृष्णी, वसिष्ठ, तसेच मन संयमित असणारे सर्व ऋषी, त्यांनी बदरिकाश्रमात कठोर तप केले. त्या काळात, नरासह, त्यांनी अनादि आणि अनंत नारायणाचे ध्यान केले. योगी, भक्तिभावाने भरलेले, योगाचा सर्वोच्च ज्ञाता नारायणाला नमस्कार करतात. तेव्हा, नारायणाने गंभीर आवाजात विचारले, "हे तप का केले जात आहे?" तेव्हा, स्वतः भगवान नारायण प्रकट झाले; ही त्यांच्या तपाची यशस्वी फलश्रुती होती. सर्वांनी परमपुरुष नारायणाकडे शरण घेतले. प्राचीन, अव्यक्त पुरुष नारायण तिथे उभे राहिले. ऋषी म्हणाले, "आम्हाला तुमच्याकडून ऐकायचे आहे; कृपया आमचे सर्व शंका दूर करा. आत्मा काय आहे? मुक्ती म्हणजे काय? पुनर्जन्म का होतो? सर्वोच्च ब्रह्म काय आहे? कृपया आम्हाला सर्व काही सांगा." तेव्हा, नारायणाने तपस्वीचे रूप सोडून स्वतःच्या तेजात उभा राहिला. श्रीवत्स चिन्ह असलेला प्रभू, वितळलेल्या सोन्यासारखा झळकत होता. त्याच्या तेजामुळे त्या क्षणी कोणीही त्याला पाहू शकले नाही. रुद्र, अनुकूल मनाने, महेश्वर रूपात प्रकट झाले. सर्वांनी आनंदित हृदयाने, भक्तिपूर्वक त्या परमेश्वराची स्तुती केली—"सर्व ऋषींच्या प्रभूला विजय असो! अनंत, जगाच्या उत्पत्ती, संरक्षण आणि संहाराचा कारण असलेल्या प्रभूला विजय असो! अंबिकेच्या स्वामी, देवता, परमेश्वर, तुम्हाला नमस्कार!" रुद्राने हृषीकेशाला आलिंगन दिला आणि गंभीर आवाजात विचारले, "अच्युत, मी येथे आलो आहे; माझ्याकडून कोणते कार्य अपेक्षित आहे?" तेव्हा, अनुकूल महादेवाशी प्रभूने संवाद साधला. प्रभू म्हणाले, "जे माझ्याकडे शरण आले आहेत, जे खरे ज्ञान मिळवू इच्छितात, त्यांच्यासमोर तू हे दिव्य ज्ञान सांग." "म्हणून, स्वतःच्या स्वरूपातून तू श्रेष्ठ ऋषींना प्रकट हो. योगसिद्धी दाखव, आणि वृषध्वज (शिव) पाहून, आपली कार्यपूर्ती करून, स्वतःला खरे जाण." "हे ज्ञान माझ्या उपस्थितीत योग्य प्रकारे बोलावे." सनत्कुमार आणि इतरांनी महेश्वराला प्रश्न विचारले. त्या वेळी, आकाशातून काही अद्भुत, प्रभूला योग्य असे, प्रकट झाले. महेश्वराने आपल्या प्रकाशाने संपूर्ण विश्व उजळून टाकले; तो देव तेजस्वी आणि शुद्ध, सिंहासनावर बसलेला दिसला. त्यांनी शिवाला, शांत, अद्वितीय तेजात, पाहिले. तो जीवांचा अधिपती, सिंहासनावर विराजमान होता.