या पवित्र कथेत, ऋषी भृगु दहाव्या स्थानावर विराजमान असल्याचे सांगितले आहे, आणि त्यांच्याकडून सर्वोच्च समजला जाणारा उग्र प्रकट होतो. चौदाव्या स्थानावर वेदांचे प्रधान गौतम येतात, आणि त्यापलीकडे अजूनही महान परंपरा चालू राहते. पुढे जटामाळी, अट्टहास, दारुक आणि लांगली हे अनुक्रमाने येतात. त्यानंतर सहिष्णु, सोमशर्मन् आणि शेवटी भगवान नकुलीश हे येतात. पवित्र कायावतार क्षेत्रात देवेश म्हणजेच नकुलीश्वर म्हणून पूजले जातात. या सर्व महान गुरूंचे इतर शिष्यही पुढे प्रसिद्ध ऋषी झाले. मी आता त्या सर्व योगात निपुण, श्रेष्ठ योग्यांची नावे अनुक्रमाने सांगतो. विकेश, विशोक, विशाप आणि शापनाशन; सना, सनातन, मुकाऱ आणि सनंदन; सुधामा, विरजा आणि शंखपात्रज; कपिल, आसुरी, व्होडु आणि पाचशिख ऋषी; बलबंधू, निरामित्र, केतुष्यृंग आणि तपोधन; सर्वज्ञ, समबुद्धी, साध्य आणि सत्य; अत्री, उग्र, श्रवण व श्रविष्ठक; कश्यप, उशनस, च्यवन आणि बृहस्पती; वचश्रवस्, सुपिका, श्यावाश्व व सपथीश्वर; सुमंतु, वर्चरी, कबंध व कुशिकंधर; भल्लपी, मधुपिंग, श्वेतकेतु व तपोनिधी; शालिहोत्र, अग्निवेश, युवनाश्व व शरद्वसु; उलूक, विद्युत, शाद्वल व अश्वलायन; कुशिक, गर्ग, मित्रक व ऋष्य— हे सर्व ब्रह्मनिष्ठ, पवित्र, ज्ञान व योगसाधनेत तल्लीन होते. योगेश्वरांच्या आज्ञेने, वेदसंस्थापनेसाठी हे सर्व ऋषी कार्यरत राहिले. जे या ऋषींना संतुष्ट करून त्यांची पूजा करतात, त्यांना ब्रह्मज्ञान प्राप्त होते. पुढे सावर्णी आणि दक्ष सावर्णी हे मनु येतील, आणि चौदावा मनु भौत्य या नावाने ओळखला जाईल; भविष्यातील हे मनू अनुक्रमाने प्रकट होतील. ज्याच्या मनात भूत, भविष्य आणि वर्तमान यांची कथा समृद्ध आहे, असा पुरुष सर्व पापांपासून मुक्त होतो, आणि ब्रह्मासोबत आनंदाने रमतो. तो नारायण, सर्वोच्च पुरुष, प्राचीन पुरुष, विष्णू—जो कूर्मरूपात प्रकटला—याला भक्तीभावाने वंदन करतो. या विश्वाची व्यापकता आणि मन्वंतरांची निश्चिती, हे सर्व तुम्ही सांगितले आहे, जे ज्ञान व योगाभ्यास करणाऱ्यांनी नेहमी पूज्य मानावे. हेच ते ज्ञान आहे, ज्यामुळे आम्ही परब्रह्माचे प्रत्यक्ष दर्शन करू शकतो. आम्ही सर्व ज्ञान प्राप्त केल्यावर, पुन्हा एकदा तुम्हाला सत्यस्वरूपाची चौकशी करतो. पुढे सूत, पुराणांचे वाचक, त्यांनी स्मरण करून बोलायला सुरुवात केली. ते त्या स्थळी आले, जिथे श्रेष्ठ ऋषी यज्ञासाठी एकत्र जमले होते. द्विजांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या सूतांनी, कमळाच्या पाकळ्यांसारख्या नेत्र असलेल्या व्यासांना वंदन केले. गुरुंची प्रदक्षिणा करून, त्यांनी हात जोडून जवळ उभे राहिले. त्यांच्यासाठी योग्य आणि सन्माननीय आसन दिले गेले, आणि आदरपूर्वक त्यांना आमंत्रित केले गेले. मग विचारले गेले, "तुमच्या तपश्चर्येत, अध्ययनात किंवा विद्वत्तेत काही क्षीणता तर नाही ना?